Η Επανάσταση της Πληροφορίας και οι Ανεπιθύμητες Παρενέργειες

 

Οι δύο τελευταίες δεκαετίες γνώρισαν την εκπληκτική ανάπτυξη ποικίλων τεχνολογιών εξοικονόμησης χρόνου, όπως τα e- mail,το φωνητικό μήνυμα, τα κινητά τηλέφωνα, οι επεξεργαστές κειμένου. Παρ’ όλα αυτά εκατομμύρια από μας δεν είχαμε ποτέ λιγότερο ελεύθερο χρόνο απ’ ότι σήμερα. Μοιάζουμε να έχουμε σκλαβωθεί ασυναίσθητα από την ίδια τη τεχνολογία που μας υποσχέθηκε την απελευθέρωση.

Η εποχή μας είναι εποχή πραγματικών επαναστάσεων στις τεχνολογικές επικοινωνίες, εποχή των υπολογιστών, του ιντερνέτ, των επικοινωνιακών δορυφόρων, των πολυκαναλικών τηλεοράσεων, των μηνυμάτων sms-short message system, του ηλεκτρονικού εμπορίου, όλα σύγχρονα και ταχύτατα μέσα που τέθηκαν στην υπηρεσία του ανθρώπου. Και όμως, όταν κάποιος  στα μέσα αυτά βρίσκεται στην πλευρά του αποστολέα, ο πιο ανεπαρκής πόρος γι’ αυτόν είναι η προσοχή των άλλων. Όταν βρίσκεται στη πλευρά του παραλήπτη, ο πιο ανεπαρκής πόρος είναι ο αργός, συνεχής χρόνος. Στη σύγχρονη κοινωνία μας φαίνεται ότι όλα ακινητούν ενώ έχουν τεράστια ταχύτητα, και αυτό αποτελεί σίγουρα μια μείζονα εστία έντασης.

 Ο Μαρξ έγραψε κάποτε την αφοριστική φράση ότι ο χειροκίνητος μύλος γεννά την κοινωνία του φεουδάρχη, ενώ ο ατμοκίνητος μύλος γεννά την κοινωνία του βιομηχάνου καπιταλιστή. Οι περισσότεροι συγγραφείς σήμερα σε παρόμοια θέματα είναι περισσότερο επιφυλακτικοί. Η τεχνολογία έχει μη ηθελημένες παρενέργειες, άλλωστε συμπλέκεται πάντα μ’ ένα πολιτισμικό πλαίσιο, στο οποίο είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς με τι τρόπο θα χρησιμοποιηθεί. Το να καταλήγουμε όμως στον ισχυρισμό ότι οι τεχνολογικές αλλαγές δεν ασκούν καμία απολύτως επίδραση θα ήταν εξ’ ίσου ανόητο με το να πιστεύουμε ότι το ιντερνέτ γυρίζει τον κόσμο που ξέρουμε ανάποδα.  

Και όμως η κοινωνία μας αλλάζει συνεχώς και με πρωτόγνωρους ρυθμούς. Οι τεχνολογικές αλλαγές που συντελούνται σ’ ένα ευρύ φάσμα πεδίων, μειώνουν συλλήβδην την κοινωνική ευελιξία, και στρέφουν τις δραστηριότητες σε μια ιδιαίτερη κατεύθυνση. Ένας κόσμος δίχως ρολόι, τυπογραφία και χρήματα θα ήταν ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος απ’ αυτόν που ζούμε. Και οι σύγχρονες επαναστάσεις των τεχνολογικών επικοινωνιών είναι, εν τέλει, της ίδιας τάξεως με τα παραπάνω ορόσημα.

Η πληροφοριακή επανάσταση προσέφερε πολλαπλές δυνατότητες πρόσβασης στην πληροφορία. Απολαμβάνουμε, ή υποφέρουμε από μια διαθεσιμότητα πληροφοριών που ήταν ασύλληπτη πριν από μία γενιά. Κι όμως η απίστευτη αυτή ποικιλία της δωρεάν ή μη διαθέσιμης πληροφορίας δεν κατέληξε σ’ έναν κόσμο πληροφορημένο, αλλά στο τελείως αντίθετο, αφού γέννησε ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση. Το διπλό αυτό παράδοξο, μαζί με άλλα συμπτώματα, μας  δίνουν τη δυσάρεστη υποψία ότι οι αλλαγές που υποτίθεται πως προωθούν την αποδοτικότητα και τη δημιουργικότητα ίσως κάνουν τελικά το απολύτως αντίθετο.

Αλλά το να κατηγορούμε την τεχνολογία καθαυτή είναι σαν να πυροβολούμε τον πιανίστα. Η κοινωνία της πληροφορίας έχει επιφέρει παράξενες κοινωνικές και πολιτιστικές παρενέργειες, πολλές από τις οποίες συνδέονται μόνο εμμέσως με την εξέλιξη της τεχνολογίας. Η οικονομική ανάπτυξη και η τεχνολογία που εξοικονομεί χρόνο μπορεί να μας έχουν κάνει πλουσιότερους και αποδοτικότερους και να μας έχουν χαρίσει περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αλλά υπάρχουν λόγοι να υποψιαζόμαστε ακριβώς το αντίθετο.

 Η μεγαλύτερη ευελιξία μας κάνει λιγότερο ευέλικτους, και οι περισσότερες επιλογές μας κάνουν λιγότερο ελεύθερους. Γιατί άραγε, οι περισσότεροι από μας έχουν σήμερα λιγότερο χρόνο στη διάθεση τους απ’ ότι παλιότερα;  Γιατί η αυξημένη πρόσβαση στην πληροφορία μας κάνει να καταλαβαίνουμε ολοένα και λιγότερα;  Γιατί δεν υπάρχουν επαρκή σύγχρονα πολιτικά οράματα για το μέλλον, σε μια κοινωνία σαγηνεμένη από το παρόν και το κοντινό μέλλον;

 Οι απαντήσεις έχουν να κάνουν και  με το γεγονός ότι η ανεπιθύμητη πολυπλοκότητα έχει αυξηθεί υπέρμετρα και με τις πολλαπλές ανατροπές που συνεπάγεται ο ρυθμός των αλλαγών. Στο ραδιόφωνο χρειάστηκαν σαράντα χρόνια από την εφεύρεση του μέχρι να φθάσει να χρησιμοποιείται από 50.000.000 ανθρώπους. Στη περίπτωση της τηλεοράσεως, λίγες δεκαετίες αργότερα, ο ίδιος αριθμός επιτεύχθηκε μέσα σε δεκατρία χρόνια. Για τον Παγκόσμιο Ιστό, ήταν ζήτημα τεσσάρων ετών. Αλλά υπεύθυνο είναι και το γεγονός, ότι ενώ υπάρχει ταχύτατη ανάπτυξη όλων των τομέων που σχετίζονται με την πληροφορία, δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για να χωνεύονται οι πληροφορίες.

Η κοινωνία της πληροφορίας αποδεδειγμένα επιφέρει μια ολόκληρη σειρά από μη ηθελημένες συνέπειες, και μια από τις σπουδαιότερες ίσως μπορεί να περιγραφεί με τον όρο « κατακερματισμός» του χρόνου. Η διαίρεση του χρόνου σε ολοένα μικρότερες μονάδες ώστε να παύει να υφίσταται σαν διάρκεια και η απώλεια της εσωτερικής συνοχής.  Ένας χρόνος κανίβαλος που καταβροχθίζει τον εαυτό του, όπως ο Κρόνος τα παιδιά του. Η επιτάχυνση, η σύσφιξη του χρόνου, η σύντηξη του στη στιγμή αποτελούν γνωρίσματα της νεωτερικότητας. Έχουμε όλο και λιγότερο χρόνο στη διάθεση μας, και συμμετέχουμε ως θύματα σ’ ένα πόλεμο για τα ελεύθερα δευτερόλεπτα.

 Αντιμετωπίζουμε συνεπώς μια βιωματική κρίση του χρόνου, η οποία εξελίσσεται σε κρίση νοήματος με κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνέπειες.  Τα συμπτώματα αυτού του φαινομένου μπορούσαν να είναι οτιδήποτε : από τον φονταμενταλισμό ως τον ακραίο καιροσκοπισμό. Η πολιτική δίχως όραμα είναι ένα ακόμα σύμπτωμα, ίσως το πιο αποκαρδιωτικό απ’ όλα.

Στην κοινωνία της πληροφορίας έχουμε παραδοθεί στα δεσμά της ταχύτητας. Έχουμε μολυνθεί από τον ιό της fast life ( γρήγορης ζωής ) που καταστρέφει τις συνήθειες μας, πολλές φορές και αυτές τις παραδόσεις μας, επιβάλλοντας την τυποποίηση και την εξομοίωση. Η ταχύτητα τείνει να καταντήσει τον homo sapiens είδος  του ανθρώπου υπό εξαφάνιση.  Μας πολιορκεί μέχρι μέσα στα σπίτια μας και ακόμα  μας ωθεί να σιτιζόμαστε στα fast food του McDonald’s.

Η λύση που πολλοί στοχαστές προτείνουν είναι να διεκδικήσουμε ένα συγκεκριμένο τύπο χρόνου, τον αργό χρόνο, ο οποίος αφανίζεται. Ενάντια στην ταχύτητα να προτάξουμε το δικαίωμα μας στη βραδύτητα. Να ανακτήσουμε το αργό φαγητό ενάντια στην ισοπέδωση της ταχυφαγίας και στην τυραννία του γρήγορου χρόνου, να κινητοποιηθούμε στο ρυθμό του αργού χρόνου ενάντια στη fast life.  Και αυτό προϋποθέτει την δημιουργία ενός κινήματος με το τίτλο slow time η slow life ( αργή ζωή ).

Η επίσημη διακήρυξη του διεθνούς  αυτού  κινήματος θα πρέπει να καταγγέλλει την αιχμαλωσία μας στα δεσμά της ταχύτητας, να προάγει τη βραδύτητα ως αρετή, να υπεραμύνεται των διαλειμμάτων, να διατηρεί τα κενά, να υπερασπίζεται τους αργούς στοχαστές. Να διεκδικεί την απόλαυση και την ηδονή των αισθήσεων ενάντια στην επιβολή της γεύσης των χάμπουργκερ, το σεβασμό των εποχιακών κύκλων και τη διατήρηση των τοπικών προϊόντων ενάντια στην τυποποίηση και την εξομοίωση, την επανάκτηση της αξίας της βραδύτητας ενάντια στη φρενίτιδα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ζωή. Με λίγα λόγια να μας προτρέπει να επανακτήσουμε τη βραδύτητα, μέσα στη διάρκεια του χρόνου.-

 

                                                     

Η Νεα Δομή του ΝΑΤΟ λειτουργεί σε Βάρος των Κυριαρχικών μας Δικαιωμάτων

Ο πολυετής διπλωματικός πόλεμος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας στα πλαίσια της συμμαχίας του ΝΑΤΟ γέρνει υπέρ της Τουρκίας, με τη συγκατάθεση της Ελλάδος στην τοποθέτηση τούρκου διοικητή στο νατοϊκό στρατηγείο της Λάρισας. Η Τουρκία με σύμμαχο τις ΗΠΑ πίεζε από τη δεκαετία του 50 και τελικά πέτυχε στις 7 Μαϊου του 2009 να χαθεί η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο υπό την έννοια του Αρχιπελάγους. Επί δύο χρόνια την επιχειρησιακή ευθύνη στο Αιγαίο από πλευράς ΝΑΤΟ θα την ορίζει ο Τούρκος διοικητής του στρατηγείου της Λάρισας με τον Αμερικανό διοικητή και τον Τούρκο υποδιοικητή του στρατηγείου της Σμύρνης!

