Το Σούλι, Προπύργιο του Ελληνισμού και Στρατιωτικό Σχολείο του Γένους

(Με την ευκαιρία των εορτών Σουλίου, που κορυφώνονται την 31-5-09)

του Γιώργου Γκορέζη
e-mail : ggorezis@yahoo.gr
web : ggore.wordpress.com

Οι Αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν μεταξύ των θεών τη Μνημοσύνη. Της Μνημοσύνης θυγατέρες ήταν οι εννέα Μούσες, μεταξύ των οποίων η Κλειώ εφέρετο να εφορεύει επί της Ιστορίας, με στέφανο δάφνης και σάλπιγγα στo δεξί χέρι. Τη Μούσα Κλειώ ας φέρουμε ενώπιον μας αυτές τις μέρες, για να σαλπίσει τη δόξα των πατέρων μας. Η δάφνη την οποία φέρει ανήκει στους ήρωες που θα μνημονεύσει.
Η πιο μεγάλη αρετή της ιστορίας είναι η δικαιοσύνη . Πιστεύω, ότι ολόκληρη η δίκαιη αλήθεια του ξεσηκωμού του Γένους, δεν γράφηκε. Η ακριβής εκτίμηση προσώπων και πράξεων δεν συντελέστηκε.
Ο βράχος του Σουλίου, του αθάνατου κατά τον Παπαρηγόπουλο Σουλίου , εμάχετο δεκαετίες στο βορά, πριν γίνει έρημος βωμός του ηρωισμού, και αργότερα απασχολεί μετά του Αλή Πασά όλη τη τουρκική δύναμη της Ηπείρου και της Αλβανίας. Η συμμαχία του με τον Αλή συμπαρασύρει τους Αλβανούς σε συμμαχικό επί έτος αγώνα κατά των Τούρκων, που γίνεται λόγω μεν υπέρ του Αλή, έργω δε υπέρ της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Οι αγωνιστές του Σουλίου υπήρξαν στρατιώτες του έθνους, υπήρξαν ασπίδα του. Αγωνίστηκαν μέχρι τελευταίας πνοής και έπεσαν ηρωικά. Έπαθαν ότι παθαίνουν οι προπομποί των στρατών. Μόνον όταν το Σούλι έπεσε, μόνο τότε ήλθαν οι στρατοί του Σουλτάνου ακωλύτως στη Πελοπόννησο.
Σήμερα, ο αντίλαλος της ιστορίας ξαναλέει τα ονόματά των αγωνιστών . Ο απόηχος του μύθου ξαναθυμίζει τις ανδραγαθίες τους. Ο προβολέας του θρύλου ξαναφωτίζει τις μορφές τους. Του δημοτικού τραγουδιού ο αχός ανανεώνει την υστεροφημία τους.
Σήμερα οι πολεμίστρες του Τζαβελαϊικου σιγομιλάνε :
« Εάν ο υιός μου δεν μένει ευχαριστημένος να αποθάνει δια την πατρίδα του, αυτός δεν είναι άξιος να γνωρίζεται ως υιός μου», ακούεται η φωνή του Λάμπρου για το γιό του Φώτο, αιχμάλωτο του Αλή. Και η τραγική μάνα Μόσχω, συμπληρώνει : « Το παιδί μου είναι παιδί του Σουλιού. Και σαν γλυτώσει το Σούλι, γλυτώνει και το παιδί μου, και σαν χαθεί το Σούλι, ας χαθεί και το παιδί μου, και εγώ η ίδια».
Σήμερα φεγγοβολάει μπροστά μας η αστραπή της λεβεντιάς του καλόγερου Σαμουήλ, και αχεί η βροντή που ανατίναξε το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής,12 Δεκ 1803. Είναι η ίδια φωτιά που έκαψε αργότερα πολλούς ιεράρχες μας, τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Δεσπότη της Σμύρνης Χρυσόστομο.
Εκείνη η φωτιά έκανε τους τουρκαλβανούς να προδώσουν τους όρους της συνθήκης. Κι ενώ το Σώμα του Τζαβέλα φτάνει στη Πάργα, το Σώμα του Μπότσαρη και του Κουτσονίκα χτυπιόνται άνανδρα. Την ίδια στιγμή εξήντα ατρόμητες Σουλιώτισσες αντιτάσσουν στην ατιμία των τουρκαλβανών το χορό του θανάτου, για να μείνουν αιώνιες.
Ο χορός τους, χορός λευτεριάς και αξιοπρέπειας, δεν έκλεισε. Τον έσυρε στις 19 του Δεκέμβρη και η Δέσπω, που με τις εφτά θυγατέρες και νύφες της θυσιάστηκε στο Πύργο του Δημουλά. Τον έσυραν και οι λοιπές Σουλιωτοπούλες, που έπεσαν αργότερα στο Μοναστήρι του Σέλτσου. Όλες τους, ενσάρκωναν αγέρωχα την ιδέα της Ελευθερίας, που μετρούσε με βιά τη σκλαβωμένη τούτη Γη, φοβερή και στην όψη της, φοβερή και στου σπαθιού την κόψη.
Στα αγαπημένα τους βράχια προσβλέπουν οι Σουλιώτες, και επανέρχονται, όταν αργότερα σπρώχνονται στις τάξεις του Αλή. Γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος : « Συνωμολογήθη η συμμαχία και την 3η Δεκεμβρίου 1820 εγκατέλιπον οι Σουλιώται το Οσμανικό στρατόπεδο, ουχί βεβαίως ίνα σώσωσι τον Αλήν, αλλ’ ίνα δώσωσι το σύνθημα της μεγάλης σύμπαντος του Έθνους Επαναστάσεως ». Και θεωρήθηκε η 12η Δεκεμβρίου 1820 από τον Κ. Παπαρηγόπουλο και από άλλους σοβαρούς ιστορικούς σαν η αληθινή ημερομηνία που άρχισε η Ελληνική Επανάσταση.
Το Σούλι ήταν παγκόσμια γνωστό σαν ο τόπος των θρύλων. Στο βράχο του ήλθαν και εγκαταστάθηκαν, πριν πάνω από διακόσια χρόνια, πολλοί από τους Έλληνες, που εφλέγοντο από τον πόθο της Λευτεριάς. Αποτέλεσε εστία στρατιωτικής αλκής. Η ψυχή του Γένους περιέσωσε εδώ ψηλά, σε απροσπέλαστο άδυτο, ανόθευτη τη σταγόνα του Ελληνικού αίματος, αμόλυντο το κύτταρο του Ελληνικού πνεύματος.
Δεν υπάρχει κατανυκτικότερο ιστορικό μυστήριο από τη μετεώριση της ιστορίας σε θρύλο. Δεν υπάρχει ωραιότερη ιστορική πραγμάτωση από την υλοποίηση του θρύλου σε ιστορία. Εδώ στο Σούλι ξαναζωντάνεψε ο Ελληνικός μύθος, που θέλει τους Σουλιώτες απόγονους του γένους των αρχαίων Ηρακλειδών :
« Ίσως μένει εκεί πέρα κάποιος σπόρος κρυμμένος
Πού θα δείξει αν δεν είναι Ηρακλείδικο γένος »,
Τραγούδησε ο Λόρδος Βύρων για το Σούλι.
Η φήμη των Σουλιωτών είχε διαδοθεί απ’ άκρου σ’ άκρο της Ευρώπης και ενθουσίαζε ποιητές και λαογράφους. Ο κόμης Πέκιο που τους επισκέφθηκε λέει : « Είδα τους περήφανους Γρεναδιέρους του Ναπολέοντα και τις περήφανες Αγγλικές φρουρές. Μα μου φαίνεται πως οι Σουλιώτες ξεπερνούν και εκείνους και αυτούς ». Η Ρωσία στους ανδρείους Σουλιώτες ητένιζε, και τους εδέχετο στην αυλή της με μεγάλες τιμές, σαν εκπροσώπους ελεύθερου και ανεξάρτητου κράτους.
Επί τέσσαρες ολόκληρους αιώνες διεξάγει ο γενναίος λαός μας τον σκληρότατο αγώνα κατά του τούρκου κατακτητή. Ο κάθε ξεσηκωμένος ραγιάς αποτελεί την ώρα εκείνη συνειδητή ενσάρκωση της πιο μεγάλης ιδέας του ανθρώπινου πολιτισμού, της μητέρας όλων των ιδεών, της Ελευθερίας. Και για τους Σουλιώτες η ιδέα αυτή δεν ήταν μόνο λόγος, ήταν απόφαση. Ήταν απόφαση θανάτου, που τους έφερε το στεφάνωμα της Αθανασίας.
Η ιστορία δημιουργεί τους ήρωες. Οι Έλληνες ήρωες όμως δεν χρησιμοποιούν μόνο το απαραίτητο ξίφος. Ρομφαία υπήρξε πάντα το πνεύμα. Χωρίς αυτό η σωματική ανδρεία των ολίγων δεν θα μπορούσε να νικήσει τις υπέρτερες στρατιές των πολλών. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχαν Σούλι και Ζάλογγο, Μαραθώνες και Θερμοπύλες. Μ’ αυτές έζησε και μ’ αυτές θα ζήσει η Ελλάς, και αυτές αποτελούν την ακατάλυτη περιουσία της.
Ο Ι. Λαμπρίδης γράφει : « Οι Σουλιώτες ήταν λαός αδούλωτος και φιλοπόλεμος. Πείσμονες, τραχείς, τολμηροί, περιεφρόνουν την άνεση, τη πολυτέλεια, και μάλιστα τη δειλία, και τιμούσαν την ανδρεία και πάσαν αρετή προσιδιάζουσα εις τους πολεμικούς και τους γενναίους. Η ανεξαρτησία τους και η αγάπη της πατρίδος ήταν θεμέλιο της ζωής τους, και κατέστησαν το Σούλι Προπύργιο του Ελληνισμού και Στρατιωτικό Σχολείο του Γένους ».
Οι αγωνιστές του Σουλίου με τη λαχτάρα τους για την Ελευθερία έδειξαν την αξία που έχει για τη ζωή τους το ύψιστο αυτό αγαθό. Έκαναν κανόνα και βίωμα της ζωής τους τη γνωστή προτροπή του Περικλή προς τους Αθηναίους: « Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μη παροράσθε τους πολεμικούς κινδύνους ». Το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα ξύπνησε μέσα τους, και οσάκις το Ελληνικό πνεύμα μεγαλουργεί, κάνει αρχαίους και νέους ήρωες να συμβαδίζουν, και να δημιουργούν ιστορικούς σταθμούς για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Η υψηλή ιδέα που δόνησε την καρδιά των απλοϊκών εκείνων ανθρώπων ήταν η αιώνια Ελληνική ψυχή. Πτωχή και εξαντλημένη η Ελληνική ύλη διαθέτει πάντα αλώβητη ψυχή, τη ψυχή του Γένους. Είναι αυτή που ανέβαζε τους κλέφτες στα φαράγγια της Γκιώνας και της Λιάκουρας, κατέβαζε τους αρματωλούς στη Πολεμική Ακαδημία του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, άναβε τη θρυαλλίδα για μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, από το Λάμπρο Κατσώνη ως τον δικό μας τον Διονύσιο τον Τρίκκης, είναι εκείνη που κράτησε αδούλωτη και απτόητη τη Σουλιώτικη ψυχή .
Τα χρόνια εκείνα διέλαμψε, όσον και στην εποχή του Μαραθώνα, όσο και στην εποχή του Διγενή Ακρίτα, η Πολεμική μας αρετή. Και το γεγονός το μέγα, είναι ότι η αστείρευτη αυτή αρετή δεν εξόπλισε ψυχικά μόνο τους λίγους και επώνυμους, αλλά και τους πολλούς και ανώνυμους. Οι επώνυμοι εκφράζανε το φώς της ιστορικής συνειδήσεως. Οι ανώνυμοι εκφράζανε την άσβηστη σπίθα , που ήταν κρυμμένη στη στάχτη. Χωρίς τους πρώτους η Ελλάδα δεν θα είχε φωνή. Χωρίς τους δεύτερους δεν θα είχε σφιγμό. Χωρίς τους πρώτους η Ελλάδα δεν θα είχε προβολή. Χωρίς τους δεύτερους, δεν θα είχε καταβολή.
Στα χρόνια εκείνα της σκλαβιάς, οι πιο ζωντανοί αποσχίζονται από τη μάζα των ραγιάδων και ανεβαίνουν στα βουνά, όπου χαλκεύουν μαζί, υλικό και ηθικό εξοπλισμό. Διάγουν ελεύθερη, αλλά σκληρή στρατιωτική ζωή, και προετοιμάζονται. Αγωνίζονται στο πήδημα, στο λιθάρι, στο τρέξιμο, στις ομάδες. Και έχουν ιεραρχία, βαθμούς, άγραφους και όμως αυστηρότατους κανονισμούς. Μάχες και θάνατοι είναι οι καθημερινές τους ασκήσεις. Και καλό βόλι η συνηθισμένη ευχή.
Η λιτότητα και η σεμνότητα βίου, η γνώση του εδάφους και η άσκηση στη βολή, προετοίμαζε τους αυριανούς μαχητές της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Χάρις στη παράδοση αυτή, που κληροδοτήθηκε σε αρματωλούς και κλέφτες, κατόρθωσε το δουλωμένο έθνος να ετοιμάσει πλήθος εμπειροπόλεμα παλικάρια, που με το γιαταγάνι στο πλευρό, με το καριοφίλι στο χέρι, ξεφύτρωναν πολεμόχαρα, ορμητικά για το γιουρούσι, καρτερικά για την άμυνα, με την ευχή καλό βόλι στο στόμα, με το όραμα της ελεύθερης Ελλάδος στα μάτια.
Σήμερα στις διακρατικές σχέσεις δεν βλέπουμε πολιτισμένες απόψεις, επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου. Και οι ισχυροί της Γης συμβουλεύουν ενίοτε ανήθικους συμβιβασμούς. Ευτυχώς οι αδύνατοι, όταν αυτοί είναι Έλληνες, απαντούν εμπράκτως με την άτεγκτη εφαρμογή του ηθικού νόμου, που πρώτο και τελευταίο του άρθρο έχει το ιδανικό της Ελευθερίας. Το δείξαμε κατ’ επανάληψη, με τους ένδοξους απελευθερωτικούς αγώνες του 12-13, το περιλάλητο όχι του 1940,την εθνική αντίσταση στη κατοχή, τους ηρωικούς αγώνες της Κύπρου. Το Σούλι μας δίδαξε ότι την ηθική πορεία της ανθρωπότητας χαράζει και χειραγωγεί όχι τόσο η ισχύς των μεγάλων, όσο η θυσία των μικρών.
Το συγκεχυμένο περιβάλλον στο οποίο ζούμε σήμερα διακυβεύει πολλά από τα εθνικά μας θέματα, και χρειάζεται να επιστρατεύσουμε όλες εκείνες τις ηθικές δυνάμεις, που μας έκαναν να επιβιώσουμε στο παρελθόν. Σε ώρες κινδύνου άλλο σωσίβιο δεν μπορεί να έχει η Ελλάς από το ζωντανό, το ενεργό, το πατριωτικό αίσθημα των τέκνων της. Το αίσθημα αυτό, διαποτισμένο από το πνεύμα της Ελευθερίας και της ανθρωπίνης αξιοπρέπειας, αποτελεί αξία αναντικατάστατη και απαράγραπτη. Γι’ αυτό, οι επιστημονικές γνώσεις ας πλουτίζουν το πνεύμα μας. Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες ας λεπταίνουν τις ευαισθησίες μας. Οι ανέσεις της ζωής ας ευκολύνουν τον καθημερινό μας κάματο. Αλλά το άδυτο της ψυχής μας ας κυριαρχείται ανένδοτα από το πατροπαράδοτο στοιχείο του Ελληνικού Πατριωτισμού.-

