Εκφωνήθηκε την 261800Αυγ 2011 στον Ιερό Ναό Περιβλέπτου Ιωαννίνων
Υπό του Υπτγου ε.α. Γεωργίου Γκορέζη
Προέδρου της Ένωσης Αποστράτων Αξκών Ιωαννίνων
e-mail : ggorezis@yahoo.gr
Web : ggore.wordpress.com
Η μοίρα μου επεφύλαξε το θλιβερό καθήκον και την πικρή τιμή, να απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό, από μέρους της Ένωσης Αποστράτων Αξκών Στρατού , των φίλων και συναδέλφων σου, σε σένα, το επίλεκτο μέλος, αξέχαστε συνάδελφε και φίλε Αριστομένη Παπακώστα.
Η είδηση του θανάτου σου, συγκλόνισε φίλους και συναδέλφους. Γιατί όλοι γνωρίζαμε τη θαλερή και ακμαία πνευματική και σωματική σου υγεία, και την θαυμάζαμε.
Για μας ήσουν σε όλα ακαταμάχητος. Πρώτευσες στην νεαρή ηλικία σου σε αθλητικές επιδόσεις, κυρίως στο δρόμο και το ποδόσφαιρο. Και ήσουν ανεπανάληπτος σαν νεαρός υπολοχαγός στην εξάσκηση και προετοιμασία διμοιριών επιδείξεων, όπως περήφανα το διαλαλούσες σε μας τους νεώτερους σου. Ο θάνατος σου προκάλεσε βαθύτατη οδύνη σε όλους, που είχαν την ευτυχία να σε γνωρίσουν και να σε αγαπήσουν.
Η επικήδειος ιστόρηση της προσωπικότητας σου εκφεύγει των χρονικών ορίων της νεκρωσίμου αυτής ακολουθίας.
Συνάδελφε και φίλε Παπακώστα Αριστομένη. Για εμάς τους συναδέλφους σου ήσουν πάντα ένα άριστο παράδειγμα προς μίμηση, στους περισσοτέρους τομείς της δράσης σου. Ξεκινώντας από την Άρτα εργαζόσουνα, πριν εισαχθείς στην Σχολή Ευελπίδων, και αφού αποφοίτησες από τη Σχολή σταδιοδρόμησες στον Ελληνικό Στρατό.
Χρησιμοποίησες τη σταδιοδρομία σου στο Στρατό για να διδάξεις ήθος και αξιοπρέπεια στους νεωτέρους.Αδιαμαρτύρητα, σαν άλλος Σωκράτης, ήπιες το 1968 το κώνειο της ανάλγητης αδικίας, που επεφύλαξε στο πρόσωπο σου η τότε ανώμαλη πολιτική κατάσταση, και που σου επεβλήθη μόνο και μόνο επειδή έβλεπες μακριά, και έλεγες την αλήθεια. Αλλά χάρις στις έμφυτες ικανότητες σου, την απαράμιλλη, τη μοναδική θα έλεγα υπομονή και επιμονή σου, παρέκαμψες όλες τις δυσκολίες, και είχες το σθένος να αποφοιτήσεις από μια ακόμα ανώτατη Σχολή, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Αλλά το κυριώτερο είναι, ότι όταν σου δόθηκε η ευκαιρία αργότερα να αποκαταστήσεις την αδικία στο πρόσωπο σου, όπως και το εδικαιούσο, αποποιήθηκες να κριθείς εκ νέου και να αποκτήσεις βαθμούς και αξιώματα, γιατί, όπως μας έλεγες, τον αξκό πρέπει να τον διακρίνει η αξιοπρέπεια εν παντί τόπω και χρόνω.
Παντρεύτηκες την Ελένη και απέκτησες μαζί της τον μονάκριβο σου γιό, τον Χάρη, τον οποίο και καμάρωνες με κρυφή χαρά και περηφάνια.
Σ’ όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας σου, τόσο σαν αξιωματικός όσο και σαν μηχανικός , ήσουν ένας ακούραστος μαχητής. Η σκέψη και η ψυχική σου διάθεση δεν έλειψαν ποτέ. Ξαφνικά όμως σε πρόδωσε η μοίρα. Η αγωνιστική σου διάθεση κουράστηκε, όπως τόσο συχνά, δυστυχώς, γίνεται μ’ εκείνους που πιστεύουν στην αξιοκρατία και την αξιοπρεπή άσκηση του επαγγέλματος τους.
Ήσουν συμπαθής και σεμνός, και απολάμβανες της αγάπης και της εκτιμήσεως των συναδέλφων σου, ανωτέρων και κατωτέρων σου. Ποτέ δεν είπες κακό λόγο για κανένα, ούτε ακόμα και γι’ αυτούς που σε έβλαψαν.
Ήσουν έντιμος και μετά πάθους υποστηρικτής του δικαίου, ήσουν ειλικρινής σε όλους. Ανάλωσες τον εαυτόν σου, χωρίς να αποκτήσεις υλικά ανταλλάγματα, πέρα από την εξασφάλιση των μέσων για μια αξιοπρεπή διαβίωση της οικογένειάς σου. Αγωνίσθηκες στη ζωή σου σαν καλός αγωνιστής και απέρχεσαι του κόσμου τούτου αφήνοντας βαθειά την ανάμνηση των αρετών σου μεταξύ των συνανθρώπων σου.
Απέρχεσαι εκ του πρόσκαιρου τούτου κόσμου, με την συνείδηση ήσυχη ότι εκπλήρωσες, παντού όπου ετάχθης, το καθήκον σου προς την πατρίδα και την κοινωνία.
Θρηνούμε σήμερα τον εκλεκτό φίλο, τον υπέροχο άνθρωπο, τον ακάματο και τιμιότατο εργάτη.
Κλαίμε το φως που έσβησε. Τον ήλιο που χάθηκε.
Ο Αριστομένης Παπακώστας ανήκε στους άρχοντες, σ΄αυτούς που δεν τους αναδεικνύουν οι βαθμοί και οι τίτλοι.
Θεωρώντας ως κύριο εφόδιό του την αγάπη του κόσμου, ποτέ δε μας λύπησε. Μία και μοναδική λύπη μας δίνει τώρα, με το θάνατό του.
Η φυσιογνωμία του Αριστομένη Παπακώστα επί μακρόν θα μείνει εναργής και ζωηρή μεταξύ των ανθρώπων που τον γνώρισαν στην κοινωνία των Ιωαννίνων.
Τα συναισθήματα όλων, ομόθυμα και ειλικρινή, εκδηλώθηκαν στην νεκρώσιμη αυτή ακολουθία, στην οποία το πλήθος προσήλθε πάνδημο, για να απευθύνει το τελευταίο χαιρετισμό και ασπασμό.
Πονάμε, αλλά αισθανόμαστε περήφανοι για ό,τι υπήρξες. Σε πείσμα του θανάτου θα ζεις στις σκέψεις και στις καρδιές μας. Και η μνήμη, είναι ζωή.
Με τη συναίσθηση της πενιχρότητας των λόγων μου, τελειώνω, αγαπητέ μας Αριστομένη, απευθύνοντάς σου, από μέρους των αξιωματικών συναδέλφων σου, που όλους αγάπησες και όλοι σε αγάπησαν, τον τελευταίο χαιρετισμό, και εναποθέτοντας ευλαβικά στη σεπτή σορό σου, τον στέφανο τούτο.
Αιωνία σου η μνήμη, αλησμόνητε και αγαπητέ φίλε και συνάδελφε.