Το ευνοϊκό κλίμα που είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη με Υπουργό των Εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου καταφέραμε τελικά να το αντιστρέψουμε. Στο Ελσίνκι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε θέσει τον όρο στην Τουρκία ότι πρέπει μέχρι το 2004 να επιλύσει τις διαφορές της με την Ελλάδα, αν θέλει να έχει ευρωπαϊκή προοπτική. Και στην Κοπεγχάγη είχε δώσει νέο ραντεβού με την Τουρκία για το τέλος του 2004, προκειμένου να εξετασθεί η πρόοδος σε θέματα διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να ορισθεί ημερομηνία έναρξης συνομιλιών ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κυβέρνηση της Ν. Δ. δεν κεφαλαιοποίησε το πλεονέκτημα αυτό. Τουναντίον, ο Κ. Καραμανλής με συνέντευξη του στο CNN το 2004 αποσύνδεσε την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις Ελληνοτουρκικές διαφορές. Σήμερα βιώνουμε τις συνέπειες της de facto αναβάθμισης της Τουρκίας που δημιουργεί η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Ένωση της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Το γεγονός αυτό , σε συνδυασμό με τη νέα αντίληψη του ΝΑΤΟ για την ανάπτυξη ενός πλέγματος σχέσεων με τα μουσουλμανικά κράτη της περιοχής, έχει αποθρασύνει την Τουρκία. Οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου των 10 ν.μ., η μη αναίρεση του casus belli για το αναφαίρετο δικαίωμα μας επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. , και οι συνεχιζόμενες εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Όλα ξεκίνησαν με την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ το 1974, που  άφησε τους Τούρκους να αλωνίζουν στη Συμμαχία, θέτοντας θέματα αποστρατικοποίησης των νήσων και κυρίως του συμπλέγματος Λήμνου – Σαμοθράκης και Αγ. Ευστρατίου. Το πέτυχαν με την αμφισβήτηση του Εγγράφου της Στρατιωτικής Επιτροπής (Military Committee Document) MC 61, που καθόριζε τα επιχειρησιακά όρια του ΑΤΑ εντός του FIR Αθηνών και του αντιστοίχου MC 36, που διασφάλιζε  την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο Πέλαγος με βάση τη φιλοσοφία του Αρχιπελάγους.

Τη δεκαετία του 1980 άρχισε η προσπάθεια επανένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, αλλά η Τουρκία δεν συμφωνούσε και δεν συμφωνεί ακόμη σε αποφάσεις που αφορούσαν τη δημιουργία χερσαίου νατοϊκού στρατηγείου στην Ελλάδα, την εφαρμογή των βασικών κειμένων της Στρατιωτικής Επιτροπής που διασφάλιζαν τον επιχειρησιακό έλεγχο του εναέριου χώρου εντός FIR Αθηνών και του Αιγαίου συνολικά από την Ελλάδα (MC 61 και MC 36) και την στρατιωτική χρήση της Λήμνου εκ μέρους του ΝΑΤΟ. Σε περίοδο ειρήνης τη θεωρεί αποστρατικοποιημένη. Τη δεκαετία του 1990 έπειτα από έντονες διαπραγματεύσεις αποφασίσθηκε η εγκαθίδρυση στην Ελλάδα ενός Χερσαίου Στρατηγείου και ενός Κέντρου Συντονισμού Αεροπορικών Επιχειρήσεων( Combined Air Operation Center-CAOC ), τα οποία και πάλι εξαιτίας της τουρκικής στάσης παρέμεναν για πολύ χρόνο ανενεργά.

Τα Στρατηγεία αυτά ενεργοποιήθηκαν τελικά το 1998 στο πλαίσιο της νέας δομής του ΝΑΤΟ, που σε ό,τι αφορά τη Νοτιοανατολική περιοχή προέβλεπε από ένα χερσαίο υποστρατηγείο σε Ελλάδα (Τίρναβος) και Τουρκία (Σμύρνη) και από ένα αεροπορικό υποστρατηγείο CAOC σε Ελλάδα (Λάρισα) και Τουρκία (Εσκί Σεχίρ).

Στις αρχές του 2000 αποφασίστηκε η νέα δομή του ΝΑΤΟ στη Νότια Περιοχή να περιλαμβάνει τον Νατοϊκό Διοικητή Νοτίου Περιοχής (Regional Commander SOUTH), τρεις Τμηματικούς Διοικητές (Χερσαίος – Ναυτικός – Αεροπορικός), και δύο CΑΟC. Αποφασίστηκε το εναπομείναν Αεροπορικό Στρατηγείο (CC ΑΙΖ) να είναι στη Σμύρνη και το 4ο CAOC της νέας δομής στη Λάρισα (στη θέση του CAOC 6 της παλαιάς δομής). Επιπλέον και μέχρι τα νέα CAOC να αποκτήσουν πλήρεις επιχειρησιακές δυνατότητες αποφασίσθηκε η παράλληλη λειτουργία και των παλαιών CAOC μεταξύ των οποίων και του τουρκικού στο Εσκί Σεχίρ.

Το 2003 η κατανομή των θέσεων είχε καθοριστεί ως εξής :

 Στο Αεροπορικό Στρατηγείο Διοικητής Αμερικανός, Υποδιοικητής Τούρκος και θέσεις επιτελών για Ελληνες.

 Στο CAOC της Λάρισας Διοικητής Ελληνας (ο Διοικητής του ΑΤΑ), Υποδιοικητής εκ περιτροπής Τούρκος και θέσεις για Τούρκους επιτελείς.

Τα CAOC της νέας δομής εδώ και δύο χρόνια απέκτησαν πλήρεις επιχειρησιακές δυνατότητες και άμεσα τέθηκε το θέμα της κάλυψης των θέσεων διοίκησης από τα έθνη. Εξαρχής η Τουρκία έθεσε θέμα ανάληψης εκ περιτροπής με την Ελλάδα σε διετή βάση της διοίκησης του CAOC 4 στη Λάρισα.

Έπειτα από δύο χρόνια συνεχούς αρνήσεως της Ελλάδας, το υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε από το ΓΕΕΘΑ να αποδεχθεί στη Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ στις 7 Μαϊου του 2009 την κατανομή των θέσεων σύμφωνα με την οποία: Στο CAOC 4 της Λάρισας η διοίκησή του δίδεται εκ περιτροπής σε Έλληνα και Τούρκο διοικητή ανά διετία. Την περίοδο που στο CAOC 4 θα υπάρχει Τούρκος διοικητής, στο Αεροπορικό Στρατηγείο της Σμύρνης θα υπάρχει Ελληνας επιτελάρχης και όχι υποδιοικητής, θέση που μονίμως έχει διασφαλίσει η Τουρκία.

 Η διοίκηση του τούρκου πτέραρχου στο CAOC 4 της Λάρισας αναμένεται να είναι σε βάρος των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Αλλά και όπως αντιλαμβάνονται καλύτερον οι κατέχοντες τα της στρατιωτικής σχεδίασης, όταν το CAOC-4 της Λάρισας θα διοικείται από Έλληνα πτέραρχο, στο αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης δεν θα υπηρετεί κανένας Έλληνας διευθυντής (DACOS) στις κρίσιμες επιτελικές θέσεις Α3 (Επιχειρήσεις), Α5 (Σχέδια – Πολιτική) και Α7 (Ασκήσεις). Η παράλληλη ύπαρξη του Τούρκου Υποδιοικητή στη Λάρισα θα εξουδετερώνει τις επιχειρήσεις εναέριας επιτήρησης και αστυνόμευσης της πολεμικής μας αεροπορίας που θα γίνονται για τον έλεγχο των εθνικών μας συνόρων.

Οι Περιβαλλοντικοί Πρόσφυγες και οι Διεθνείς Συμφωνίες

 

 

Όλα δείχνουν ότι το φαινόμενο των κλιματικών αλλαγών είναι πιο επικίνδυνο για το ανθρώπινο γένος από την τρομοκρατία. Τα θύματα της τρομοκρατίας είναι χιλιάδες ανά την υφήλιο και η αντιμετώπιση της κατέστη παγκόσμια υπόθεση. Αλλά οι ανθρώπινες απώλειες από ακραία καιρικά φαινόμενα ούτε μπορούν να υπολογιστούν ούτε ελήφθη μέριμνα να αντιμετωπιστούν.

Οι μετακινήσεις πληθυσμών λόγω των κλιματικών αλλαγών, των φυσικών καταστροφών και της ερημοποίησης ολόκληρων περιοχών προκαλούν συγκρούσεις και εντάσεις, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και οδηγούν σε ανθρωπιστικές κρίσεις. Όλα αυτά συνιστούν τη λεγόμενη περιβαλλοντική απειλή για την ανθρωπότητα, μια ακόμα αρνητική μεταβλητή στην ανθρώπινη ασφάλεια. Χαρακτηριστικά στοιχεία που συνθέτουν το περίπλοκο και ασταθές τοπίο της περιβαλλοντικής απειλής είναι : Η ανυπαρξία συμφωνίας για τη μετά Κιότο εποχή ( το Πρωτόκολλο του Κιότο λήγει το 2012 και η Διάσκεψη στο Μπαλί το 2007 δεν έδωσε αισιόδοξα για το κλίμα  αποτελέσματα ), η κρίση των τροφίμων, οι επιταχυνόμενες κλιματικές μεταβολές, και η έλλειψη διεθνών συμφωνιών για τους περιβαλλοντικούς μετανάστες.

Η ανθρώπινη ασφάλεια ορίζεται πλέον και από τις περιβαλλοντικές συνθήκες για την επιβίωση και ανάπτυξη των ανθρώπινων πληθυσμών, έχει όμως τα πιο οδυνηρά αποτελέσματα για τους ανθρώπους των ευάλωτων περιοχών που αναγκάζονται σε φυγή. Η Ευρώπη θα αποτελέσει τον βασικό προορισμό κυμάτων περιβαλλοντικών προσφύγων, ενώ η ερημοποίηση νότιων περιοχών της αποτελεί πραγματικότητα.