Μεταναστευτική Πολιτική

 

Οι Mετανάστες και η Έλλειψη Μεταναστευτικής Πολιτικής

 

          Γράφει : ο Γιώργος Γκορέζης

          E-mail : ggorezis@yahoo.gr

          Web    : ggore.wordpress.com

 

Με την παγκοσμιοποίηση εισήλθαμε στη Ζώνη των Γκρίζων Φαινομένων ( Gray Area Phenomena ), όπως τα αποκαλούν οι σύγχρονοι αναλυτές. Ο υπερπληθυσμός, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η τρομοκρατία, τα ναρκωτικά, το οργανωμένο έγκλημα, η λαθρομετανάστευση, είναι μερικά από τα φαινόμενα αυτά, που προβάλλουν σαν μια σημαντική αιτία προστριβών για το άμεσο μέλλον.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες προβλήματα, όπως της αύξησης του πληθυσμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, είναι σήμερα στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Τα προβλήματα της μόλυνσης και καταστροφής του περιβάλλοντος οξύνονται και επιταχύνονται από τη γρήγορη αύξηση του πληθυσμού. Εξάλλου τίποτε δεν επιτρέπει να συμπεράνουμε μια προσεχή μείωση της ανισορροπίας μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων βιομηχανικών πόλων ( ΗΠΑ, Ευρώπης, Σοβ. Ένωσης, Ιαπωνίας ), που απειλούνται από δημογραφική κατάπτωση, και του υπολοίπου της ανθρωπότητας, που είναι υποχρεωμένο να περιοριστεί στο ένα πέμπτο του παγκόσμιου πλούτου, ενώ αριθμεί τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της γης. Αυτή η ανισοκατανομή του παγκόσμιου πληθυσμού και πλούτου μεταξύ χωρών και περιοχών, θέτει ένα μεγάλο γεωπολιτικό πρόβλημα, που δεν περιορίζεται μόνο στις δημογραφικές προβλέψεις, αλλά και προοιωνίζεται αναστατώσεις κοινωνικές και οικονομικές, που δημιουργούνται από συνέπειες, όπως για παράδειγμα αυτές του εξαστισμού και της γήρανσης του πληθυσμού.

Η υποβάθμιση και καταστροφή του περιβάλλοντος στις αναπτυσσόμενες χώρες ενισχύει τα μεταναστευτικά κύματα προς την Ευρώπη, και οι πληθυσμιακές μετακινήσεις συνδέονται κυρίως με την οικονομική ανάπτυξη και το φαινόμενο του υπερπληθυσμού. Σήμερα υπάρχει μια σχεδόν γραμμική σχέση μεταξύ υπανάπτυξης και πληθυσμιακής αύξησης. Η αύξηση του πληθυσμού στις αναπτυσσόμενες χώρες, εξουδετερώνει την έστω και περιορισμένη οικονομική ανάπτυξη. Η δημογραφική αύξηση οξύνει και το πρόβλημα της ανεργίας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ οι άνεργοι στις χώρες του Τρίτου Κόσμου ξεπερνούν ήδη τα  800.000.000, ενώ κάθε χρόνο προστίθενται 50.000.000 στον κατάλογο των ανέργων.

Μια άλλη διάσταση του δημογραφικού προβλήματος, είναι ότι ορισμένες κοινωνίες γίνονται υπερβολικά νεαρές, και άλλες αυξανόμενα γηρασμένες. Αυτό δημιουργεί δημογραφικές και τεχνολογικές διαχωριστικές γραμμές σε διάφορα σημεία του πλανήτη ( π.χ. Μεσόγειος, Ρίο Γκράντε, Κεντρική Ασία, Κίνα ), ανάμεσα σε ταχύτατα ογκούμενους, νεαρούς και φτωχούς πληθυσμούς από τη μια πλευρά, και δημογραφικά στάσιμες και γηρασμένες κοινωνίες από την άλλη. Το εκρηκτικό μείγμα νεανικών, ταχέως αυξανόμενων κοινωνιών, και η αποτυχία αντιμετώπισης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, είναι το κύριο χαρακτηριστικό των περισσοτέρων περιοχών κρίσης και αστάθειας.

Η ελεγχόμενη μετανάστευση από τις αναπτυσσόμενες προς τις αναπτυγμένες χώρες θα μειώσει σε κάποιο βαθμό το βάρος του υπερπληθυσμού και της ανεργίας στις πρώτες, και θα αντισταθμίσει τα αρνητικά προβλήματα της γήρανσης του πληθυσμού στις δεύτερες. Η ανεξέλεγκτη όμως και μαζική μετανάστευση προκαλεί στο λαό φόβους, όπως : ότι θα αλλοιωθεί μια φυλετικά ομοιογενής κοινωνία ( οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ενστερνιστεί την έννοια του melting pot, δηλαδή της σύντηξης διαφόρων εθνοτήτων ), ότι ξένοι άνθρωποι θα μοιραστούν τους οικονομικούς πόρους, το εκπαιδευτικό σύστημα και τα κοινωνικά προνόμια, ότι θα διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός κ.λ.π.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η αύξηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την οικονομική ύφεση είναι ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη τέτοιων αισθημάτων. Υπάρχει σε ορισμένους κύκλους της Ευρώπης η αντίληψη ότι οι μετανάστες αποτελούν τη « πέμπτη φάλαγγα », και ότι « στον 21^ο αιώνα το Ισλάμ θα βρεθεί προ των πυλών της Βιέννης ,ως μετανάστης ή τρομοκράτης,……..Μαζική μετανάστευση στη Γαλλία ίσως έχει ανατρέψει τη νίκη του Καρόλου Μαρτέλου το 732 μ.Χ. στη μάχη της Τουρ ».

Η Ελλάδα έχει γίνει σήμερα η χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ένα από τους μεγαλύτερους αριθμούς ξένων, σαν ποσοστό του πληθυσμού της. Παρ’ ότι ο αριθμός των μεταναστών, νόμιμων και παράνομων, δεν είναι δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια, θεωρείται ότι είναι περίπου 950.000, ήτοι το 9% του πληθυσμού, ή το 25% του εργατικού δυναμικού. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ η Ελλάδα το 2015 θα έχει περίπου 14,5 εκατομμύρια κατοίκους, από τους οποίου τα 3,5 εκατομμύρια θα είναι αλλοδαποί, μη προερχόμενοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 70% των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζει να ζει και να εργάζεται παράνομα, και μόλις 235.000 υπέβαλαν αίτηση για πράσινη κάρτα, και ακόμα λιγότεροι έχουν τις προϋποθέσεις απόκτησης της, κυρίως λόγω μη συμπλήρωσης του αριθμού των ενσήμων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής των 386.000 μεταναστών από τις περίπου 950.000, το 65% είναι Αλβανοί, από τους οποίου μόνο 153.000 έκαναν αίτηση για νομιμοποίηση, και λιγότεροι από 50.000 συγκέντρωσαν τα δικαιολογητικά για την απόκτηση της πράσινης κάρτας. Ακολουθούν οι Βούλγαροι με 6,53%, οι Ρουμάνοι με 4,5%, οι Πακιστανοί με 3,17%, οι Ουκρανοί με 2,64%, οι Πολωνοί με 2,25%, οι Γεωργιανοί με 2,00% και οι Ινδοί με 1,77%.

Έχει διαπιστωθεί ότι ο κύκλος της μετανάστευσης προς την Ελλάδα δεν έχει κλείσει. Αντίθετα η Ελλάδα θα συνεχίσει να αποτελεί χώρα υποδοχής μεταναστών, κυρίως από τη Βόρεια Αφρική, αλλά και από τις Βαλκανικές χώρες, την πρώην Ανατολική Ευρώπη και περιοχές της πρώην ΕΣΣΔ. Τα αίτια της μαζικής αυτής αναμενόμενης μετανάστευσης εντοπίζονται στα οξύτατα οικονομικά και δημογραφικά προβλήματα των χωρών αυτών, και για τη Βόρειο Αφρική, πλέον των ανωτέρω στις αυξητικές πληθυσμιακές τάσεις και στη συσσώρευση νέων ηλικιών στις κοινωνίες.

Η διεθνοποίηση των οικονομιών, οι διαφορές στα επίπεδα μισθών και οι περιφερειακές ανισότητες αποτελούν την αφορμή για την πρόκληση μεταναστευτικών ρευμάτων. Η βασική αιτία όμως εντοπίζεται στην ανάγκη λειτουργίας των επιχειρήσεων και διασφάλισης της παραγωγής με όρους κερδοφορίας. Η μετανάστευση είναι ένα σύστημα για την εξεύρεση εργατικής δύναμης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί σήμερα την πολιτική ενίσχυσης της ευελιξίας της αγοράς εργασίας. Οι μεταναστευτικές κινήσεις αποτελούν το εργαλείο των εθνικών κρατών, και ιδίως της χώρας μας, για την προώθηση της πολιτικής αυτής, χωρίς τις εντάσεις-αντιπαραθέσεις που αυτή προκαλεί, αφού οι παράνομοι μετανάστες :

Απασχολούνται πρόσκαιρα-εποχιακά τις περισσότερες φορές, και εξυπηρετούν έτσι την προσαρμογή του όγκου της απασχόλησης στις μεταβολές της παραγωγής.