Το 2035 προβλέπεται να αναπτυχθεί το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα όλων των εποχών. Πάνω από 600.000.000 κόσμος θα χάσουν τις κατοικίες τους από την ανύψωση της στάθμης των θαλασσών – τόσοι περίπου ζουν σε παραλίες. Στην Αφρική ως το 2020 πάνω από 250.000.000 θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της έλλειψης υδάτινων πόρων. Στην Ασία μεγάλα τμήματα παραλιακών και πολυνησιακών κρατών θα εξαφανιστούν. Στην Αυστραλία θα καταφύγουν πρόσφυγες από την Ινδονησία, και τον Νότιο Ειρηνικό, ενώ κοινότητες από την Αρκτική, τη Σιβηρία και την Γροιλανδία θα καταφύγουν σε Καναδά, Κίνα, Ρωσία και Σκανδιναβικές χώρες. Η Αμερική εκτός από τους εσωτερικούς μετανάστες που δημιουργούν οι τυφώνες και η σταδιακή στεποποίηση των πολιτειών Μινεσότα, Μιζούρι, Ιλινόις, Κάνσας, πιέσεις θα δεχθεί τις επόμενες δεκαετίες και από Κεντρική Αμερική, το Μεξικό, την Καραϊβική ,τον Παναμά, τη Νικαράγουα κλπ.

Για την Ελλάδα τα στοιχεία της καταγεγραμμένης μεταναστευτικής ροής δείχνουν μια αυξητική τάση γεωμετρικής προόδου, και είναι αδύνατο μια μικρή χώρα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα από μόνη της, όταν κάθε χρόνο ο πληθυσμός μια μικρής πόλης αναζητεί μέσω της Ελλάδος, ή στην Ελλάδα το μέλλον της. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υ.Ε.Ν. συνελήφθησαν μόνο απ’ αυτό στην Ελλάδα λαθρομετανάστες ως εξής : Το έτος 2005 337 , το έτος 2006 3456 , το έτος 2007 9240 , το έτος 2008 πάνω από 16.000( φήμες ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό  συλληφθέντων στην Ελλάδα στις 146.000 ) και προβλέπεται ο αριθμός να τριπλασιαστεί το έτος 2009.

Στο πλαίσιο της διεθνούς βιβλιογραφίας, όσοι εξαναγκάζονται να μεταναστεύουν λόγω φυσικών καταστροφών ή ακραίων καιρικών φαινομένων χαρακτηρίζονται ως περιβαλλοντικοί μετανάστες ( environmental immigrants ). Όχι σπάνια οι συγκεκριμένοι μετανάστες χαρακτηρίζονται και ως περιβαλλοντικοί πρόσφυγες ( environmental refugees ). Ως τόσο είναι σκόπιμο να αποφεύγεται η σύγχυση των δύο εννοιών. Και αυτό γιατί η έννοια του πρόσφυγα κατοχυρώνεται στο νομοθετικό πλαίσιο της συνθήκης της Γενεύης του 1951. Στην περίπτωση των μεταναστών που εγκαταλείπουν το τόπο τους λόγω των ακραίων καιρικών φαινομένων ή των φυσικών καταστροφών ( περιβαλλοντικοί πρόσφυγες ), δεν συντρέχουν οι παραπάνω προϋποθέσεις. Διεθνείς οργανισμοί, όπως ο ΙΟΜ ( International Organization of Migration ) και ο UNHCR ( UN High Commissioner for Refugees ) δεν περιλαμβάνουν την έννοια των προσφύγων στην παραπάνω κατηγορία προσώπων.  

Οι Περιβαλλοντικοί πρόσφυγες αποτελούν λοιπόν μια κατηγορία προσφύγων για τους οποίους δεν υπάρχουν διεθνείς συμφωνίες, ούτε προστασία. Τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει να αναπτύξουν μια πολιτική που θα καθορίζει σαφώς τι σημαίνει «πρόσφυγας κλίματος», και θα επεκτείνει τις συμφωνίες που θα προστατεύουν τους πολιτικούς πρόσφυγες για να περιλάβουν και αυτούς που τρέπονται σε φυγή από το «θανατηφόρο κλίμα».

Αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που σήμερα την χαρακτηρίζει η ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής, θα πρέπει να λάβει υπ’ όψη ότι τα μεταναστευτικά ρεύματα που θα προστρέξουν τις επόμενες δεκαετίες στις πύλες της ,Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, θα έχουν σκοπό, σε δεύτερο και τρίτο στάδιο, να μετακινηθούν βορειότερα. Πρώτος στόχος της λοιπόν είναι να γίνει δεκτή από όλες τις χώρες η αρχή της μετεγκατάστασης των μεταναστών που προσεγγίζουν τις μεσογειακές ακτές της Ευρώπης. Ο δεύτερος στόχος είναι να διαμορφωθεί μια ενιαία πολιτική χορήγησης ασύλου, πέραν από το στοιχειώδες επίπεδο προστασίας τους.

 Αξίζει να σημειωθεί ότι τον περασμένο χρόνο περίπου 70.000 μετανάστες πέρασαν στις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, ενώ τα στρατόπεδα υποδοχής των μεταναστών κάνουν πολλούς να ομιλούν για «ευρωπαϊκά Γκουαντάναμο». Την προηγούμενη εβδομάδα η Ύπατη Αρμοστεία για τους πρόσφυγες του ΟΗΕ ζήτησε το κλείσιμο του κέντρου υποδοχής λαθρομεταναστών στη Λέσβο, κρίνοντας τις συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο αυτό απαράδεκτες.

Απαιτείται κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, η οποία πρέπει να ξεκινήσει από την ριζική τροποποίηση του Κανονισμού «Δουβλίνο ΙΙ» ώστε να ισχύει ο θεμελιώδης κανόνας της κοινοτικής αλληλεγγύης και να μην φορτώνεται κατά τρόπο δυσανάλογο το πρόβλημα μόνον η Ελλάδα επειδή τυχαίνει γεωγραφικά αυτή να είναι η πύλη εισόδου. Πρέπει επίσης το σχετικό ελληνοτουρκικό πρωτόκολλο να καταστεί ευρωτουρκικό και να ληφθεί υπόψη και η δυνατότητα της Τουρκίας να επιστρέφει αλλοδαπούς οι οποίοι καταχρηστικά ζητούν άσυλο μέσα από μία συντονισμένη συνεργασία ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τουρκία. Φυσικά είναι ευπρόσδεκτη, με σεβασμό όμως στο κράτος δικαίου και στην κυριαρχία μας, η μετατροπή της Frontex σε μία οργανωμένη και αποτελεσματική δύναμη φύλαξης των θαλασσίων συνόρων μας. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει εκτεταμένα κύματα μεταναστών, εάν τους βρίσκει μπροστά του, μέσα στη θάλασσα, σε φουσκωτά σκάφη έτοιμα να βυθιστούν παρασέρνοντας στο βυθό τις ζωές αθώων ανθρώπων και πολύ συχνά παιδιών.

Θα πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι η Ευρώπη, όπως και οι Ηνωμένες Πολιτείες στο παρελθόν, οφείλει να χρησιμοποιήσει τη μετανάστευση σαν μοχλό ανάπτυξης. Και εμείς οι Έλληνες να λάβουμε υπόψη ότι η υπογεννητικότητα που χαρακτηρίζει τη κοινωνία μας καθιστά αναγκαία την παρουσία μεταναστών, αν βέβαια θέλουμε να διατηρήσουμε επίπεδα ευημερίας που απολαμβάνουν οι ευρωπαίοι πολίτες . Θα ήταν τεράστιο ιστορικό λάθος να αφήσουμε να γίνουν τα θέματα αυτά προνομιακό πεδίο ενός όχι απλώς συντηρητικού, αλλά ακραίου λόγου.-

Η Τουρκική Βιομηχανία Λαθρομετανάστευσης και Ναρκωτικών

Το Τουρκικό κράτος είναι μεγαλέμπορος ναρκωτικών. Γι’ αυτήν την όψη της Τουρκίας μιλάει ο Χουσεΐν Μπαΐμπασίν, μεγαλομαφιόζος της Τουρκίας, στους συγγραφείς του βιβλίου « Η Τουρκική Μαφία » Φρανκ Μπόφενκερκ, Γιουτζέλ Γεσιλγκόζ- εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Μπαϊμπασίν αναφέρει συχνά ονόματα που εμπλέκονται στο λαθρεμπόριο, όπως εκείνα του τ. προέδρου Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, του τ. πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετσεβίτ, του υπουργού Εξωτερικών Ισμαήλ αλλά και της τέως πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ, για να μην μιλήσουμε για λοιπούς βουλευτές, αστυνομικούς, στρατιωτικούς. Η μαρτυρία του Μπαϊμπασίν συμπίπτει με εκπληκτικό τρόπο με την εξέλιξη του οργανωμένου εγκλήματος στην Τουρκία.
Το εμπόριο ναρκωτικών στην Τουρκία, είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την λαθρομετανάστευση. Το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, σύμφωνα με τις διεθνείς εκθέσεις, παράγουν το 90% του οπίου παγκοσμίως. Το όπιον διακινείται μέσω των εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών στο Ιράν και την Συρία, και απ’ εκεί προς την Νοτιοανατολική Τουρκία, όπου με την απόλυτη συνεργασία του Τουρκικού κράτους λειτουργούν «συνεργεία υποδοχής».
Το «κύκλωμα» είναι απόλυτα ελεγχόμενο από τα Τουρκικά δίκτυα της ΜΙΤ, της JITEM, και των λοιπών κρατικών υπηρεσιών, που σε συνεργασία με τα αντίστοιχα δίκτυα της Πακιστανικής ISI, της Ιρανικής SAVAK και VEVAK, των Τουρκομάνων του Ιράκ, κλπ, εξασφαλίζουν την ασφαλή μεταφορά τους στις στρατοκρατούμενες περιοχές της Νοτιοανατολικής Τουρκίας. Οι συνθήκες στις Νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας εξασφαλίζουν απόλυτα το «ξεφόρτωμα» των διακινητών-λαθρομεταναστών, στα κέντρα διαχείρισης ναρκωτικών. Η Τουρκική μαφία είναι πανίσχυρη και διάσπαρτη σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, έχει σαν βοηθούς την Αλβανική και την Τσετσένικη Μαφία και είναι ο τελικός αποδέκτης των προϊόντων της λαθρομετανάστευσης.
Σύμφωνα με πολυσέλιδη έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι εγκληματικές αυτές οργανώσεις δείχνουν να έχουν μοιράσει τόσο την επικράτεια των χωρών όσον και το αντικείμενο της δραστηριότητάς τους, που είναι:
α. Εισαγωγές ηρωίνης από το Αφγανιστάν, κοκαΐνης από την Κολομβία και εξαγωγές «έκσταση» από την Ευρώπη.
β. Λαθρεμπόριο προϊόντων απομίμησης, που παράγονται φθηνά και είναι χαμηλής ποιότητας, όπως cd, dvd κλπ, κλοπές ταυτοτήτων, μέσω του Διαδικτύου.
γ. Εμπόριο γυναικών για πορνεία, παιδιών για παιδεραστία.
δ. Παραχαράξεις νομισμάτων, λαθρεμπόριο τσιγάρων και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.
Πίσω από τη διακίνηση λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα κρύβεται και πάλι η τουρκική στρατοχωροφυλακή .Τον αριθμό-ρεκόρ συλλήψεων 146.337 λαθρομεταναστών κατέγραψαν πέρυσι, οι αρχές ασφαλείας της χώρας. Στις διαστάσεις αυτής της μάχης έρχεται να προστεθεί, σύμφωνα με την ελληνική έκθεση, και η συστηματική άρνηση της Τουρκίας να εκπληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Έτσι, ενώ μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο η Ελλάδα είχε ζητήσει από τους γείτονες να δεχθούν πίσω 60.875 λαθρομετανάστες, η Τουρκία συμφώνησε μόλις για 7.472, και τελικά δέχθηκε μόνο 2.206.
H Ελλάδα και η Ιταλία, όπως διαπιστώνεται σε εκθέσεις των ελληνικών και ευρωπαϊκών Αρχών Ασφαλείας, αποτελούν τα σημαντικότερα διαμετακομιστικά κέντρα για τους λαθρομετανάστες που φθάνουν από τη Μέση Ανατολή, την Ασία και σε αρκετές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια από χώρες της Αφρικής. Οι «καραβιές» των προσφύγων ξεκινούν συνήθως από τα τουρκικά παράλια και τις χώρες της M. Ανατολής, ενώ αρκετούς από τους λαθρομετανάστες «αδειάζουν» στα ελληνικά νησιά. Όσοι θέλουν να φθάσουν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και κυρίως στη Γερμανία κρύβονται σε νταλίκες που ταξιδεύουν με πλοία της γραμμής από Πάτρα και Ηγουμενίτσα στην Ιταλία.
Όπως καταθέτει σχετικά τ. λιμενάρχης μεγάλου νησιού μας : «Η διακίνησή των λαθρομεταναστών γίνεται με την βοήθεια Τούρκων λιμενικών. Τα τουρκικά περιπολικά σκάφη ή αλιευτικά λειτουργούν ως ανιχνευτές των παράνομων σκαφών που μεταφέρουν λαθρομετανάστες, παραβιάζοντας σε πολλές περιπτώσεις τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Διεξάγουμε πόλεμο με απίστευτες διαστάσεις, η κατάσταση είναι δραματική. Άνθρωποι των τουρκικών αρχών ασφαλείας (αστυνομία, MIT) είναι αναμεμειγμένοι σε αυτή την ιστορία παρέχοντας σχετική πληροφόρηση στους δουλεμπόρους».
Η εμπλοκή των διπλωματικών υπηρεσιών της Τουρκίας, στο εμπόριο ναρκωτικών έχει απασχολήσει πολλές φορές τις αρχές ασφαλείας της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε το 2006 όταν ο Αστυνομικός Διευθυντής του Λονδίνου σε έκθεσή του επισημαίνει την εμπλοκή στελεχών της Τουρκικής Στρατιωτικής Αποστολής στη διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών. Μόλις πέρυσι τον Απρίλιο συνελήφθη για διακίνηση λαθρομεταναστών ο 38χρονος στέλεχος της ΜΙΤ SARKAN KAYA στην Μυτιλήνη, που αποδεικνύει την εμπλοκή της ΜΙΤ στα σχέδια σε βάρος της Ελλάδος.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ τα στρατόπεδα υποδοχής των μεταναστών στην Ελλάδα κάνουν πολλούς να ομιλούν για «ευρωπαϊκά Γκουαντάναμο», και ενώ φέτος το καλοκαίρι η Ύπατη Αρμοστεία για τους πρόσφυγες του ΟΗΕ ζήτησε το κλείσιμο του κέντρου υποδοχής λαθρομεταναστών στη Λέσβο, κρίνοντας τις συνθήκες διαβίωσης σ’ αυτό απαράδεκτες.
Πρέπει το συντομότερο να γίνει αλλαγή πολιτικής και παρεμβάσεις ώστε να τροποποιηθεί ο ευρωπαϊκός κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ», για να μην φορτώνεται μόνον η Ελλάδα το πρόβλημα. Πρέπει επίσης το σχετικό ελληνοτουρκικό πρωτόκολλο να καταστεί ευρωτουρκικό, ώστε να αντιμετωπίζεται αποτελεσματικότερα η τουρκική εμπλοκή στη λαθρομετανάστευση. Διαφορετικά θα συνεχίσουν τα σοβαρά αυτά θέματα να είναι αντικείμενο συντηρητικού και ακραίου λόγου.-

Το Σούλι, Προπύργιο του Ελληνισμού και Στρατιωτικό Σχολείο του Γένους

(Με την ευκαιρία των εορτών Σουλίου, που κορυφώνονται την 31-5-09)