Έχουν αμοιβή χαμηλότερη των ημεδαπών εργατών, με θετική επίδραση για τον πληθωρισμό, που υπολογίζεται κατά 1 μονάδα, και εργάζονται με ευνοϊκούς για τους εργοδότες χρόνους εργασίας.

Αποτελούν δυναμικό που κινείται εκτός πλαισίου συλλογικών συμβάσεων, χωρίς απαιτήσεις, και δείχνουν υψηλή επαγγελματική και γεωγραφική κινητικότητα. Συμβάλλουν στη διαμόρφωση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ( ΑΕΠ ) κατά 0,5 της μονάδας.

Ειδικά για την Ελλάδα, τόσο τα Ηνωμένα Έθνη όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση δέχονται, ότι η χώρα μας για τα επόμενα χρόνια πρέπει να δεχθεί αρκετά εκατομμύρια μετανάστες, για να διατηρήσει το σημερινό επίπεδο κοινωνικής ευημερίας.

Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τις δυσμενείς επιπτώσεις, ιδίως σε χώρες που δεν είναι οργανωμένες σαν χώρες υποδοχής μεταναστών, λόγω έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής , όπως είναι η δική μας ( που δεν γνωρίζει ούτε καν τον αριθμό των μεταναστών που φιλοξενεί ). Στις δυσμενείς επιπτώσεις θα πρέπει να περιλάβουμε :

Το φαινόμενο να εκτρέπονται ολόκληροι τομείς της οικονομίας στην αστάθεια και την ελαστικότητα, προκειμένου να απασχολούνται ξένα εργατικά χέρια.

Η αύξηση της ανεργίας του ελληνικού εργατικού δυναμικού. Η αύξηση της ανεργίας αποδεικνύει ότι η οικονομία αδυνατεί να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας για άτομα με εξειδίκευση και μόρφωση.

Η αύξηση της εγκληματικότητας και του υπερεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, που αποτελεί πρόκληση στην εθνική κυριαρχία.

Η εκμετάλλευση του φαινομένου από γειτονικές χώρες, σε μια προσπάθεια δημιουργίας «νέων» μειονοτήτων ( π.χ. αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα ).

Για άλλη μια φορά, οι αναπτυσσόμενες χώρες δεν έχουν μπροστά τους ένα « νέο κόσμο », για να τον κατακτήσουν. Η μόνη διέξοδος τους είναι η ειρηνική μετανάστευση προς τις πλούσιες χώρες, τις λιγότερο πυκνοκατοικημένες. Μ’ αυτή την έννοια, η εφαρμογή μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης περνάει από τη διευθέτηση μιας νέας δημογραφικής και γεωγραφικής τάξης, που μπορεί να γίνει με την εφαρμογή μεταναστευτικής πολιτικής από τις αναπτυγμένες χώρες υποδοχής μεταναστών, που θα λαμβάνει υπ’ όψη όλες τις συνέπειες της τεράστιας διαφοράς της αύξησης των πληθυσμών.  Εναπόκειται στις αναπτυγμένες χώρες να προτιμήσουν αυτή τη διευθέτηση, από την αταξία και τη βία.- 

 

                                                     Γιώργος Γκορέζης

Παγκοσμιοποίηση και Παραδοσιακή Οικογένεια, Φονταμενταλιστές και Κοσμοπολίτες. Η Διαμάχη του Αιώνα μας.

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

 

Στον αιώνα μας η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική, τεχνολογική και πολιτιστική. Oι άνθρωποι στην προσπάθεια να κατανοήσουν ένα κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία, αναμετρούνται με συνταρακτικές πραγματικότητες, όπως η τρομοκρατία, οι κλιματικές μεταβολές, οι εξελίξεις στις επικοινωνίες, η επέκταση των διεθνών χρηματοοικονομικών συναλλαγών, το διαδίκτυο, οι νέες τεχνολογίες, οι γεωπολιτικές αλλαγές, και οι αλλαγές στην κουλτούρα και τις οικογενειακές σχέσεις.

Αλλά στην εποχή μας δύο είναι οι αλλαγές που δεσπόζουν, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης. Η εξασθένηση της παράδοσης και η σύγκρουση της κοσμοπολίτικης αντίληψης με τον φονταμενταλισμό.

Στις Δυτικές χώρες οι δημόσιοι θεσμοί και η καθημερινή ζωή αποσπώνται από την επιρροή των εθίμων και της παράδοσης. Αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο πολλές κοινωνίες που παρέμεναν παραδοσιακές, αρχίζουν να απομακρύνονται από την παράδοση. Η παράδοση και το έθιμο συνιστούν τα κυριότερα συστατικά στοιχεία της ζωής των περισσοτέρων ανθρώπων για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας. Αλλά ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός του 18^ου αιώνα προσέδωσε στην παράδοση ένα άσχημο περιεχόμενο, και έκτοτε η ακαδημαϊκή ζωή θα διερευνά συνεχώς τα όρια των παραδόσεων. Παρά ταύτα οι παραδόσεις είναι αναγκαίες στην κοινωνία και θα εξακολουθήσουν να διατηρούνται, αλλά θα μεταβάλλονται και θα προσαρμόζονται στις εκάστοτε συνθήκες.

Η δεύτερη αλλαγή του αιώνα μας αφορά στη σύγκρουση μεταξύ της κοσμοπολίτικης αντίληψης και του φονταμενταλισμού. Υπάρχει μια άποψη ότι ο φονταμενταλισμός υπήρχε ανέκαθεν, αλλά αυτό δεν ισχύει. Η άνοδος του φονταμενταλισμού αποτελεί την απάντηση στις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης. Είναι το παιδί της παγκοσμιοποίησης, στην οποία αντιδρά αλλά και την χρησιμοποιεί. Σχεδόν παντού οι φονταμενταλιστικές ομάδες χρησιμοποιούν τις νέες επικοινωνιακές τεχνολογίες. Ο Αγιατολαχ Χομεϊνί κυκλοφόρησε ευρέως βίντεο και κασέτες με τις διδασκαλίες του, ενώ οι μαχητές Χιντού και της Αλ Καϊντα χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και την ηλεκτρονική αλληλογραφία.

Ο φονταμενταλισμός αποτελεί ένα κάλεσμα επιστροφής στα παλαιά ιερά και θρησκευτικά κείμενα, τα δόγματα των οποίων θα πρέπει να εφαρμοστούν στην κοινωνική, την οικονομική και την πολιτική ζωή. Οι κληρικοί και οι άλλοι προνομιούχοι ερμηνευτές των δογμάτων αποκτούν θρησκευτική και κοσμική εξουσία. Πιθανόν να επιδιώξουν την άμεση ανάληψη των ηνίων της διακυβέρνησης, όπως συνέβη στο Ιράν και στο Αφγανιστάν, ή να συνεργαστούν με τα πολιτικά κόμματα.

Σ΄ ένα κόσμο που παγκοσμιοποιείται και αναζητά νόημα, ο φονταμενταλισμός είναι μια παράδοση, που η υπεράσπιση της γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν έχει να κάνει με την ουσία των θρησκευτικών ή των άλλων πίστεων, αλλά με τελετουργικές αλήθειες. Το κρίσιμο σημείο είναι ο τρόπος υπεράσπισης ή επιβεβαίωσης της αλήθειας των πίστεων.

Ο φονταμενταλισμός δεν είναι μόνο μια απλή αντίθεση στη νεωτερικότητα που παγκοσμιοποιείται. Όποια μορφή κι αν έχει, θρησκευτική, εθνοτική, εθνικιστική, πολιτική, φλερτάρει με το ενδεχόμενο βίας και είναι εχθρός των κοσμοπολίτικων αξιών. Οι κοσμοπολίτες οφείλουν να καταστήσουν σαφές ότι η ανοχή και ο διάλογος καθοδηγούνται από οικουμενικές αξίες. Όλοι μας χρειαζόμαστε ηθικές δεσμεύσεις και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να οργανώσουμε δυναμικά την άμυνα των ηθικών αξιών, όπου η ανάπτυξη τους είναι περιορισμένη, ή όπου απειλούνται. Η κοσμοπολίτικη ηθική προβάλλει το θάρρος. Η ζωή αποκτάει όνομα όταν διαθέτουμε κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνουμε.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του θρησκευτικού φονταμενταλισμού σε όλο τον κόσμο είναι η αντίθεση στην ισότητα των φύλων και την σεξουαλική ελευθερία των γυναικών, δύο στοιχεία ασύμβατα με την παραδοσιακή οικογένεια. Ελάχιστες είναι οι χώρες του κόσμου όπου δεν διεξάγεται έντονη συζήτηση για το θέμα αυτό. Και όπου ο διάλογος απουσιάζει από τη δημόσια σφαίρα, αυτό οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι καταπιέζεται δυναμικά από αυταρχικές κυβερνήσεις, ή φονταμενταλιστικές ομάδες.

Αρκετοί πολιτικοί, αλλά και ομάδες πίεσης, ισχυρίζονται ενίοτε, ότι αν υπάρξουν αλλαγές στην οικογενειακή πολιτική ( το διαζύγιο καταστεί ευκολότερο ή δυσκολότερο ) θα υπάρξει δυνατότητα άμεσης επίλυσης των προβλημάτων μας. Η οικογένεια αποτελεί πεδίο διαμάχης μεταξύ της παράδοσης και της νεωτερικότητος, τόσο σε καθημερινό, όσο και σε συμβολικό επίπεδο. Καθημερινά, πολιτικοί και ακτιβιστές μας καλούν να επιστρέψουμε στην παραδοσιακή οικογένεια.

Αλλά οι ανθρώπινες κοινωνίες και οι πολιτισμοί έχουν γνωρίσει πληθώρα διαφορετικών μορφών οικογενειακών συστημάτων. Ωστόσο η οικογένεια στις μη σύγχρονες κουλτούρες χαρακτηρίζεται από κάποια γνωρίσματα που συναντώνται σχεδόν σ’ όλο τον κόσμο. Κατά πρώτον η παραδοσιακή οικογένεια αποτελούσε μια οικονομική μονάδα, και στην αγροτική παραγωγή συμμετείχε το σύνολο της οικογένειας. Η ανισότητα ανδρών γυναικών ήταν τέτοια που ότι και αν πούμε για τη σημασία της δήλωσης αυτής δεν θα είναι υπερβολή. Στην Ευρώπη οι γυναίκες συνιστούσαν περιουσία των πατέρων ή των συζύγων, σαν κινητή περιουσία την όριζε ο νόμος. Σε παρόμοια θέση βρίσκονταν και τα παιδιά.

Στις δυτικές χώρες η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας ήταν μια μεταβατική φάση στην εξέλιξη της οικογένειας στην δεκαετία του 1950. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες που εργάζονταν ήταν λίγες, και για τις γυναίκες ήταν δύσκολο να αποκτήσουν διαζύγιο χωρίς να στιγματιστούν. Εντούτοις, οι άνδρες και γυναίκες εκείνης της εποχής ήταν περισσότερο ίσοι από ότι προηγουμένως, τόσο στην πράξη όσο και ενώπιον του νόμου. Από τότε οι αλλαγές στην οικογένεια είναι ραγδαίες.

Οι λεπτομέρειες διαφέρουν από κοινωνία σε κοινωνία, αλλά οι τάσεις είναι εμφανείς. Αρχίζει να επικρατεί η άποψη ότι η σωστή σχέση είναι μια σχέση ίσων, όπου η κάθε πλευρά διαθέτει ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Έπειτα η γνήσια σχέση βασίζεται στην επικοινωνία, και η ομιλία και ο διάλογος αποτελούν βάση για τη λειτουργία της. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που αποκτιέται με επίμονη προσπάθεια, δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί δεδομένη.

Υπάρχουν πολλά ανησυχητικά φαινόμενα στην σημερινή κατάσταση της οικογένειας διεθνώς. Οι φονταμενταλιστικοί ισχυρισμοί ότι κάθε οικογενειακή μορφή είναι το ίδιο καλή, ή, ότι η παρακμή της παραδοσιακής οικογένειας είναι καταστροφική είναι και τα δύο λάθος. Διότι οι δυνάμεις που προωθούν την δημοκρατία και την οικονομική ανάπτυξη στις φτωχότερες χώρες είναι η ισότητα και η εκπαίδευση των γυναικών, που επιτυγχάνονται με τον μετασχηματισμό της παραδοσιακής οικογένειας. Η ισότητα των δύο φύλων δεν είναι απλώς μια κεντρική αρχή της δημοκρατίας. Σχετίζεται με την πραγμάτωση των προσδοκιών μας.

                                                  Γιώργος Γκορέζης

                                                  Web : ggore.wordpress.com

Το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό

 

 

Του Γιώργου Γκορέζη

E-mail: ggorezis@yahoo.gr

 

Στις 4/2/2009, το Ειδικό Συμβούλιο Χωροταξίας γνωμοδότησε αρνητικά στο «Ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό» που προωθεί το ΥΠΕΧΩΔΕ, με ψήφους 9 κατά και 7 υπέρ. Παρά ταύτα εγκρίθηκε την 18-2-09 από την κυβερνητική Επιτροπή, και πρόκειται να θεσμοθετηθεί με κοινή υπουργική απόφαση.

Μια δυσάρεστη για εμάς έκπληξη, ήταν η στάση των εκπροσώπων της Αυτοδιοίκησης ΚΕΔΚΕ και ΕΝΑΕ, που τελικά ψήφισαν  θετικά, παρά τις ενστάσεις που πρόβαλαν το τελευταίο διάστημα.

Από την όλη φιλοσοφία και ανάλυση του σχεδίου αυτού απουσιάζει το όραμα για έναν τουρισμό ισάξιο της ιστορίας και του κάλους της χώρας μας, ενώ όπως σημειώνει  και το ίδιο το υπουργείο, το σχέδιο αποσκοπεί στη « χρονική και χωρική διεύρυνση της τουριστικής δραστηριότητας», κάτι που θα αποτελέσει, αν δεν αλλάξουμε πρώτα το μοντέλο του τουρισμού, την ταφόπλακα και για  το περιβάλλον αλλά και για τον ίδιο τον τουρισμό της χώρας.

Αγνοεί  παντελώς το σχέδιο την έννοια της φέρουσας ικανότητας μια περιοχής και το ορατό πρόβλημα του κορεσμού σε πολλές τουριστικές περιοχές. Σε μια εποχή διαρκούς και οξείας χρηματοπιστωτικής κρίσης, εν μέσω υπερκορεσμού της προσφοράς ξενοδοχειακών κλινών στην Ελλάδα και προβλέψεων για οξεία μείωση των τουριστικών αφίξεων, η εξάρτηση του τουρισμού μας από  μεγάλες υπερπολυτελείς μονάδες τις οποίες ουσιαστικά διαχειρίζονται διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια , μπορεί να οδηγήσει ολόκληρες περιοχές της περιφέρειας σε οικονομικό κραχ.

Από τα πιο ανησυχητικά κομμάτια, είναι αυτό που αναφέρει ενδεικτικά τις παράκτιες περιοχές στις οποίες θα αναζητηθεί η ανάπτυξη «σύνθετων και ολοκληρωμένων μορφών τουρισμού». Αντί να διδαχθούμε από τα λάθη άλλων μεσογειακών χωρών που τώρα γκρεμίζουν για να απελευθερώσουν τις αποπνικτικά τσιμεντοποιημένες ακτές τους, ετοιμαζόμαστε να προσθέσουμε 1 εκατομμύριο παραθεριστικές κατοικίες στις λιγοστές φυσικές περιοχές που απέμειναν.

Αυτό που απεναντίας επισημαίνουν οι ειδικοί να χρειάζεται είναι τα άμεσα, συγκεκριμένα, μέτρα για αντιμετώπιση των πιο ακραίων περιβαλλοντικών και κοινωνικών / οικονομικών επιπτώσεων του μαζικού τουρισμού και σε δεύτερο στάδιο μία συνολική στροφή, με ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο στήριξης δίκαιων, βιώσιμων και οικολογικών μορφών τουρισμό.  Ο τουρισμός θα πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία και όχι το αντίστροφο, τον πολίτη και όχι τον πελάτη.

Το «Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό» και στη δεύτερη «βελτιωμένη» έκδοσή του μετά από εκείνο του Μαίου 2007, δίνει μεγαλύτερο βάρος στη διευκόλυνση των επενδύσεων και τη στήριξη της μεγέθυνσης του τουρισμού με οποιοδήποτε κόστος, παρά στην ενσωμάτωση των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης και της ορθολογικής χωροταξικής οργάνωσης.

Αντιμετωπίζει τον τουρισμό ως μια δραστηριότητα που σχετίζεται κυρίως με κατασκευές και πλήθος τεχνικών και επιστημονικών φορέων, αλλά και όλες οι οικολογικές οργανώσεις, το θεωρούν ως αντιπαροχή των ακτών και του μη δομημένου χώρου. Αντιπαροχή στα μεγάλα κτηματομεσιτικά συμφέροντα, που μάλιστα θα επιδοτούνται από τον αναπτυξιακό νόμο για να κτίζουν τεράστιες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και στη συνέχεια να πωλούν το 50% τους σαν παραθεριστική κατοικία.

Επίσης, αυξάνει, ενώ θα έπρεπε να μειώνει, την εκτός σχεδίου δόμηση πέριξ των ορίων οικισμού που δεν έχουν ως κύρια χρήση τον τουρισμό ή είναι ορεινές και διατηρεί το χαμηλό όριο, των 50 μέτρων απόστασης από τον αιγιαλό για οικοδόμηση, παρά τη σχετική νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χωροθετεί τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις διάσπαρτα και σε εκτός σχεδίου περιοχές με βάση τους νόμους του real estate και όχι με γνώμονα την ανάγκη προστασίας του κυριότερου τουριστικού προϊόντος μας, που είναι το φυσικό περιβάλλον. Στις προστατευόμενες περιοχές NATURA, ανοίγει ένα παραθυράκι για την εκτός σχεδίου δόμηση, ενώ περιλαμβάνει δεκάδες ακόμα θολά σημεία που έχουν κάνει πολλούς να το συγκρίνουν με το «ισπανικό μοντέλο», που τσιμεντοποίησε τις ακτές της Ισπανίας και ήδη σήμερα βιώνουν τις μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Όλα τα παραπάνω, επισημαίνονται από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το σχέδιο του Υπουργείου και η κοινωνία αγωνιά. Αγωνιά, γιατί βλέπει ότι προωθούνται λύσεις που εντείνουν τη συμβολή μας στην κλιματική αλλαγή, υποβαθμίζουν βίαια το περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά, θυσιάζοντας κι άλλο χώρο και τοπίο στο βωμό του κέρδους των λίγων.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, σε ένα ακόμα μείζον ζήτημα, οι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν καταφέρνουν να προασπίσουν δημόσια αγαθά, δεν καταφέρνουν να προτείνουν κάτι άλλο, απέναντι στην πολιτική τοποφαγίας που επιβάλλουν οι νόμοι της αγοράς.

Ο δημόσιος χώρος, το τοπίο και η πολιτιστική μας κληρονομιά, δέχονται μια ακόμα επίθεση, και όλοι εμείς θα βοηθήσουμε αυτούς που « αμύνονται περί πάτρης ». Δηλώνουμε την κατηγορηματική μας αντίθεση στο «Ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό». Παράλληλα εκφράζουμε τη μεγάλη απογοήτευσή μας από τη στάση της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ.

Υπογράφουμε την αντίθεσή μας στο σχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ και καλούμε όλους να κάνουν το ίδιο, στη διεύθυνση: http://www.diktioaigaiou.gr/contents/chorotaxiko.php?lang=1 .

 

                                                               

 

 

 

                                                                Γιώργος Γκορέζης

                                                                Web : ggore.wordpress.com

Η Στρατιωτική Θητεία

Γράφει : Ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

 

 

Στις 22-1-09 ο υπουργός Εθνικής Αμύνης δήλωσε  : «Οι συνθήκες είναι ώριμες για τη μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 9 μήνες, αλλά από εδώ και πέρα πρόκειται για θέμα πολιτικής βούλησης»,  και πρόσθεσε ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο κατάργησης της θητείας στο Ναυτικό και την Αεροπορία. Για τα ελληνοτουρκικά ο κ. Μεϊμαράκης  είπε ότι δεν είναι αισιόδοξος διότι η Τουρκία συνεχίζει να προκαλεί. Επιπλέον ο υπουργός γνωστοποίησε ότι εντός του 2009 η χώρα θα προχωρήσει στην παραγγελία νέων μαχητικών αεροσκαφών, ο αριθμός των οποίων θα εξαρτηθεί από το αντίστοιχο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας.

Η εξυπηρέτηση των στόχων της αμυντικής και εξωτερικής μας πολιτικής δεν μπορεί να στηρίζεται σε υπερεξοπλισμούς που οδηγούν σε κατασπατάληση των πόρων του ελληνικού λαού, αλλά σε μια ισχυρή οικονομία με κοινωνική συνοχή.  Ο προγραμματισμός και η εκτέλεση αυτών των εξοπλιστικών προμηθειών πολλές φορές γίνονται με αδιαφανείς όρους και σκοπιμότητες μακριά από τον έλεγχο της Βουλής, και συχνά αποτελούν θερμοκήπια διαπλοκής και σκανδάλων κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Απεναντίας τα εθνικά μας θέματα εξυπηρετούνται πιο αποτελεσματικά από την ύπαρξη μιας συνεκτικής, σταθερής και μακροχρόνιας εξωτερικής πολιτικής και από αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις, που στηρίζονται στη σύγχρονη οργάνωση, στον απαραίτητο εξοπλισμό, στην αξιοκρατία και τη σωστή εκπαίδευση.

Στην χώρα μας υπάρχει ευρεία συναίνεση για την ύπαρξη μιας υπαρξιακής απειλής από τη γειτονική χώρα, οι διεκδικήσεις της οποίας σχετικά με τα νερά, τον αέρα και το βυθό του Αιγαίου μας αναγκάζουν να διατηρούμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Αλλά λόγω δημογραφικού προβλήματος αλλά και του συστήματος αναβολών και του κυκλώματος παρανόμων απαλλαγών, παρατηρείται σημαντική έλλειψη προσωπικού στο Στρατό Ξηράς. Η σημερινή κατάσταση -από τους δύο με  τρεις που κατά μέσο όρο καλούνται για κατάταξη να ντύνεται στο χακί μόνον ο ένας- κρίνεται τουλάχιστον απογοητευτική. Παρακολουθούμε ως συνέπεια τη μείωση στην απόδοση των κλάσεων κάθε χρόνο. Έτσι ενώ η κλάση του 1955 (γεννηθέντες το 1934) απέδωσε 93.150 άνδρες, η κλάση του 2007 (γεννηθέντες το 1986) απέδωσε 61.379 άνδρες και η κλάση του 2017 (γεννηθέντες το 1996) αναμένεται να αποδώσει  56.978άνδρες.

Η πολιτική ηγεσία αναζητεί λύσεις και για τη μεγάλη «διαρροή» στρατευσίμων μέσω αναβολών (ή ανυποταξίας, ιδίως μετά τη μετατροπή της ανυποταξίας από κακούργημα σε πλημμέλημα), αλλά και λόγω της «λειψανδρίας». Η δημιουργία αμιγώς επαγγελματικών ενόπλων δυνάμεων δεν θεωρείται εφικτή κυρίως λόγω οικονομικού κόστους. Επιπλέον, ισχύει πλέον η άποψη ότι η εθνική άμυνα αποτελεί υποχρέωση όλων των Ελλήνων, και όχι μιας τάξης επαγγελματιών/«μισθοφόρων».