του Γιώργου Γκορέζη
e-mail : ggorezis@yahoo.gr
web : ggore.wordpress.com

Οι Αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν μεταξύ των θεών τη Μνημοσύνη. Της Μνημοσύνης θυγατέρες ήταν οι εννέα Μούσες, μεταξύ των οποίων η Κλειώ εφέρετο να εφορεύει επί της Ιστορίας, με στέφανο δάφνης και σάλπιγγα στo δεξί χέρι. Τη Μούσα Κλειώ ας φέρουμε ενώπιον μας αυτές τις μέρες, για να σαλπίσει τη δόξα των πατέρων μας. Η δάφνη την οποία φέρει ανήκει στους ήρωες που θα μνημονεύσει.
Η πιο μεγάλη αρετή της ιστορίας είναι η δικαιοσύνη . Πιστεύω, ότι ολόκληρη η δίκαιη αλήθεια του ξεσηκωμού του Γένους, δεν γράφηκε. Η ακριβής εκτίμηση προσώπων και πράξεων δεν συντελέστηκε.
Ο βράχος του Σουλίου, του αθάνατου κατά τον Παπαρηγόπουλο Σουλίου , εμάχετο δεκαετίες στο βορά, πριν γίνει έρημος βωμός του ηρωισμού, και αργότερα απασχολεί μετά του Αλή Πασά όλη τη τουρκική δύναμη της Ηπείρου και της Αλβανίας. Η συμμαχία του με τον Αλή συμπαρασύρει τους Αλβανούς σε συμμαχικό επί έτος αγώνα κατά των Τούρκων, που γίνεται λόγω μεν υπέρ του Αλή, έργω δε υπέρ της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Οι αγωνιστές του Σουλίου υπήρξαν στρατιώτες του έθνους, υπήρξαν ασπίδα του. Αγωνίστηκαν μέχρι τελευταίας πνοής και έπεσαν ηρωικά. Έπαθαν ότι παθαίνουν οι προπομποί των στρατών. Μόνον όταν το Σούλι έπεσε, μόνο τότε ήλθαν οι στρατοί του Σουλτάνου ακωλύτως στη Πελοπόννησο.
Σήμερα, ο αντίλαλος της ιστορίας ξαναλέει τα ονόματά των αγωνιστών . Ο απόηχος του μύθου ξαναθυμίζει τις ανδραγαθίες τους. Ο προβολέας του θρύλου ξαναφωτίζει τις μορφές τους. Του δημοτικού τραγουδιού ο αχός ανανεώνει την υστεροφημία τους.
Σήμερα οι πολεμίστρες του Τζαβελαϊικου σιγομιλάνε :
« Εάν ο υιός μου δεν μένει ευχαριστημένος να αποθάνει δια την πατρίδα του, αυτός δεν είναι άξιος να γνωρίζεται ως υιός μου», ακούεται η φωνή του Λάμπρου για το γιό του Φώτο, αιχμάλωτο του Αλή. Και η τραγική μάνα Μόσχω, συμπληρώνει : « Το παιδί μου είναι παιδί του Σουλιού. Και σαν γλυτώσει το Σούλι, γλυτώνει και το παιδί μου, και σαν χαθεί το Σούλι, ας χαθεί και το παιδί μου, και εγώ η ίδια».
Σήμερα φεγγοβολάει μπροστά μας η αστραπή της λεβεντιάς του καλόγερου Σαμουήλ, και αχεί η βροντή που ανατίναξε το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής,12 Δεκ 1803. Είναι η ίδια φωτιά που έκαψε αργότερα πολλούς ιεράρχες μας, τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Δεσπότη της Σμύρνης Χρυσόστομο.
Εκείνη η φωτιά έκανε τους τουρκαλβανούς να προδώσουν τους όρους της συνθήκης. Κι ενώ το Σώμα του Τζαβέλα φτάνει στη Πάργα, το Σώμα του Μπότσαρη και του Κουτσονίκα χτυπιόνται άνανδρα. Την ίδια στιγμή εξήντα ατρόμητες Σουλιώτισσες αντιτάσσουν στην ατιμία των τουρκαλβανών το χορό του θανάτου, για να μείνουν αιώνιες.
Ο χορός τους, χορός λευτεριάς και αξιοπρέπειας, δεν έκλεισε. Τον έσυρε στις 19 του Δεκέμβρη και η Δέσπω, που με τις εφτά θυγατέρες και νύφες της θυσιάστηκε στο Πύργο του Δημουλά. Τον έσυραν και οι λοιπές Σουλιωτοπούλες, που έπεσαν αργότερα στο Μοναστήρι του Σέλτσου. Όλες τους, ενσάρκωναν αγέρωχα την ιδέα της Ελευθερίας, που μετρούσε με βιά τη σκλαβωμένη τούτη Γη, φοβερή και στην όψη της, φοβερή και στου σπαθιού την κόψη.
Στα αγαπημένα τους βράχια προσβλέπουν οι Σουλιώτες, και επανέρχονται, όταν αργότερα σπρώχνονται στις τάξεις του Αλή. Γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος : « Συνωμολογήθη η συμμαχία και την 3η Δεκεμβρίου 1820 εγκατέλιπον οι Σουλιώται το Οσμανικό στρατόπεδο, ουχί βεβαίως ίνα σώσωσι τον Αλήν, αλλ’ ίνα δώσωσι το σύνθημα της μεγάλης σύμπαντος του Έθνους Επαναστάσεως ». Και θεωρήθηκε η 12η Δεκεμβρίου 1820 από τον Κ. Παπαρηγόπουλο και από άλλους σοβαρούς ιστορικούς σαν η αληθινή ημερομηνία που άρχισε η Ελληνική Επανάσταση.
Το Σούλι ήταν παγκόσμια γνωστό σαν ο τόπος των θρύλων. Στο βράχο του ήλθαν και εγκαταστάθηκαν, πριν πάνω από διακόσια χρόνια, πολλοί από τους Έλληνες, που εφλέγοντο από τον πόθο της Λευτεριάς. Αποτέλεσε εστία στρατιωτικής αλκής. Η ψυχή του Γένους περιέσωσε εδώ ψηλά, σε απροσπέλαστο άδυτο, ανόθευτη τη σταγόνα του Ελληνικού αίματος, αμόλυντο το κύτταρο του Ελληνικού πνεύματος.
Δεν υπάρχει κατανυκτικότερο ιστορικό μυστήριο από τη μετεώριση της ιστορίας σε θρύλο. Δεν υπάρχει ωραιότερη ιστορική πραγμάτωση από την υλοποίηση του θρύλου σε ιστορία. Εδώ στο Σούλι ξαναζωντάνεψε ο Ελληνικός μύθος, που θέλει τους Σουλιώτες απόγονους του γένους των αρχαίων Ηρακλειδών :
« Ίσως μένει εκεί πέρα κάποιος σπόρος κρυμμένος
Πού θα δείξει αν δεν είναι Ηρακλείδικο γένος »,
Τραγούδησε ο Λόρδος Βύρων για το Σούλι.
Η φήμη των Σουλιωτών είχε διαδοθεί απ’ άκρου σ’ άκρο της Ευρώπης και ενθουσίαζε ποιητές και λαογράφους. Ο κόμης Πέκιο που τους επισκέφθηκε λέει : « Είδα τους περήφανους Γρεναδιέρους του Ναπολέοντα και τις περήφανες Αγγλικές φρουρές. Μα μου φαίνεται πως οι Σουλιώτες ξεπερνούν και εκείνους και αυτούς ». Η Ρωσία στους ανδρείους Σουλιώτες ητένιζε, και τους εδέχετο στην αυλή της με μεγάλες τιμές, σαν εκπροσώπους ελεύθερου και ανεξάρτητου κράτους.
Επί τέσσαρες ολόκληρους αιώνες διεξάγει ο γενναίος λαός μας τον σκληρότατο αγώνα κατά του τούρκου κατακτητή. Ο κάθε ξεσηκωμένος ραγιάς αποτελεί την ώρα εκείνη συνειδητή ενσάρκωση της πιο μεγάλης ιδέας του ανθρώπινου πολιτισμού, της μητέρας όλων των ιδεών, της Ελευθερίας. Και για τους Σουλιώτες η ιδέα αυτή δεν ήταν μόνο λόγος, ήταν απόφαση. Ήταν απόφαση θανάτου, που τους έφερε το στεφάνωμα της Αθανασίας.
Η ιστορία δημιουργεί τους ήρωες. Οι Έλληνες ήρωες όμως δεν χρησιμοποιούν μόνο το απαραίτητο ξίφος. Ρομφαία υπήρξε πάντα το πνεύμα. Χωρίς αυτό η σωματική ανδρεία των ολίγων δεν θα μπορούσε να νικήσει τις υπέρτερες στρατιές των πολλών. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχαν Σούλι και Ζάλογγο, Μαραθώνες και Θερμοπύλες. Μ’ αυτές έζησε και μ’ αυτές θα ζήσει η Ελλάς, και αυτές αποτελούν την ακατάλυτη περιουσία της.
Ο Ι. Λαμπρίδης γράφει : « Οι Σουλιώτες ήταν λαός αδούλωτος και φιλοπόλεμος. Πείσμονες, τραχείς, τολμηροί, περιεφρόνουν την άνεση, τη πολυτέλεια, και μάλιστα τη δειλία, και τιμούσαν την ανδρεία και πάσαν αρετή προσιδιάζουσα εις τους πολεμικούς και τους γενναίους. Η ανεξαρτησία τους και η αγάπη της πατρίδος ήταν θεμέλιο της ζωής τους, και κατέστησαν το Σούλι Προπύργιο του Ελληνισμού και Στρατιωτικό Σχολείο του Γένους ».
Οι αγωνιστές του Σουλίου με τη λαχτάρα τους για την Ελευθερία έδειξαν την αξία που έχει για τη ζωή τους το ύψιστο αυτό αγαθό. Έκαναν κανόνα και βίωμα της ζωής τους τη γνωστή προτροπή του Περικλή προς τους Αθηναίους: « Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μη παροράσθε τους πολεμικούς κινδύνους ». Το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα ξύπνησε μέσα τους, και οσάκις το Ελληνικό πνεύμα μεγαλουργεί, κάνει αρχαίους και νέους ήρωες να συμβαδίζουν, και να δημιουργούν ιστορικούς σταθμούς για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Η υψηλή ιδέα που δόνησε την καρδιά των απλοϊκών εκείνων ανθρώπων ήταν η αιώνια Ελληνική ψυχή. Πτωχή και εξαντλημένη η Ελληνική ύλη διαθέτει πάντα αλώβητη ψυχή, τη ψυχή του Γένους. Είναι αυτή που ανέβαζε τους κλέφτες στα φαράγγια της Γκιώνας και της Λιάκουρας, κατέβαζε τους αρματωλούς στη Πολεμική Ακαδημία του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, άναβε τη θρυαλλίδα για μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, από το Λάμπρο Κατσώνη ως τον δικό μας τον Διονύσιο τον Τρίκκης, είναι εκείνη που κράτησε αδούλωτη και απτόητη τη Σουλιώτικη ψυχή .
Τα χρόνια εκείνα διέλαμψε, όσον και στην εποχή του Μαραθώνα, όσο και στην εποχή του Διγενή Ακρίτα, η Πολεμική μας αρετή. Και το γεγονός το μέγα, είναι ότι η αστείρευτη αυτή αρετή δεν εξόπλισε ψυχικά μόνο τους λίγους και επώνυμους, αλλά και τους πολλούς και ανώνυμους. Οι επώνυμοι εκφράζανε το φώς της ιστορικής συνειδήσεως. Οι ανώνυμοι εκφράζανε την άσβηστη σπίθα , που ήταν κρυμμένη στη στάχτη. Χωρίς τους πρώτους η Ελλάδα δεν θα είχε φωνή. Χωρίς τους δεύτερους δεν θα είχε σφιγμό. Χωρίς τους πρώτους η Ελλάδα δεν θα είχε προβολή. Χωρίς τους δεύτερους, δεν θα είχε καταβολή.
Στα χρόνια εκείνα της σκλαβιάς, οι πιο ζωντανοί αποσχίζονται από τη μάζα των ραγιάδων και ανεβαίνουν στα βουνά, όπου χαλκεύουν μαζί, υλικό και ηθικό εξοπλισμό. Διάγουν ελεύθερη, αλλά σκληρή στρατιωτική ζωή, και προετοιμάζονται. Αγωνίζονται στο πήδημα, στο λιθάρι, στο τρέξιμο, στις ομάδες. Και έχουν ιεραρχία, βαθμούς, άγραφους και όμως αυστηρότατους κανονισμούς. Μάχες και θάνατοι είναι οι καθημερινές τους ασκήσεις. Και καλό βόλι η συνηθισμένη ευχή.
Η λιτότητα και η σεμνότητα βίου, η γνώση του εδάφους και η άσκηση στη βολή, προετοίμαζε τους αυριανούς μαχητές της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Χάρις στη παράδοση αυτή, που κληροδοτήθηκε σε αρματωλούς και κλέφτες, κατόρθωσε το δουλωμένο έθνος να ετοιμάσει πλήθος εμπειροπόλεμα παλικάρια, που με το γιαταγάνι στο πλευρό, με το καριοφίλι στο χέρι, ξεφύτρωναν πολεμόχαρα, ορμητικά για το γιουρούσι, καρτερικά για την άμυνα, με την ευχή καλό βόλι στο στόμα, με το όραμα της ελεύθερης Ελλάδος στα μάτια.
Σήμερα στις διακρατικές σχέσεις δεν βλέπουμε πολιτισμένες απόψεις, επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου. Και οι ισχυροί της Γης συμβουλεύουν ενίοτε ανήθικους συμβιβασμούς. Ευτυχώς οι αδύνατοι, όταν αυτοί είναι Έλληνες, απαντούν εμπράκτως με την άτεγκτη εφαρμογή του ηθικού νόμου, που πρώτο και τελευταίο του άρθρο έχει το ιδανικό της Ελευθερίας. Το δείξαμε κατ’ επανάληψη, με τους ένδοξους απελευθερωτικούς αγώνες του 12-13, το περιλάλητο όχι του 1940,την εθνική αντίσταση στη κατοχή, τους ηρωικούς αγώνες της Κύπρου. Το Σούλι μας δίδαξε ότι την ηθική πορεία της ανθρωπότητας χαράζει και χειραγωγεί όχι τόσο η ισχύς των μεγάλων, όσο η θυσία των μικρών.
Το συγκεχυμένο περιβάλλον στο οποίο ζούμε σήμερα διακυβεύει πολλά από τα εθνικά μας θέματα, και χρειάζεται να επιστρατεύσουμε όλες εκείνες τις ηθικές δυνάμεις, που μας έκαναν να επιβιώσουμε στο παρελθόν. Σε ώρες κινδύνου άλλο σωσίβιο δεν μπορεί να έχει η Ελλάς από το ζωντανό, το ενεργό, το πατριωτικό αίσθημα των τέκνων της. Το αίσθημα αυτό, διαποτισμένο από το πνεύμα της Ελευθερίας και της ανθρωπίνης αξιοπρέπειας, αποτελεί αξία αναντικατάστατη και απαράγραπτη. Γι’ αυτό, οι επιστημονικές γνώσεις ας πλουτίζουν το πνεύμα μας. Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες ας λεπταίνουν τις ευαισθησίες μας. Οι ανέσεις της ζωής ας ευκολύνουν τον καθημερινό μας κάματο. Αλλά το άδυτο της ψυχής μας ας κυριαρχείται ανένδοτα από το πατροπαράδοτο στοιχείο του Ελληνικού Πατριωτισμού.-

Μεταναστευτική Πολιτική

 

Οι Mετανάστες και η Έλλειψη Μεταναστευτικής Πολιτικής

 

          Γράφει : ο Γιώργος Γκορέζης

          E-mail : ggorezis@yahoo.gr

          Web    : ggore.wordpress.com

 