Βέβαια, οι κάτοικοι της χώρας μας δεν επιδεικνύουν ιδιαίτερη επιθυμία προσωπικής προσφοράς. Και σ’ αυτό συμβάλλουν τα ρουσφέτια, είτε πρόκειται για τη μετάθεση των στρατευμένων παιδιών τους σε αστικά κέντρα, είτε για τη μεγαλύτερη δυνατή μείωση της θητείας, είτε για μακροχρόνιες αναβολές στράτευσης, είτε τέλος για απαλλαγή για «λόγους υγείας».

Σε κάθε περίπτωση η ανάγκη ύπαρξης ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων με στόχο την αποτροπή του δύστροπου γείτονα αποτελεί –μέχρι σήμερα τουλάχιστον- αντικείμενο ευρύτερης συναίνεσης. Στο πλαίσιο αυτό έχει καθιερωθεί υποχρεωτική στρατιωτική θητεία από τα 2,5-3 χρόνια του παρελθόντος, στους 12 μήνες του παρόντος .

Η τεράστια «διαρροή» στρατευσίμων μέσω αναβολών ή της ανυποταξίας έχει οδηγήσει εδώ και καιρό σε επεξεργασία σχεδίων που θα «φέρουν» στα στρατόπεδα για εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων όλους τους άρρενες Έλληνες, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Ένα από τα σχέδια προέβλεπε τη στράτευση στα 18, όπως στην Κύπρο, με κατοχύρωση, για όσους το επιθυμούν, θέσεων στα πανεπιστήμια. Αλλά σαφώς θα υπάρξουν προβλήματα αφού η ωριμότητα των 18χρονων κατά κανόνα απέχει του επιθυμητού για τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ θα υπάρξουν δυσκολίες κάλυψης των αναγκών σε γιατρούς και πληροφορικούς επιστήμονες.

Με βάση τελευταία μελέτη που βρίσκεται στο συρτάρι του υπουργού Εθνικής Άμυνας, θα χορηγούνται αναβολές στράτευσης για φοίτηση στο πανεπιστήμιο και πρώτο πτυχίο.
Με όριο το 24ο-25ο έτος της ηλικίας, ο απόφοιτος λυκείου θα έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει πέραν της μίας φοράς την είσοδό του στο πανεπιστήμιο και να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας βρίσκεται σε συνεννόηση και με το υπουργείο Παιδείας προκειμένου αν απαιτηθεί να υπάρξει κάποιο εναλλακτικό και ελαστικό σενάριο ως προς τη διευκόλυνση λήψης του πτυχίου.
Αναβολές για μεταπτυχιακά ή διδακτορικά δεν θα χορηγούνται.
Για την εφαρμογή του σχεδίου στράτευσης, άνευ πολλών αναβολών, η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δίδει ως κίνητρο τη μείωση της θητείας στους 9 μήνες.

Τελικά δεν αρκούν μόνο οι εκρήξεις πατριωτισμού από πλευράς των νεοελλήνων κάθε φορά που απειλούνται κυριαρχικά δικαιώματα μας από τη γείτονα χώρα. Χρειάζεται και πράξη. Από τη πλευρά της η υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, καθορίζοντας τον τρόπο της θητείας, απαντά σε κρίσιμα για την ύπαρξη μας ερωτήματα, όπως :

Συνεχίζει να υπάρχει απειλή από τη γειτονική χώρα; Αν όχι, πρέπει να σταματήσουν να ξοδεύουν  κόπο και χρήμα. Αν ναι, χρειάζεται η στρατιωτική θητεία ή θα πρέπει να δημιουργηθεί αμιγώς επαγγελματικός στρατός;

Μήπως πρέπει να αυξηθούν σημαντικά οι αμυντικές δαπάνες για την αγορά ικανού αριθμού υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων που, με τη χρήση περιορισμένου έμψυχου δυναμικού, θα αποτρέπουν τον αντίπαλο; Είναι κάτι τέτοιο εφικτό από οικονομικής και τεχνολογικής σκοπιάς;

Με τη σημερινή δομή δυνάμεων, πως θα εξασφαλιστεί επαρκής επάνδρωση των μονάδων: θητεία στα 18 ή παραχώρηση υπηκοότητας και στράτευση μεταναστών; Μπορούμε να συνεχίσουμε με τάγματα 30-40 στρατιωτών;

Είναι προφανές ότι πρέπει να γίνουν ορισμένες επιλογές και να ληφθούν αποφάσεις, που θα έχουν και πολιτικό κόστος. Στον ευαίσθητο χώρο των ενόπλων δυνάμεων δεν είναι δυνατόν  να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

                                                               Γιώργος Γκορέζης*

                                                              Web :  ggore.wordpress.com

 

 

Ο Γιώργος Γκορέζης γεννήθηκε στη Παραμυθιά Θεσπρωτίας. Αριστούχος του Γυμνασίου Παραμυθιάς, αποφοίτησε στη συνέχεια από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ( απευθύνθηκε έπαινος της Σχολής στο Γυμνάσιο επειδή πέτυχε 4^ος σε σειρά επιτυχίας ) ,την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, την Ανωτάτη Σχολή Εθνικής Αμύνης και όλα τα σχολεία του εσωτερικού.

Αποφοίτησε επίσης με άριστα από την Ανωτάτη Σχολή Διοικήσεως και Επιτελών ( Command and General Staff College ) του Αμερικανικού Στρατού, όπου φοιτά κατ’ έτος, μετά από εξετάσεις, ένας μόνο αξιωματικός από τον Ελληνικό Στρατό.

Ανήλθε όλη την κλίμακα της στρατιωτικής ιεραρχίας, υπηρετώντας σε καίριες διοικητικές και επιτελικές θέσεις σε κρίσιμους περιόδους για την πατρίδα μας.

Από το 1988 μέχρι το 1990 υπηρέτησε με το βαθμό του Συνταγματάρχη στο Στρατηγείο της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ ( AFSOYTH ) σαν Διευθυντής πληροφοριών, και από το 1997 μέχρι το 2000 με το βαθμό του Υποστρατήγου σε επιτελική Διεύθυνση του ΓΕΣ.

Αρθρογραφεί σε αθηναϊκές και επαρχιακές εφημερίδες και περιοδικά πάνω στα εθνικά μας προβλήματα και τη κοινωνική, οικονομική και πολιτική μας ζωή.

 Είναι ενεργό μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου και της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας. Τον Αύγουστο 1998 προήδρευσε στη Λισσαβόνα του ΧΧΙΥου Διεθνούς Συνεδρίου Στρατιωτικής Ιστορίας, στο οποίο συμμετέσχον 300 επιστήμονες απ’ όλο τον κόσμο.

 Έχει γράψει πολλές μονογραφίες στρατιωτικών θεμάτων. Κυκλοφόρησαν τα εξής βιβλία του : « Τα Αδιέξοδα », « Η Εθνική Αντίσταση 1941-45 », « Το Δίκαιο της Θαλάσσης » και « Διεθνείς Συμφωνίες, Συνθήκες και Συμβάσεις ». Το τελευταίο τυπώθηκε και κυκλοφόρησε με έξοδα του ΓΕΣ σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες.

Ομιλεί εκτός της Ελληνικής την Αγγλική και την Ιταλική.-

 

Η Ένταση στο χώρο του Αιγαίου και το νέο Δίκαιο Θαλάσσης

 

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης*

E-Mail : ggorezis@yahoo.gr

 

Η προσδοκία των ελλήνων πολιτικών ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξευρωπαΐσει την πολιτική της συμπεριφορά, ώστε να εγκαταλείψει τις επεκτατικές της βλέψεις στο Αιγαίο και να αποχωρήσει οικειοθελώς από την Κύπρο, αποτελεί περισσότερο ευχή ή αυταπάτη, παρά προϊόν συνεκτικής πολιτικής ανάλυσης. Ενθαρρυμένη η Τουρκία από την διπλωματική της επιτυχία του κράτους υποψήφιου μέλους, επιχειρεί τώρα κάτι ανάλογο στο Αιγαίο. Οι συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού μας εναερίου χώρου και οι παραβάσεις του FIR Αθηνών από τα τουρκικά αεροσκάφη, όπως και «οι βόλτες» των τουρκικών αεροσκαφών πάνω από το Αγαθονήση και το Φαρμακονήσι αποσκοπούν στην «ευρωπαϊκή καταγραφή» των μονομερών διεκδικήσεων της Άγκυρας.

Η Τουρκία δεν αποσκοπεί καθόλου στην πρόκληση κάποιας μείζονος κρίσεως στην περιοχή. Σε αντίθεση με αυτά που πιστεύει κυβέρνηση και αντιπολίτευση, η Τουρκία επιχειρεί να αξιοποιήσει τις ενταξιακές της προοπτικές, όχι προς τον «εξευρωπαϊσμό» της συμπεριφοράς της στα ελληνοτουρκικά, αλλά προς την ευρω-κατοχύρωση των μονομερών διεκδικήσεών της εις βάρος της Ελλάδος, όπως ήδη πέτυχε με την Κύπρο.

Οι Έλληνες δεν έχουμε παρά να στηρίξουμε τις ελπίδες μας στο Διεθνές Δίκαιο, όπως αυτό απορρέει από το Νέο Δίκαιο για τη θάλασσα, που υπογράφηκε την 16-11-94 από 117 κράτη στην Ιαμική. Με βάση τον διεθνή αυτό νόμο η Ελλάδα μπορούσε επί δεκαετίες τώρα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, πράγμα που θα επέλυε δια παντός τα προβλήματα της με τους Τούρκους. Η Τουρκία, που πρόβλεψε έγκαιρα την απειλή, δήλωσε πως μια τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε αιτία πολέμου.

Αλλά οι βασικές ρυθμίσεις του νέου Δικαίου της θάλασσας εξακολουθούν να είναι ευνοϊκές και έχουν ως εξής :

Αιγιαλίτιδα ζώνη    

Το πλάτος της μπορεί να φθάσει μέχρι τα 12 ν.μ. και ιδιαίτερα ευνοεί την χώρα μας. Διατηρούμε τα 6 ν.μ.

Συνορεύουσα ζώνη

Σύμφωνα με το νέο δίκαιο η συνορεύουσα ζώνη μπορεί να επεκτείνεται μέχρι 24 ν.μ., μετρώμενη μετά την αιγιαλίτιδα ζώνη.

Αποκλειστική οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)

Η ΑΟΖ έχει κατά το νέο δίκαιο έκταση 200 νμ (για την ακρίβεια 188 νμ, εάν αφαιρέσουμε τα 12 νμ της αιγιαλίτιδας ζώνης). Μέσα στην ζώνη αυτή το παράκτιο κράτος ασκεί όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα που ασκεί στην υφαλοκρηπίδα, για έρευνα και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.

Αρχιπελαγικά κράτη

Η νέα Σύμβαση περιλαμβάνει ευνοϊκές διατάξεις για τα αμιγώς αρχιπελαγικά κράτη, δηλαδή εκείνα που αποτελούνται αποκλειστικά από νησιά, όχι όμως και για τα μικτά κράτη, όπως η χώρα μας, αν και ιστορικά ο όρος ξεκίνησε από το Αιγαίο που απεκαλείτο “Αρχιπέλαγος”.

Υφαλοκρηπίδα

Τα νησιά έχουν κατά τη νέα ρύθμιση πλήρη δικαιώματα υφαλοκρηπίδας. Επομένως και η νέα ρύθμιση είναι ευνοϊκή για την χώρα μας.

Οι Διαφορές στο Αιγαίο

Με τον Νόμο 2674 στις 20 Μαίου 1982 η Τουρκία καθιέρωσε τα χωρικά της ύδατα και εναέριο υπερκείμενο χώρο στα 6 Ναυτικά Μίλια.   Ο Νόμος εξουσιοδοτεί την κυβέρνηση να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα πέραν των 6 Ναυτικών Μιλίων σε ορισμένες περιοχές, και βάσει αυτού ο  Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών στις 2 Ιουνίου 1982 διακήρυξε ότι στη Μαύρη Θάλασσα και στη Μεσόγειο το όριο των χωρικών υδάτων φθάνει στα 12 Ναυτικά Μίλια..

Με τον Αναγκαστικό Νόμο 230 στις 17 Σεπτεμβρίου 1936, η Ελλάδα καθορίζει χωρικά ύδατα  6 Ναυτικών Μιλίων. 

Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 12 στις 18 Σεπτεμβρίου 1931, η Ελλάδα καθορίζει εύρος εναερίου χώρου 10 Ναυτικά Μίλια, σχετικά με την αεροπλοΐα και τα θέματα αεραμύνης, και στηρίζει την απόφασή της αυτή στο ότι η Εθνική Ασφάλειά της απαιτεί ευρύτερη ζώνη αεροπορική για την έγκαιρη προειδοποίηση επίθεσης, από τα χωρικά ύδατα των 6 Ναυτικών Μιλίων.

Η Αποστρατικοποίηση των Νησιών του Αιγαίου

Τα νησιά που κείνται στην είσοδο των Δαρδανελίων  επηρεάζονται από την συνθήκη Λοζάννης / Μοντρέ, τα νησιά της Ανατολικής Μεσογείου από τη συνθήκη της Λοζάννης και τα Δωδεκάνησα από την συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία.

Συνθήκη  Λοζάννης  (1923), Άρθρο 13: 

«Προς τον σκοπό να εξασφαλισθεί διατήρηση της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνηση αναλαμβάνει να τηρεί τους εξής περιορισμούς στα νησιά Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία :  (1) όχι ναυτικές βάσεις και οχυρώσεις….    (2)  Τα Ελληνικά στρατιωτικά αεροπλάνα απαγορεύεται να πετούν πάνω από το έδαφος της Ανατόλια.  Αμοιβαία, η Τουρκία απαγορεύει  στα στρατιωτικά της αεροπλάνα να πετούν πάνω από τα νησιά αυτά.   (3)   Οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στα νησιά αυτά περιορίζονται στις απολύτως αναγκαίες κλάσεις που καλούνται για θητεία……. όπως και σε μια σχετική δύναμη χωροφυλακής και αστυνομίας».

Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία (1947), Άρθρο 14 :  «Η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα την πλήρη κυριαρχία των Δωδεκανήσων.  Τα νησιά αυτά θα είναι και θα παραμείνουν αποστρατικοποιημένα».

            Προσθήκη 13 (D) :  «Αποστρατικοποιημένα εννοεί να απαγορεύονται όλες οι Ναυτικές, οι στρατιωτικές και αεροπορικές εγκαταστάσεις και οχυρώσεις.  Η στάθμευση των στρατιωτικών,  ναυτικών και αεροπορικών Μονάδων.   Οι στρατιωτικές ασκήσεις.   Αυτό δεν απαγορεύει το προσωπικό ασφαλείας, που πρέπει να περιορίζεται σ’ ένα λογικό αριθμό να  οπλίζεται με όπλα που μπορούν να φέρονται και χρησιμοποιούνται  από ένα πρόσωπο».

Ως προς τη Λήμνο, η συνθήκη του Μοντρέ αντικατέστησε ολικώς τη συνθήκη της Λοζάννης, αναγράφοντας στο προοίμιο:

 Έχοντας  «αποφασίσει να αντικαταστήσουμε με την παρούσα τη συνθήκη που υπογράφηκε στη Λοζάννη στις 24

Ιουλίου 1923 ….»

Εναέριος Έλεγχος του Αιγαίου

Με τις προβλέψεις του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας  (International Civil Aviation Organization – ICAO)  που  ιδρύθηκε με τη σύμβαση του Σικάγο το 1944,η Ελλάδα έχει την ευθύνη  να διαχειρίζεται το FIR του Αιγαίου (Flight Information Regiοn )-για πληροφορίες πτήσεων και προειδοποιήσεις για πτήσεις. Η Τουρκία και η Αμερική υποστηρίζουν ότι εξαιρούνται τα στρατιωτικά αεροπλάνα.

Ο Γιώργος Γκορέζης

           Weblog : ggore.wordpress.com

Η Σημερινή Κρίση, οι Δομικές Αιτίες της  Γενικευμένης Εξαθλίωσης

και η Ανάγκη Νέας Κοινωνικής Οργάνωσης

 

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

 

Η φτώχεια κατοικεί σήμερα στην καρδιά της κοινωνίας μας. Έγινε ένα διεθνές φαινόμενο, μια από τις πιο επιτακτικές προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν οι κοινωνίες. Σήμερα στις ευρωπαϊκές χώρες η εξαθλίωση εκτίθεται δημόσια. Η παρουσία της επαιτείας, των «αστέγων», των «χωρίς δικαιώματα» στην καρδιά και την περιφέρεια των πάντα πλούσιων μεγάλων πόλεων καταργεί την αντιπαράθεση ανάμεσα στα παλιά ευρωπαϊκά μας έθνη, που τα χαρακτήριζε η αλληλεγγύη, και τον αμερικάνικο πολιτισμό, που καθοριζόταν από την πάλη για τη ζωή και γεννούσε τον αποκλεισμό.

Η φτώχεια επιμένει διαχρονικά. Στον 19^ο αιώνα το ενδιαφέρον είχε εστιαστεί στην βιομηχανική φτώχεια της εξαθλίωσης ( pauperisme ), δηλαδή τη μορφή εξαθλίωσης που παρουσιάζεται ως κοινωνική μάστιγα, τη δημόσια εξαθλίωση. Με την είσοδο στον 21 αιώνα αναδύεται και πάλι η παλιά μισοσβησμένη ήδη στις μνήμες μας μορφή της εξαθλίωσης, σε μια προωθημένη ιστορική αναλογία. Και στις δύο περιπτώσεις παρακολουθούμε μια μεταμόρφωση της φτώχειας, που χάνει τα κοινωνικά της χαρακτηριστικά για να μετατραπεί σε ένα καθολικό φαινόμενο. H ταχεία ανάπτυξη του φαινομένου, όπως και στις αρχές του 19^ου αιώνα, έρχεται σε αντίθεση με την αισιοδοξία των φιλελεύθερων οικονομολόγων. Οι δομικές αιτίες της εξαθλίωσης αγκαλιάζουν και πάλι την νεογέννητη κοινωνία μας, και αδιάρρηκτες σχέσεις συνδέουν τον μη ελεγχόμενο φιλελευθερισμό με τη γενικευμένη εξαθλίωση.

Και σήμερα, όπως και χθες, η επινόηση των νέων τεχνολογιών, η ανάπτυξη του διεθνούς ανταγωνισμού, η μεταβολή των διαδικασιών παραγωγής, η επαγγελματική αποειδίκευση, η ατελής κοινωνική ενσωμάτωση αποτελούν τις βαθύτερες αιτίες μιας γενικής διαδικασίας που ρίχνει στο δρόμο τους ανθρώπους, ακυρώνει την αξία της εργασίας, υποβαθμίζει τις αποκτημένες ειδικεύσεις, καταστρέφει τους κοινωνικούς δεσμούς, γεννά το φόβο στους κόλπους της κοινωνίας, προκαλεί οίκτο αλλά και καταστολή, απόρριψη αλλά και επινόηση νέων μορφών αλληλεγγύης.

Στη πρόσφατη βιομηχανική εποχή οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, προκειμένου να αμυνθούν απέναντι στις καταστροφικές συνέπειες μιας εντελώς ελεύθερης αγοράς, είχαν αναγκαστεί να πραγματοποιήσουν έναν μεγάλο μετασχηματισμό. Να εφαρμόσουν μέτρα περιορισμού της αγοράς. Μέτρα εξαιρετικά ποικίλα, ανάλογα με τις χώρες, αλλά που όλα απέβλεπαν στους ίδιους στόχους. Την αναγέννηση της ζωής των ανθρώπων και του περιβάλλοντος τους, τη διασφάλιση της κοινωνικής τους θέσης, τον απαραίτητο περιορισμό της ελαστικότητας των μισθών και της κινητικότητας της εργασίας, τη σταθεροποίηση των εισοδημάτων, τη συνέχεια της παραγωγής, τον κρατικό έλεγχο των φυσικών πόρων και τη νομισματική διαχείριση για την αποφυγή ανησυχιών στο επίπεδο των τιμών.

Τα φιλελεύθερα πολιτικά καθεστώτα στη βιομηχανική εποχή είχαν μετατραπεί σε Κράτη Πρόνοιας, μέσω της θεσμοθέτησης ορίων και ελέγχων στην αγορά και της εφαρμογής πολιτικών κοινωνικής προστασίας. Όλες ανεξαιρέτως οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν υιοθετήσει μέτρα κοινωνικής προστασίας, που αποκτώντας γενικό χαρακτήρα, καταλήγουν να καλύπτουν τους πολίτες από τους συχνότερους κινδύνους της εργασίας, την αρρώστια, τα γηρατειά, την ανεργία. Το πρώτο επιτακτικό καθήκον των κοινωνιών ήταν η απελευθέρωση του ανθρώπου από την ανάγκη. Τα κοινωνικά μέτρα θα θεωρηθούν έκτοτε ουσιαστικό στοιχείο του πολιτισμού μας.

Η δεκαετία του 80 σηματοδοτεί το τέλος της χρυσής εποχής των Κρατών Προνοίας. Με την πάροδο των χρόνων η οικονομική κρίση του κράτους συμβάλλει στην επαναφορά των φιλελεύθερων θεωριών που κλονίζουν με αισθητό τρόπο τη νομιμότητα των προγενεστέρων τρόπων ανάπτυξης. Στο πλαίσιο μιας ανοιχτής οικονομίας οι αυξανόμενες αμφισβητήσεις κλονίζουν τη νομιμότητα των πολιτικών κεϋνσιανής έμπνευσης. Οι οικονομίες έγιναν ολοένα και περισσότερο αλληλοεξαρτώμενες και η εξέλιξη του διεθνούς πλαισίου αβέβαιη. Η παγκόσμια οικονομική εξέλιξη εξαρτάται από οικονομικούς φορείς και εταιρίες των οποίων οι αποφάσεις διαφεύγουν από τη σφαίρα επιρροής του κράτους.

Σήμερα, οι επινοημένες στο παρελθόν λύσεις εμφανίζονται παρωχημένες και αναποτελεσματικές. Οι δύο συμβολικές μορφές της επανάστασης του 20^ου αιώνα βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Αν ο σοσιαλισμός πέθανε, το Κράτος Πρόνοιας βρίσκεται εξίσου σε κατάσταση παρατεταμένης κρίσης. Το όραμα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από την ανάγκη απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο, ακόμα και στις πλέον αναπτυγμένες κοινωνίες

Το Κράτος Έθνος είναι αδύναμο να ελέγξει την σημερινή συγκυρία. Η διεθνοποίηση των οικονομιών, η παγκοσμιοποίηση των επικοινωνιών και των ανταλλαγών ανοίγουν μια νέα εποχή γεμάτη αβεβαιότητες. Οι αλληλεξαρτήσεις είναι πιο ισχυρές, αλλά οι αγορές λειτουργούν πάνω από τα εθνικά σύνορα. Οι οικονομικές πολιτικές κεϋνσιανής έμπνευσης αποδεικνύονται αναποτελεσματικές. Οι νεοφιλελεύθερες θεωρίες έχουν παντού την τιμητική τους. Στις περισσότερες χώρες η έξοδος από την κρίση αναζητείται στον περιορισμό του κράτους.

Ωστόσο, αν η αποτελεσματικότητα του παραγωγικού συστήματος δεν υπήρξε ποτέ τόσο μεγάλη, αν τα χρηματιστικά κυκλώματα γνώρισαν μέχρι τώρα μια άνευ προηγουμένου δραστηριότητα, τα κοινωνικά προβλήματα συσσωρεύονται. Ύστερα μάλιστα από την πρόσφατη οικονομική κρίση, η διαμόρφωση μιας δυαδικής κοινωνίας, στο εσωτερικό της οποίας συνυπάρχουν κοινωνικές κατηγορίες με υψηλό επίπεδο εισοδήματος και κοινωνικές κατηγορίες αποκλεισμένες από την αγορά εργασίας και συχνά από την κοινωνία, που υπήρξε πραγματικός βραχνάς και σε προηγούμενες κρίσεις, αποτελεί σήμερα μια πραγματικότητα. Οι άνθρωποι δίχως απασχόληση αποτελούν μια σημαντική κοινωνική κατηγορία που συνεχώς διογκώνεται. Η αύξηση του αριθμού των φτωχών και των κοινωνικά αποκλεισμένων έχει γίνει μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα.  Και το Κράτος, που ήθελε να αποτελεί ένα ιδιωτικό φορέα ανάμεσα σε άλλους ιδιωτικούς φορείς, ευαίσθητο μόνο στα ζητήματα αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας, καλείται ολοένα και περισσότερο να αντιμετωπίσει τα ζητήματα εκτός αγοράς, ζητήματα συγκρούσεων, αποκλεισμένων, φτωχών, για τα οποία η φιλελεύθερη θεματική είναι τουλάχιστον ακατάλληλη.