Με την παγκοσμιοποίηση εισήλθαμε στη Ζώνη των Γκρίζων Φαινομένων ( Gray Area Phenomena ), όπως τα αποκαλούν οι σύγχρονοι αναλυτές. Ο υπερπληθυσμός, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η τρομοκρατία, τα ναρκωτικά, το οργανωμένο έγκλημα, η λαθρομετανάστευση, είναι μερικά από τα φαινόμενα αυτά, που προβάλλουν σαν μια σημαντική αιτία προστριβών για το άμεσο μέλλον.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες προβλήματα, όπως της αύξησης του πληθυσμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, είναι σήμερα στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Τα προβλήματα της μόλυνσης και καταστροφής του περιβάλλοντος οξύνονται και επιταχύνονται από τη γρήγορη αύξηση του πληθυσμού. Εξάλλου τίποτε δεν επιτρέπει να συμπεράνουμε μια προσεχή μείωση της ανισορροπίας μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων βιομηχανικών πόλων ( ΗΠΑ, Ευρώπης, Σοβ. Ένωσης, Ιαπωνίας ), που απειλούνται από δημογραφική κατάπτωση, και του υπολοίπου της ανθρωπότητας, που είναι υποχρεωμένο να περιοριστεί στο ένα πέμπτο του παγκόσμιου πλούτου, ενώ αριθμεί τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της γης. Αυτή η ανισοκατανομή του παγκόσμιου πληθυσμού και πλούτου μεταξύ χωρών και περιοχών, θέτει ένα μεγάλο γεωπολιτικό πρόβλημα, που δεν περιορίζεται μόνο στις δημογραφικές προβλέψεις, αλλά και προοιωνίζεται αναστατώσεις κοινωνικές και οικονομικές, που δημιουργούνται από συνέπειες, όπως για παράδειγμα αυτές του εξαστισμού και της γήρανσης του πληθυσμού.

Η υποβάθμιση και καταστροφή του περιβάλλοντος στις αναπτυσσόμενες χώρες ενισχύει τα μεταναστευτικά κύματα προς την Ευρώπη, και οι πληθυσμιακές μετακινήσεις συνδέονται κυρίως με την οικονομική ανάπτυξη και το φαινόμενο του υπερπληθυσμού. Σήμερα υπάρχει μια σχεδόν γραμμική σχέση μεταξύ υπανάπτυξης και πληθυσμιακής αύξησης. Η αύξηση του πληθυσμού στις αναπτυσσόμενες χώρες, εξουδετερώνει την έστω και περιορισμένη οικονομική ανάπτυξη. Η δημογραφική αύξηση οξύνει και το πρόβλημα της ανεργίας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ οι άνεργοι στις χώρες του Τρίτου Κόσμου ξεπερνούν ήδη τα  800.000.000, ενώ κάθε χρόνο προστίθενται 50.000.000 στον κατάλογο των ανέργων.

Μια άλλη διάσταση του δημογραφικού προβλήματος, είναι ότι ορισμένες κοινωνίες γίνονται υπερβολικά νεαρές, και άλλες αυξανόμενα γηρασμένες. Αυτό δημιουργεί δημογραφικές και τεχνολογικές διαχωριστικές γραμμές σε διάφορα σημεία του πλανήτη ( π.χ. Μεσόγειος, Ρίο Γκράντε, Κεντρική Ασία, Κίνα ), ανάμεσα σε ταχύτατα ογκούμενους, νεαρούς και φτωχούς πληθυσμούς από τη μια πλευρά, και δημογραφικά στάσιμες και γηρασμένες κοινωνίες από την άλλη. Το εκρηκτικό μείγμα νεανικών, ταχέως αυξανόμενων κοινωνιών, και η αποτυχία αντιμετώπισης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, είναι το κύριο χαρακτηριστικό των περισσοτέρων περιοχών κρίσης και αστάθειας.

Η ελεγχόμενη μετανάστευση από τις αναπτυσσόμενες προς τις αναπτυγμένες χώρες θα μειώσει σε κάποιο βαθμό το βάρος του υπερπληθυσμού και της ανεργίας στις πρώτες, και θα αντισταθμίσει τα αρνητικά προβλήματα της γήρανσης του πληθυσμού στις δεύτερες. Η ανεξέλεγκτη όμως και μαζική μετανάστευση προκαλεί στο λαό φόβους, όπως : ότι θα αλλοιωθεί μια φυλετικά ομοιογενής κοινωνία ( οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ενστερνιστεί την έννοια του melting pot, δηλαδή της σύντηξης διαφόρων εθνοτήτων ), ότι ξένοι άνθρωποι θα μοιραστούν τους οικονομικούς πόρους, το εκπαιδευτικό σύστημα και τα κοινωνικά προνόμια, ότι θα διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός κ.λ.π.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η αύξηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την οικονομική ύφεση είναι ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη τέτοιων αισθημάτων. Υπάρχει σε ορισμένους κύκλους της Ευρώπης η αντίληψη ότι οι μετανάστες αποτελούν τη « πέμπτη φάλαγγα », και ότι « στον 21^ο αιώνα το Ισλάμ θα βρεθεί προ των πυλών της Βιέννης ,ως μετανάστης ή τρομοκράτης,……..Μαζική μετανάστευση στη Γαλλία ίσως έχει ανατρέψει τη νίκη του Καρόλου Μαρτέλου το 732 μ.Χ. στη μάχη της Τουρ ».

Η Ελλάδα έχει γίνει σήμερα η χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ένα από τους μεγαλύτερους αριθμούς ξένων, σαν ποσοστό του πληθυσμού της. Παρ’ ότι ο αριθμός των μεταναστών, νόμιμων και παράνομων, δεν είναι δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια, θεωρείται ότι είναι περίπου 950.000, ήτοι το 9% του πληθυσμού, ή το 25% του εργατικού δυναμικού. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ η Ελλάδα το 2015 θα έχει περίπου 14,5 εκατομμύρια κατοίκους, από τους οποίου τα 3,5 εκατομμύρια θα είναι αλλοδαποί, μη προερχόμενοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 70% των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζει να ζει και να εργάζεται παράνομα, και μόλις 235.000 υπέβαλαν αίτηση για πράσινη κάρτα, και ακόμα λιγότεροι έχουν τις προϋποθέσεις απόκτησης της, κυρίως λόγω μη συμπλήρωσης του αριθμού των ενσήμων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής των 386.000 μεταναστών από τις περίπου 950.000, το 65% είναι Αλβανοί, από τους οποίου μόνο 153.000 έκαναν αίτηση για νομιμοποίηση, και λιγότεροι από 50.000 συγκέντρωσαν τα δικαιολογητικά για την απόκτηση της πράσινης κάρτας. Ακολουθούν οι Βούλγαροι με 6,53%, οι Ρουμάνοι με 4,5%, οι Πακιστανοί με 3,17%, οι Ουκρανοί με 2,64%, οι Πολωνοί με 2,25%, οι Γεωργιανοί με 2,00% και οι Ινδοί με 1,77%.

Έχει διαπιστωθεί ότι ο κύκλος της μετανάστευσης προς την Ελλάδα δεν έχει κλείσει. Αντίθετα η Ελλάδα θα συνεχίσει να αποτελεί χώρα υποδοχής μεταναστών, κυρίως από τη Βόρεια Αφρική, αλλά και από τις Βαλκανικές χώρες, την πρώην Ανατολική Ευρώπη και περιοχές της πρώην ΕΣΣΔ. Τα αίτια της μαζικής αυτής αναμενόμενης μετανάστευσης εντοπίζονται στα οξύτατα οικονομικά και δημογραφικά προβλήματα των χωρών αυτών, και για τη Βόρειο Αφρική, πλέον των ανωτέρω στις αυξητικές πληθυσμιακές τάσεις και στη συσσώρευση νέων ηλικιών στις κοινωνίες.

Η διεθνοποίηση των οικονομιών, οι διαφορές στα επίπεδα μισθών και οι περιφερειακές ανισότητες αποτελούν την αφορμή για την πρόκληση μεταναστευτικών ρευμάτων. Η βασική αιτία όμως εντοπίζεται στην ανάγκη λειτουργίας των επιχειρήσεων και διασφάλισης της παραγωγής με όρους κερδοφορίας. Η μετανάστευση είναι ένα σύστημα για την εξεύρεση εργατικής δύναμης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί σήμερα την πολιτική ενίσχυσης της ευελιξίας της αγοράς εργασίας. Οι μεταναστευτικές κινήσεις αποτελούν το εργαλείο των εθνικών κρατών, και ιδίως της χώρας μας, για την προώθηση της πολιτικής αυτής, χωρίς τις εντάσεις-αντιπαραθέσεις που αυτή προκαλεί, αφού οι παράνομοι μετανάστες :

Απασχολούνται πρόσκαιρα-εποχιακά τις περισσότερες φορές, και εξυπηρετούν έτσι την προσαρμογή του όγκου της απασχόλησης στις μεταβολές της παραγωγής.

Έχουν αμοιβή χαμηλότερη των ημεδαπών εργατών, με θετική επίδραση για τον πληθωρισμό, που υπολογίζεται κατά 1 μονάδα, και εργάζονται με ευνοϊκούς για τους εργοδότες χρόνους εργασίας.

Αποτελούν δυναμικό που κινείται εκτός πλαισίου συλλογικών συμβάσεων, χωρίς απαιτήσεις, και δείχνουν υψηλή επαγγελματική και γεωγραφική κινητικότητα. Συμβάλλουν στη διαμόρφωση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ( ΑΕΠ ) κατά 0,5 της μονάδας.

Ειδικά για την Ελλάδα, τόσο τα Ηνωμένα Έθνη όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση δέχονται, ότι η χώρα μας για τα επόμενα χρόνια πρέπει να δεχθεί αρκετά εκατομμύρια μετανάστες, για να διατηρήσει το σημερινό επίπεδο κοινωνικής ευημερίας.

Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τις δυσμενείς επιπτώσεις, ιδίως σε χώρες που δεν είναι οργανωμένες σαν χώρες υποδοχής μεταναστών, λόγω έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής , όπως είναι η δική μας ( που δεν γνωρίζει ούτε καν τον αριθμό των μεταναστών που φιλοξενεί ). Στις δυσμενείς επιπτώσεις θα πρέπει να περιλάβουμε :

Το φαινόμενο να εκτρέπονται ολόκληροι τομείς της οικονομίας στην αστάθεια και την ελαστικότητα, προκειμένου να απασχολούνται ξένα εργατικά χέρια.

Η αύξηση της ανεργίας του ελληνικού εργατικού δυναμικού. Η αύξηση της ανεργίας αποδεικνύει ότι η οικονομία αδυνατεί να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας για άτομα με εξειδίκευση και μόρφωση.