Η σημερινή κρίση είναι συνέχεια αυτής που ξέσπασε το 1929. Εκείνη ήταν το έναυσμα μιας παγκόσμιας σύγκρουσης για το μέλλον του κοινωνικού συστήματος, με αντικείμενο της σύγκρουσης τη μορφή εξουσίας που αντιστοιχούσε στο κοινωνικό σύστημα. Αντίπαλες πολιτικές ο Μπολσεβικισμός της Σοβιετικής Ένωσης και ο φασισμός της ναζιστικής Γερμανίας. Η κρίση διευθετήθηκε στο τέλος του ’40 με τον χωρισμό του κόσμου σε δύο στρατόπεδα.

Οκτώ δεκαετίες από το ’29 το κοινωνικό σύστημα είναι σε τεράστια ιστορική απόσταση από το εξουσιαστικό σύστημα. Οι διαχειριστές του εξουσιαστικού συστήματος βλέπουν με αγωνία το κράτος να αχρηστεύεται και οι παρεμβάσεις τους να οξύνουν αντί να καταπραΰνουν την κατάσταση. Η κρίση όπως εξελίσσεται είναι κρίση θεσμών, οικονομική και ηθική και υποδηλώνει την ιστορική καθυστέρηση του συστήματος εξουσίας σε σχέση με την εξέλιξη του κοινωνικού συστήματος. Η πολιτική ελίτ, κατάκοπη από σκάνδαλα, κορεσμένη από νεποτισμό, αποσυρμένη από την κόλαση του πραγματικού, η ίδια που ανέθεσε τη διαχείριση του κοινωνικού σε ειδικούς φρουρούς, βρίσκεται πια αντιμέτωπη με την κοινωνία. Η εξέγερση των νέων στην Ελλάδα κραύγασε τουλάχιστον μια οικονομική αλήθεια που οι μέτοχοι της εξουσίας δεν θέλουν να ακούσουν : Η κοινωνία δεν ανέχεται άλλο να ζει παίρνοντας δανεικά τα αγαθά που έχει ήδη παράξει. Από αυτή την άποψη η ερήμην των πολιτικών και της πολιτικής εξέγερση των νέων στην Ελλάδα αποτελεί σοβαρό ενδεικτικό παράδειγμα για τις μελλοντικές κοινωνικές εξελίξεις.

Αργά ή γρήγορα το ξέσπασμα θα ερχόταν. Το προμηνούσαν η οικονομική κρίση που είχε έρθει σε μας πριν από τη διεθνή και αύξανε τον αριθμό των συνανθρώπων μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το πρόδιδε η κατάπτωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, της κοινωνικής πρόνοιας και της υγείας, η καταρράκωση του κύρους της δικαιοσύνης. Το προοιωνιζόταν η γενική δυσαρέσκεια από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τη διαφθορά, που δηλητηριάζουν καθημερινά την κοινωνία. Το μήνυμα ερχόταν. Κι ας επέμεναν να αποφεύγουν τη διάγνωση των αιτίων οι κρατούντες, η ελίτ των αυτάρεσκων του εξουσιαστικού συστήματος, που ικανοποιείται με την καταναλωτική της αφθονία και την καλοφτιαγμένη βιτρίνα.

Είναι προφανής η ανάγκη ανάδυσης κοινωνικών πολιτικών και η εξεύρεση νέων τρόπων κοινωνικής οργάνωσης, ικανών να δημιουργήσουν μια αμοιβαία επωφελή ισορροπία ανάμεσα στην οικονομία της αγοράς, στην παρέμβαση του κράτους και τις προϋποθέσεις βελτίωσης των όρων ζωής στην κοινωνία. Η παρέμβαση του κράτους στις προϋποθέσεις της ευημερίας στέφθηκε με επιτυχία, στο μέτρο που απέδειξε την αξία της συμβάλλοντας όχι μόνο στην ατομική αλλά και στη συλλογική ευημερία. Μια τέτοια παρέμβαση είναι αναμενόμενη, και μπορεί να νοηθεί σε τρείς διακεκριμένες διαστάσεις : Την οικονομική διάσταση, όπως για παράδειγμα η αύξηση της παραγωγικότητας, την πολιτική διάσταση, όπως η αποτροπή της κοινωνικής αναταραχής, και την ηθική διάσταση με τη διαμόρφωση της εικόνας μιας δίκαιης κοινωνίας που προσφέρει ασφάλεια.-

                                                                 Γιώργος Γκορέζης

                                            Weblog : ggore.wordpress.com

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ

 « Μάχη για την Ανάπτυξη »

 

 

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

17-5-2006

Συνδημότισσες, συνδημότες του Δήμου Παραμυθιάς.

Στη τοπική μας κοινωνία ζούμε τελευταία πολιτική και κοινωνική κρίση. Γνώρισμα της η χρεοκοπία των τοπικών κομματικών μηχανισμών, και η ανακύκλωση των ίδιων στελεχών.

Βρισκόμαστε στη δίνη ενός αμείλικτου πολιτικού και κοινωνικού παιχνιδιού, από τη κατάληξη του οποίου θα κριθούν πολλά. Γνωστοί επαγγελματίες της πολιτικής που κατευθύνονται από την Αθήνα, αναλαμβάνουν και πάλι τον « υπέρ πάντων » αγώνα για την υφαρπαγή της βούλησης του λαού. Θέλουν να αποφασίζουν αυτοί για το πώς εμείς θα ζήσουμε, για τις προτεραιότητες που έχουμε, για τις αξίες μας, για τον δικό μας τόπο. 

Γνωρίζουμε το μέγεθος της πολιτικής απάτης που διαπράττουν σε βάρος αφελών μελών του κόμματος, με το πρόσχημα των δήθεν κομματικών διαδικασιών. Αρνούνται τη δημοκρατική διαδικασία των προκριματικών εκλογών , με τον φόβο ότι ο εκλεκτός τους θα     « πατώσει ». Το μέγεθος της πολιτικής τους συνομωσίας παραπέμπει σε πολιτική « ομερτά » και άλλες επιχειρήσεις Νοτίου Ιταλίας.

Θέλουν να μας επιβάλουν στο Δήμο χαμηλότατης υποστάθμης « αχυράνθρωπους », που φέρουν τον τόπο μας δεκαετίες πίσω. Η ιδεολογική τους όμως ένδεια, η πολιτική τους ανεπάρκεια, και η απαράδεκτη μεθόδευση τους, οδηγούν στη βέβαιη αποτυχία τους.

Ο τόπος μας έχει τεράστιο ανθρώπινο πλούτο και ενδοχώρα, και η αξιοποίηση τους δεν θα γίνει ποτέ αν περιμένουμε τις πρωτοβουλίες των κεντρικών κομματικών εξουσιών. Είναι υπόθεση των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου , που οφείλουν να κινητοποιηθούν για μια δημοτική αρχή με ανοικτούς ορίζοντες. Οι επαγγελματίες της πολιτικής αποκλείονται από τέτοιες διαδικασίες.

 Εμείς δεν είμαστε παιδιά του σωλήνα αλλά της κοινωνίας, και έχουμε εμπιστοσύνη στις ανεξάντλητες λαϊκές δυνάμεις. Δεν είμαστε αντικομματικοί, αλλά υπερκομματικοί, και θέλουμε τη Τοπική Αυτοδιοίκηση σαν αυτοδύναμο και αυτόνομο θεσμό εξουσίας.

Σπάμε τα κομματικά δεσμά, και θέτουμε πάνω απ’ όλα το συμφέρον του τόπου.-

                                               

                                                            Γιώργος Γκορέζης

                

 

 

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΜΑΣ « ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ».

 

  Η παράταξη μας « Μάχη για την Ανάπτυξη » δίνει έμφαση στον διεκδικητικό χαρακτήρα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

·        Πιστεύει ότι η ενεργοποίηση και κινητοποίηση των δημοτών, η συμπαράταξη, με σεβασμό στις διαφορετικές απόψεις και ανεξάρτητα από πολιτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις, μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα του τόπου.

·        Η παράταξη μας είναι υπερκομματική, και όχι αντικομματική, και έχει καθαρά αυτοδιοικητικά κριτήρια. Προάγει στη πράξη την ενότητα όλων των τοπικών δυνάμεων.

 

ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΑΣ ΒΑΣΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ :

·        Η διαφάνεια και η λαϊκή συμμετοχή.

·        Η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών

·        Η λήψη μέτρων για την αγροτική ανάπτυξη

·        Η κατασκευή, με κοινοτικούς πόρους, σύγχρονων δημοτικών σφαγείων.

·        Η αξιοποίηση του πλεονεκτήματος που παρέχει η Εγνατία οδός για τη μελέτη και εκτέλεση έργων.

·        Η πλήρης εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων που έχουν σχέση με τα απορρίμματα, το περιβάλλον, την ενέργεια ( αιολική ). 

·        Η ίδρυση και λειτουργία δημοτικής συγκοινωνίας, που εκτός των άλλων θα τονώσει την αγορά της πόλης.

·        Η διεκδίκηση ανέγερσης εργατικών κατοικιών και στο Δήμο μας. Η μέριμνα ανεύρεσης οικοπέδων για τους άστεγους δημότες μας.

·        Η φροντίδα γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη, με την ανέγερση οίκου ευγηρίας στη πόλη μας.

·        Η ανάδειξη του πολιτιστικού μας θησαυρού.

·        Η προώθηση με τη κατάλληλη υποδομή του μαζικού αθλητισμού.

·        Η δημιουργία στο Δήμο συγκροτήματος Πνευματικού Κέντρου.

 

 

 

ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ 2006

 

ΓΚΟΡΕΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Υποψήφιος Δήμαρχος

 

ΑΛΕΞΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ , αγρότης

ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ , συνταξιούχος

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ , τεχνολόγος δασοπονίας

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ελαιοχρωματιστής

ΓΚΟΡΕΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, καθηγητής σωμ. αγωγής

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ, οικιακά

ΔΡΙΜΤΖΙΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ,αμμοκονιαστής

ΚΩΤΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, αγρότης

ΜΕΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, κτηνοτρόφος

ΜΟΥΣΕΛΙΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, δημοδιδάσκαλος

ΜΠΟΖΟΥΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, σιδηρουργός

ΜΠΟΛΩΣΗ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ, απόφοιτος πληροφορικής

ΝΤΑΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, συνταξιούχος

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ,αυτοκινητιστής

ΣΠΥΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, αγρότης

ΤΑΤΣΗΣ ΦΩΤΙΟΣ, κτηνίατρος- ζωοτεχνολόγος

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, γεωπόνος-γαλακτολόγος

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, χημικός, μουσικός

ΤΣΑΝΟΥ ΕΛΕΝΑ , ιατρός-κυτταρολόγος

ΤΣΙΤΣΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, συνταξιούχος

ΤΣΟΚΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, δασικός υπάλληλος

ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, αγρότης

ΧΑΝΤΖΑΡΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, ιδ. υπάλληλος ( Δωδώνη )

 

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

e-mail :  ggorezis@yahoo.gr

Weblog : ggore.wordpress.com

Τηλ.    :  6945591171

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ 2006

 

Εψήφισαν : 7562, Ψήφισαν την « Μάχη για την Ανάπτυξη » : 379 ( Ποσοστό 5% )    

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΥΡΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Κύριε Διευθυντά 

Η αντιπυρική περίοδος άρχισε επίσημα πριν μια βδομάδα και η ανησυχία μας στην Θεσπρωτία είναι μεγάλη. Αρκεί να κάνετε κλικ στο Ημερήσιο Δελτίο Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιάς (http://www.civilpro tection.gr/ index_gr. php?nodeid= για να δείτε πόσο έτοιμη είναι η χώρα μετά την περσινή καταστροφή.

Επειδή η ΟΤΑ κρύβονται πίσω από την έλλειψη πόρων και μεταθέτουν τις ευθύνες τους, καλό θα ήταν να τους πιέσουμε να αναλάβουν το μερίδιο των ευθυνών τους. Συγκεκριμένα σαs ζητάμε να στείλετε στους τοπικούς ΟΤΑ ( να δημοσιεύστε ) την παρακάτω επιστολή των πολιτών που ζητούν « ενημέρωση ». Με αυτό το τρόπο θα αναγκάσουμε τουλάχιστον τους ΟΤΑ να αναλάβουν με μεγαλύτερη σοβαρότητα τις ευθύνες που τους αναλογούν για αντιπυρική προστασία. Λεπτομέρειες για τις υποχρεώσεις τους στο http://www.kireas. org/dasos. htm και άρθρο 215 του N. 3463/2006  http://www.eetaa. gr/nomothesia/ dkk3463/

Η ενημέρωση των πολιτών μπορεί να γίνει είτε με γενικές συνελεύσεις των Δήμων, είτε με επιστολή στα ηλεκτρονικά και γραπτά Μέσα Ενημέρωσης ( προτιμούμε το δεύτερο ).

                         Γκορέζης Γιώργος

                         e-mail : ggorezis@yahoo.gr

Η επιστολή προς τους Δήμους έχει ως εξής : 

 

 Αγαπητέ Κύριε Δήμαρχε,

ΘΕΜΑ: ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΙΤΗΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΥΡΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  

Η αντιπυρική περίοδος έχει αρχίσει και οι δημότες ανησυχούν για την ετοιμότητα του δήμου σε θέματα αντιπυρικής προστασίας της ευθύνης του δήμου που απορρέουν από το σχέδιο Ξενοκράτης, το Νόμο 3013/2002 και την φετινή εγκύκλιο της Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας. Ασκώντας τα δικαιώματα που μας δίνει το άρθρο 215 του N. 3463/2006 (ΦΕΚ Α’ 114) και του νόμου 2672/1998 για αιτήσεις στην υπηρεσία σας μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αιτούμαστε  επίσημα να μας ενημερώσετε με σαφήνεια  για τα παρακάτω:

1. Περίληψη της έκθεσης αξιολόγησης  που καταρτίσατε για την κατάσταση και επάρκεια των υπαρχόντων μέτρων αντιπυρικής προστασίας (αντιπυρικές ζώνες, προσβασιμότητα  δασικού οδικού δικτύου, βλάστηση σε επικίνδυνα σημεία, δεξαμενές νερού, κλπ) 

2. Την εισήγηση σας για έργα αντιπυρικής προστασίας που χρειάζονται στην περιοχή προς στη Περιφερειακή Διεύθυνση Δασών που έχει την ευθύνη. 

3. Τις εισηγήσεις σας προς το Συντονιστικό Νομαρχιακό  Όργανο για συμπληρωματικές δράσεις επιτήρησης δασών κατά την αντιπυρική περίοδο. 

4. Τις μελέτες και εκτέλεση δασοτεχνικών έργων (καθαρισμοί δασικής βλάστησης, κλπ) που αναλάβατε  φέτος στην περιοχή. 

5. Μέτρα για την προστασία πυρκαγιών από την χωματερή του Δήμου που έχετε πάρει και το πόρισμα της τριμελούς επιτροπής. 

6. Το “Μνημόνιο ενεργειών” και  Σχέδιο Δράσης που έχετε συντάξει , την  εκτίμηση της τρωτότητας  της  περιοχής  που έχετε κάνει και τα Σενάρια Καταστροφής που έχετε συμπεριλάβει στο σχεδιασμό σας.

7. Το «Μνημόνιο Συνεργασίας» με άλλους φορείς (π.χ. Αστυνομία, Πυροσβεστική, κλπ σε τοπικό επίπεδο) και γειτονικούς Δήμων (οι οποίοι ακολουθούν τον δικό τους σχεδιασμό) για το καλύτερο συντονισμό και εναρμόνιση σχεδιασμού και δράσεων. 

8. Ασκήσεις ετοιμότητας του Δήμου σε περίπτωση πυρκαγιάς η ανάγκης εκκένωσης δημοτικών διαμερισμάτων, φιλοξενίας πληγέντων κλπ. 

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων και επιθυμούμε να αποστείλετε την απάντηση σας εντός των νομίμων χρονικών περιθωρίων και όπως προβλέπει ο ν. 2672/1998. Λόγω της σοβαρότητας και της αμεσότητας του θέματος και νομικών υποχρεώσεων που απορρέουν  περιμένουμε την έγκαιρη απάντηση σας.

Επιφυλασσόμαστε κάθε νομικού δικαιώματος για αποκλίσεις  και πλημμελή εφαρμογή  των υποχρεώσεων σας που απορρέουν από το σχέδιο Ξενοκράτης, το Νόμο 3013/2002 και την φετινή εγκύκλιο της Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας.-

                                                                     Οι Δημότες

 

 

Η Μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

 

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

 

Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα μείναμε πολύ πίσω και στον τομέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δημιουργήσαμε ένα συγκεντρωτικό, γραφειοκρατικό, κομματοκρατούμενο,  σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος, στα πλαίσια του οποίου η Τοπική Αυτοδιοίκηση φιγουράρει σαν βασίλειο της διαφθοράς, όπως τη ν παρουσίασε τελευταία και ο συνήγορος του πολίτη. Με την ευκαιρία της μεταρρύθμισης στη διοίκηση η Τοπική Αυτοδιοίκηση, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει μέρος της λύσης.

Η σωστή διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες και τοπικιστικό πατριωτισμό  συνιστά προαπαιτούμενο για ένα πραγματικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας. Μια τολμηρή τομή στη διοικητική αναδιάρθρωση θα βοηθήσει στην επίλυση χρονιζόντων προβλημάτων που ταλανίζουν την οικονομία, την κοινωνία και ακόμα και την πολιτική. Επιπρόσθετα θα απαλλάξει τη χώρα από αγκυλώσεις που δεν της επιτρέπουν να προχωρήσει με γρήγορους ρυθμούς στην πολυεπίπεδη σύγκλιση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σήμερα η διοίκηση χρειάζεται σαφείς και μη χρονοβόρες διαδικασίες λήψης αποφάσεων, ενώ παράλληλα πρέπει να ανεβαίνει ο ρυθμός ανάπτυξης του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ( ΑΕΠ ) και να υπηρετείται ο πολίτης με τη χαμηλότερη δυνατή γραφειοκρατία. Τούτο επιτυγχάνεται σε ικανοποιητικό βαθμό με την μείωση των επιπέδων διοίκησης σε τρία, το επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης α΄ βαθμού ( Δήμος ), το επίπεδο της περιφερειακής αυτοδιοίκησης β΄ βαθμού ( Περιφέρεια) και το επίπεδο της κεντρικής διοίκησης ( Κεντρική Κυβέρνηση ).

Οι δήμοι μπορούν αποτελεσματικά  να επιλύουν στο επίπεδο τους τα προβλήματα των δημοτών, όταν είναι εφοδιασμένοι με ικανό αριθμό ειδικευμένων στελεχών, έχουν επαρκείς οικονομικούς πόρους και λειτουργούν με βάση σαφείς νόμους και διατάξεις. Ομοίως οι περιφέρειες απαιτείται να έχουν διοικητική, όπως και τεχνική και οικονομική αυτοδυναμία, για να μπορούν να παίρνουν τις αναγκαίες πολιτικές αποφάσεις και συγχρόνως να συναγωνίζονται τις σχετικά ισχυρές περιφέρειες στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προφανές ότι στο πλαίσιο αυτό απαιτείται σημαντικός περιορισμός με την ενοποίηση του αριθμού των σημερινών δήμων και περιφερειών. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και η αναγκαία εξοικονόμηση ειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού, όπως και σημαντικοί οικονομικοί πόροι για την λειτουργία των ενοποιημένων δήμων και περιφερειών.

Η μείωση και η απλούστευση των επιπέδων περιφερειακής διοίκησης και αυτοδιοίκησης θα συνοδεύεται από την ενίσχυση της αντιπροσωπευτικότητας και της αποτελεσματικότητάς τους. Χρειάζονται λιγότερες και αρμονικότερες μονάδες, με σαφέστερες αρμοδιότητες και προκαθορισμένα πεδία δράσης, με μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική αντιπροσωπευτικότητα και λογοδοσία, με πλουσιότερη αποτελεσματικότητα. Αν η Ελλάδα θέλει να αλλάξει για να μη χάσει τη μεγάλη ευκαιρία του εκσυγχρονισμού της, πρέπει να αλλάξει στη βάση του διοικητικού της συστήματος. Αν αλλάξει η διοίκηση, θα αλλάξει και η πολιτική, γιατί η νέα πολιτική θα βασιστεί στις νέες διοικητικές δομές, λιγότερο συγκεντρωτικές, λιγότερο πελατειακές, πιο σύγχρονες και πιο δημοκρατικές.

Η νέα πρόταση του ΥΠΕΣΔΔΑ που παρουσιάστηκε δια του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης ( Ι ΤΑ )    γεννάει πολλά εύλογα ερωτήματα και αντιρρήσεις σε ότι αφορά τους στόχους και τα μέσα της επιδιωκόμενης μεταρρύθμισης. Δεν απαντάει σε σοβαρά ερωτήματα- θέματα δημοκρατίας, όπως : To αίτημα για εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής και η κατάργηση του 42%. Η αλλαγή του εκλογικού νόμου για τις ΤΕΔΚ και την ΚΕΔΚΕ με απλή αναλογική. Ο νέος κώδικας Τ.Α. και η ουσιαστική τροποποίηση των νόμων που διέπουν τη χρηματοδότηση της Τ.Α. με στόχο την οικονομική της αυτοτέλεια. Η ενίσχυση της δημοκρατίας με εκπροσώπηση όλων των παρατάξεων στα όργανα των δήμων. Η ενίσχυση του θεσμικού ρόλου των τοπικών συμβουλίων.

 Αλλά και πλήθος άλλων θεμάτων ουσίας παραμένουν αναπάντητα, όπως :

Η σχέση της ΤΑ με τον νέο χωροταξικό σχεδιασμό, ο διαχωρισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ Κυβέρνησης-Περιφέρειας-Πρωτοβάθμιων ΟΤΑ, ο ρόλος που θα παίζει ο διορισμένος από την κυβέρνηση Γραμματέας σε σχέση με τον έμμεσα εκλεγμένο Περιφερειάρχη, τα ποσά που θα διαχειρίζεται η ΤΑ και από πού θα προέρχονται. Οι ελλείψεις επιχειρηματικού σχεδιασμού και οικονομικής στήριξης θα οδηγήσουν σε καβγάδες χωρίς νόημα για όρια, «πρωτεύουσες» και «έδρες» των νέων χωροεδαφικών ενοτήτων, με αποτέλεσμα να χαθεί άλλη μια ευκαιρία ουσιαστικής βελτίωσης και εκσυγχρονισμού των παρεχομένων υπηρεσιών και των λειτουργικών διαδικασιών. Ενώ αφετηρία θα πρέπει να είναι η άμεση, στο πλησιέστερο επίπεδο προς τον πολίτη, παροχή υψηλής ποιότητας δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, με ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν.

Αντιμετωπίζουμε σήμερα την «πρόκληση για μια νέα μεταρρύθμιση της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης» στη χώρα μας και, μάλιστα, σ’ έναν ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περίγυρο, όπου οι πόλεις καλούνται να παίξουν πρωταγωνιστικό και συγχρόνως συμπληρωματικό και ανταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη, στο περιβάλλον, στις νέες τεχνολογίες, στα δικαιώματα και στις κοινωνικές υπηρεσίες. Αλλά τίποτε από όλα τα ωραία δε θα προχωρήσει, χωρίς τη συμμετοχή και την αυτενέργεια του δημότη, χωρίς την κοινωνία των ενεργών πολιτών, που δείχνει τα τελευταία χρόνια να αποδεσμεύεται όλο και περισσότερο από κάθε είδους κηδεμονίες και να εμπιστεύεται καθαρές αυτοδιοικητικές φωνές. Το μέλλον και η προοπτική μιας ισχυρής συμμετοχικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία που αποκτά ο θεσμός στις προοδευτικές αυτές κοινωνίες.-

                                                                      Γιώργος Γκορέζης

                                                                      Weblog: ggore.wordpress.com