Η αύξηση της εγκληματικότητας και του υπερεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, που αποτελεί πρόκληση στην εθνική κυριαρχία.

Η εκμετάλλευση του φαινομένου από γειτονικές χώρες, σε μια προσπάθεια δημιουργίας «νέων» μειονοτήτων ( π.χ. αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα ).

Για άλλη μια φορά, οι αναπτυσσόμενες χώρες δεν έχουν μπροστά τους ένα « νέο κόσμο », για να τον κατακτήσουν. Η μόνη διέξοδος τους είναι η ειρηνική μετανάστευση προς τις πλούσιες χώρες, τις λιγότερο πυκνοκατοικημένες. Μ’ αυτή την έννοια, η εφαρμογή μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης περνάει από τη διευθέτηση μιας νέας δημογραφικής και γεωγραφικής τάξης, που μπορεί να γίνει με την εφαρμογή μεταναστευτικής πολιτικής από τις αναπτυγμένες χώρες υποδοχής μεταναστών, που θα λαμβάνει υπ’ όψη όλες τις συνέπειες της τεράστιας διαφοράς της αύξησης των πληθυσμών.  Εναπόκειται στις αναπτυγμένες χώρες να προτιμήσουν αυτή τη διευθέτηση, από την αταξία και τη βία.- 

 

                                                     Γιώργος Γκορέζης

Παγκοσμιοποίηση και Παραδοσιακή Οικογένεια, Φονταμενταλιστές και Κοσμοπολίτες. Η Διαμάχη του Αιώνα μας.

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

 

Στον αιώνα μας η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική, τεχνολογική και πολιτιστική. Oι άνθρωποι στην προσπάθεια να κατανοήσουν ένα κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία, αναμετρούνται με συνταρακτικές πραγματικότητες, όπως η τρομοκρατία, οι κλιματικές μεταβολές, οι εξελίξεις στις επικοινωνίες, η επέκταση των διεθνών χρηματοοικονομικών συναλλαγών, το διαδίκτυο, οι νέες τεχνολογίες, οι γεωπολιτικές αλλαγές, και οι αλλαγές στην κουλτούρα και τις οικογενειακές σχέσεις.

Αλλά στην εποχή μας δύο είναι οι αλλαγές που δεσπόζουν, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης. Η εξασθένηση της παράδοσης και η σύγκρουση της κοσμοπολίτικης αντίληψης με τον φονταμενταλισμό.

Στις Δυτικές χώρες οι δημόσιοι θεσμοί και η καθημερινή ζωή αποσπώνται από την επιρροή των εθίμων και της παράδοσης. Αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο πολλές κοινωνίες που παρέμεναν παραδοσιακές, αρχίζουν να απομακρύνονται από την παράδοση. Η παράδοση και το έθιμο συνιστούν τα κυριότερα συστατικά στοιχεία της ζωής των περισσοτέρων ανθρώπων για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας. Αλλά ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός του 18^ου αιώνα προσέδωσε στην παράδοση ένα άσχημο περιεχόμενο, και έκτοτε η ακαδημαϊκή ζωή θα διερευνά συνεχώς τα όρια των παραδόσεων. Παρά ταύτα οι παραδόσεις είναι αναγκαίες στην κοινωνία και θα εξακολουθήσουν να διατηρούνται, αλλά θα μεταβάλλονται και θα προσαρμόζονται στις εκάστοτε συνθήκες.

Η δεύτερη αλλαγή του αιώνα μας αφορά στη σύγκρουση μεταξύ της κοσμοπολίτικης αντίληψης και του φονταμενταλισμού. Υπάρχει μια άποψη ότι ο φονταμενταλισμός υπήρχε ανέκαθεν, αλλά αυτό δεν ισχύει. Η άνοδος του φονταμενταλισμού αποτελεί την απάντηση στις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης. Είναι το παιδί της παγκοσμιοποίησης, στην οποία αντιδρά αλλά και την χρησιμοποιεί. Σχεδόν παντού οι φονταμενταλιστικές ομάδες χρησιμοποιούν τις νέες επικοινωνιακές τεχνολογίες. Ο Αγιατολαχ Χομεϊνί κυκλοφόρησε ευρέως βίντεο και κασέτες με τις διδασκαλίες του, ενώ οι μαχητές Χιντού και της Αλ Καϊντα χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και την ηλεκτρονική αλληλογραφία.

Ο φονταμενταλισμός αποτελεί ένα κάλεσμα επιστροφής στα παλαιά ιερά και θρησκευτικά κείμενα, τα δόγματα των οποίων θα πρέπει να εφαρμοστούν στην κοινωνική, την οικονομική και την πολιτική ζωή. Οι κληρικοί και οι άλλοι προνομιούχοι ερμηνευτές των δογμάτων αποκτούν θρησκευτική και κοσμική εξουσία. Πιθανόν να επιδιώξουν την άμεση ανάληψη των ηνίων της διακυβέρνησης, όπως συνέβη στο Ιράν και στο Αφγανιστάν, ή να συνεργαστούν με τα πολιτικά κόμματα.

Σ΄ ένα κόσμο που παγκοσμιοποιείται και αναζητά νόημα, ο φονταμενταλισμός είναι μια παράδοση, που η υπεράσπιση της γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν έχει να κάνει με την ουσία των θρησκευτικών ή των άλλων πίστεων, αλλά με τελετουργικές αλήθειες. Το κρίσιμο σημείο είναι ο τρόπος υπεράσπισης ή επιβεβαίωσης της αλήθειας των πίστεων.

Ο φονταμενταλισμός δεν είναι μόνο μια απλή αντίθεση στη νεωτερικότητα που παγκοσμιοποιείται. Όποια μορφή κι αν έχει, θρησκευτική, εθνοτική, εθνικιστική, πολιτική, φλερτάρει με το ενδεχόμενο βίας και είναι εχθρός των κοσμοπολίτικων αξιών. Οι κοσμοπολίτες οφείλουν να καταστήσουν σαφές ότι η ανοχή και ο διάλογος καθοδηγούνται από οικουμενικές αξίες. Όλοι μας χρειαζόμαστε ηθικές δεσμεύσεις και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να οργανώσουμε δυναμικά την άμυνα των ηθικών αξιών, όπου η ανάπτυξη τους είναι περιορισμένη, ή όπου απειλούνται. Η κοσμοπολίτικη ηθική προβάλλει το θάρρος. Η ζωή αποκτάει όνομα όταν διαθέτουμε κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνουμε.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του θρησκευτικού φονταμενταλισμού σε όλο τον κόσμο είναι η αντίθεση στην ισότητα των φύλων και την σεξουαλική ελευθερία των γυναικών, δύο στοιχεία ασύμβατα με την παραδοσιακή οικογένεια. Ελάχιστες είναι οι χώρες του κόσμου όπου δεν διεξάγεται έντονη συζήτηση για το θέμα αυτό. Και όπου ο διάλογος απουσιάζει από τη δημόσια σφαίρα, αυτό οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι καταπιέζεται δυναμικά από αυταρχικές κυβερνήσεις, ή φονταμενταλιστικές ομάδες.

Αρκετοί πολιτικοί, αλλά και ομάδες πίεσης, ισχυρίζονται ενίοτε, ότι αν υπάρξουν αλλαγές στην οικογενειακή πολιτική ( το διαζύγιο καταστεί ευκολότερο ή δυσκολότερο ) θα υπάρξει δυνατότητα άμεσης επίλυσης των προβλημάτων μας. Η οικογένεια αποτελεί πεδίο διαμάχης μεταξύ της παράδοσης και της νεωτερικότητος, τόσο σε καθημερινό, όσο και σε συμβολικό επίπεδο. Καθημερινά, πολιτικοί και ακτιβιστές μας καλούν να επιστρέψουμε στην παραδοσιακή οικογένεια.

Αλλά οι ανθρώπινες κοινωνίες και οι πολιτισμοί έχουν γνωρίσει πληθώρα διαφορετικών μορφών οικογενειακών συστημάτων. Ωστόσο η οικογένεια στις μη σύγχρονες κουλτούρες χαρακτηρίζεται από κάποια γνωρίσματα που συναντώνται σχεδόν σ’ όλο τον κόσμο. Κατά πρώτον η παραδοσιακή οικογένεια αποτελούσε μια οικονομική μονάδα, και στην αγροτική παραγωγή συμμετείχε το σύνολο της οικογένειας. Η ανισότητα ανδρών γυναικών ήταν τέτοια που ότι και αν πούμε για τη σημασία της δήλωσης αυτής δεν θα είναι υπερβολή. Στην Ευρώπη οι γυναίκες συνιστούσαν περιουσία των πατέρων ή των συζύγων, σαν κινητή περιουσία την όριζε ο νόμος. Σε παρόμοια θέση βρίσκονταν και τα παιδιά.

Στις δυτικές χώρες η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας ήταν μια μεταβατική φάση στην εξέλιξη της οικογένειας στην δεκαετία του 1950. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες που εργάζονταν ήταν λίγες, και για τις γυναίκες ήταν δύσκολο να αποκτήσουν διαζύγιο χωρίς να στιγματιστούν. Εντούτοις, οι άνδρες και γυναίκες εκείνης της εποχής ήταν περισσότερο ίσοι από ότι προηγουμένως, τόσο στην πράξη όσο και ενώπιον του νόμου. Από τότε οι αλλαγές στην οικογένεια είναι ραγδαίες.

Οι λεπτομέρειες διαφέρουν από κοινωνία σε κοινωνία, αλλά οι τάσεις είναι εμφανείς. Αρχίζει να επικρατεί η άποψη ότι η σωστή σχέση είναι μια σχέση ίσων, όπου η κάθε πλευρά διαθέτει ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Έπειτα η γνήσια σχέση βασίζεται στην επικοινωνία, και η ομιλία και ο διάλογος αποτελούν βάση για τη λειτουργία της. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που αποκτιέται με επίμονη προσπάθεια, δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί δεδομένη.

Υπάρχουν πολλά ανησυχητικά φαινόμενα στην σημερινή κατάσταση της οικογένειας διεθνώς. Οι φονταμενταλιστικοί ισχυρισμοί ότι κάθε οικογενειακή μορφή είναι το ίδιο καλή, ή, ότι η παρακμή της παραδοσιακής οικογένειας είναι καταστροφική είναι και τα δύο λάθος. Διότι οι δυνάμεις που προωθούν την δημοκρατία και την οικονομική ανάπτυξη στις φτωχότερες χώρες είναι η ισότητα και η εκπαίδευση των γυναικών, που επιτυγχάνονται με τον μετασχηματισμό της παραδοσιακής οικογένειας. Η ισότητα των δύο φύλων δεν είναι απλώς μια κεντρική αρχή της δημοκρατίας. Σχετίζεται με την πραγμάτωση των προσδοκιών μας.

                                                  Γιώργος Γκορέζης

                                                  Web : ggore.wordpress.com

Το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό

 

 

Του Γιώργου Γκορέζη

E-mail: ggorezis@yahoo.gr

 

Στις 4/2/2009, το Ειδικό Συμβούλιο Χωροταξίας γνωμοδότησε αρνητικά στο «Ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό» που προωθεί το ΥΠΕΧΩΔΕ, με ψήφους 9 κατά και 7 υπέρ. Παρά ταύτα εγκρίθηκε την 18-2-09 από την κυβερνητική Επιτροπή, και πρόκειται να θεσμοθετηθεί με κοινή υπουργική απόφαση.

Μια δυσάρεστη για εμάς έκπληξη, ήταν η στάση των εκπροσώπων της Αυτοδιοίκησης ΚΕΔΚΕ και ΕΝΑΕ, που τελικά ψήφισαν  θετικά, παρά τις ενστάσεις που πρόβαλαν το τελευταίο διάστημα.

Από την όλη φιλοσοφία και ανάλυση του σχεδίου αυτού απουσιάζει το όραμα για έναν τουρισμό ισάξιο της ιστορίας και του κάλους της χώρας μας, ενώ όπως σημειώνει  και το ίδιο το υπουργείο, το σχέδιο αποσκοπεί στη « χρονική και χωρική διεύρυνση της τουριστικής δραστηριότητας», κάτι που θα αποτελέσει, αν δεν αλλάξουμε πρώτα το μοντέλο του τουρισμού, την ταφόπλακα και για  το περιβάλλον αλλά και για τον ίδιο τον τουρισμό της χώρας.

Αγνοεί  παντελώς το σχέδιο την έννοια της φέρουσας ικανότητας μια περιοχής και το ορατό πρόβλημα του κορεσμού σε πολλές τουριστικές περιοχές. Σε μια εποχή διαρκούς και οξείας χρηματοπιστωτικής κρίσης, εν μέσω υπερκορεσμού της προσφοράς ξενοδοχειακών κλινών στην Ελλάδα και προβλέψεων για οξεία μείωση των τουριστικών αφίξεων, η εξάρτηση του τουρισμού μας από  μεγάλες υπερπολυτελείς μονάδες τις οποίες ουσιαστικά διαχειρίζονται διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια , μπορεί να οδηγήσει ολόκληρες περιοχές της περιφέρειας σε οικονομικό κραχ.

Από τα πιο ανησυχητικά κομμάτια, είναι αυτό που αναφέρει ενδεικτικά τις παράκτιες περιοχές στις οποίες θα αναζητηθεί η ανάπτυξη «σύνθετων και ολοκληρωμένων μορφών τουρισμού». Αντί να διδαχθούμε από τα λάθη άλλων μεσογειακών χωρών που τώρα γκρεμίζουν για να απελευθερώσουν τις αποπνικτικά τσιμεντοποιημένες ακτές τους, ετοιμαζόμαστε να προσθέσουμε 1 εκατομμύριο παραθεριστικές κατοικίες στις λιγοστές φυσικές περιοχές που απέμειναν.

Αυτό που απεναντίας επισημαίνουν οι ειδικοί να χρειάζεται είναι τα άμεσα, συγκεκριμένα, μέτρα για αντιμετώπιση των πιο ακραίων περιβαλλοντικών και κοινωνικών / οικονομικών επιπτώσεων του μαζικού τουρισμού και σε δεύτερο στάδιο μία συνολική στροφή, με ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο στήριξης δίκαιων, βιώσιμων και οικολογικών μορφών τουρισμό.  Ο τουρισμός θα πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία και όχι το αντίστροφο, τον πολίτη και όχι τον πελάτη.

Το «Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό» και στη δεύτερη «βελτιωμένη» έκδοσή του μετά από εκείνο του Μαίου 2007, δίνει μεγαλύτερο βάρος στη διευκόλυνση των επενδύσεων και τη στήριξη της μεγέθυνσης του τουρισμού με οποιοδήποτε κόστος, παρά στην ενσωμάτωση των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης και της ορθολογικής χωροταξικής οργάνωσης.

Αντιμετωπίζει τον τουρισμό ως μια δραστηριότητα που σχετίζεται κυρίως με κατασκευές και πλήθος τεχνικών και επιστημονικών φορέων, αλλά και όλες οι οικολογικές οργανώσεις, το θεωρούν ως αντιπαροχή των ακτών και του μη δομημένου χώρου. Αντιπαροχή στα μεγάλα κτηματομεσιτικά συμφέροντα, που μάλιστα θα επιδοτούνται από τον αναπτυξιακό νόμο για να κτίζουν τεράστιες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και στη συνέχεια να πωλούν το 50% τους σαν παραθεριστική κατοικία.

Επίσης, αυξάνει, ενώ θα έπρεπε να μειώνει, την εκτός σχεδίου δόμηση πέριξ των ορίων οικισμού που δεν έχουν ως κύρια χρήση τον τουρισμό ή είναι ορεινές και διατηρεί το χαμηλό όριο, των 50 μέτρων απόστασης από τον αιγιαλό για οικοδόμηση, παρά τη σχετική νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χωροθετεί τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις διάσπαρτα και σε εκτός σχεδίου περιοχές με βάση τους νόμους του real estate και όχι με γνώμονα την ανάγκη προστασίας του κυριότερου τουριστικού προϊόντος μας, που είναι το φυσικό περιβάλλον. Στις προστατευόμενες περιοχές NATURA, ανοίγει ένα παραθυράκι για την εκτός σχεδίου δόμηση, ενώ περιλαμβάνει δεκάδες ακόμα θολά σημεία που έχουν κάνει πολλούς να το συγκρίνουν με το «ισπανικό μοντέλο», που τσιμεντοποίησε τις ακτές της Ισπανίας και ήδη σήμερα βιώνουν τις μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Όλα τα παραπάνω, επισημαίνονται από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το σχέδιο του Υπουργείου και η κοινωνία αγωνιά. Αγωνιά, γιατί βλέπει ότι προωθούνται λύσεις που εντείνουν τη συμβολή μας στην κλιματική αλλαγή, υποβαθμίζουν βίαια το περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά, θυσιάζοντας κι άλλο χώρο και τοπίο στο βωμό του κέρδους των λίγων.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, σε ένα ακόμα μείζον ζήτημα, οι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν καταφέρνουν να προασπίσουν δημόσια αγαθά, δεν καταφέρνουν να προτείνουν κάτι άλλο, απέναντι στην πολιτική τοποφαγίας που επιβάλλουν οι νόμοι της αγοράς.

Ο δημόσιος χώρος, το τοπίο και η πολιτιστική μας κληρονομιά, δέχονται μια ακόμα επίθεση, και όλοι εμείς θα βοηθήσουμε αυτούς που « αμύνονται περί πάτρης ». Δηλώνουμε την κατηγορηματική μας αντίθεση στο «Ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό». Παράλληλα εκφράζουμε τη μεγάλη απογοήτευσή μας από τη στάση της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ.

Υπογράφουμε την αντίθεσή μας στο σχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ και καλούμε όλους να κάνουν το ίδιο, στη διεύθυνση: http://www.diktioaigaiou.gr/contents/chorotaxiko.php?lang=1 .

 

                                                               

 

 

 

                                                                Γιώργος Γκορέζης

                                                                Web : ggore.wordpress.com

Η Στρατιωτική Θητεία

Γράφει : Ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

 

 

Στις 22-1-09 ο υπουργός Εθνικής Αμύνης δήλωσε  : «Οι συνθήκες είναι ώριμες για τη μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 9 μήνες, αλλά από εδώ και πέρα πρόκειται για θέμα πολιτικής βούλησης»,  και πρόσθεσε ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο κατάργησης της θητείας στο Ναυτικό και την Αεροπορία. Για τα ελληνοτουρκικά ο κ. Μεϊμαράκης  είπε ότι δεν είναι αισιόδοξος διότι η Τουρκία συνεχίζει να προκαλεί. Επιπλέον ο υπουργός γνωστοποίησε ότι εντός του 2009 η χώρα θα προχωρήσει στην παραγγελία νέων μαχητικών αεροσκαφών, ο αριθμός των οποίων θα εξαρτηθεί από το αντίστοιχο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Τουρκίας.

Η εξυπηρέτηση των στόχων της αμυντικής και εξωτερικής μας πολιτικής δεν μπορεί να στηρίζεται σε υπερεξοπλισμούς που οδηγούν σε κατασπατάληση των πόρων του ελληνικού λαού, αλλά σε μια ισχυρή οικονομία με κοινωνική συνοχή.  Ο προγραμματισμός και η εκτέλεση αυτών των εξοπλιστικών προμηθειών πολλές φορές γίνονται με αδιαφανείς όρους και σκοπιμότητες μακριά από τον έλεγχο της Βουλής, και συχνά αποτελούν θερμοκήπια διαπλοκής και σκανδάλων κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Απεναντίας τα εθνικά μας θέματα εξυπηρετούνται πιο αποτελεσματικά από την ύπαρξη μιας συνεκτικής, σταθερής και μακροχρόνιας εξωτερικής πολιτικής και από αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις, που στηρίζονται στη σύγχρονη οργάνωση, στον απαραίτητο εξοπλισμό, στην αξιοκρατία και τη σωστή εκπαίδευση.

Στην χώρα μας υπάρχει ευρεία συναίνεση για την ύπαρξη μιας υπαρξιακής απειλής από τη γειτονική χώρα, οι διεκδικήσεις της οποίας σχετικά με τα νερά, τον αέρα και το βυθό του Αιγαίου μας αναγκάζουν να διατηρούμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Αλλά λόγω δημογραφικού προβλήματος αλλά και του συστήματος αναβολών και του κυκλώματος παρανόμων απαλλαγών, παρατηρείται σημαντική έλλειψη προσωπικού στο Στρατό Ξηράς. Η σημερινή κατάσταση -από τους δύο με  τρεις που κατά μέσο όρο καλούνται για κατάταξη να ντύνεται στο χακί μόνον ο ένας- κρίνεται τουλάχιστον απογοητευτική. Παρακολουθούμε ως συνέπεια τη μείωση στην απόδοση των κλάσεων κάθε χρόνο. Έτσι ενώ η κλάση του 1955 (γεννηθέντες το 1934) απέδωσε 93.150 άνδρες, η κλάση του 2007 (γεννηθέντες το 1986) απέδωσε 61.379 άνδρες και η κλάση του 2017 (γεννηθέντες το 1996) αναμένεται να αποδώσει  56.978άνδρες.

Η πολιτική ηγεσία αναζητεί λύσεις και για τη μεγάλη «διαρροή» στρατευσίμων μέσω αναβολών (ή ανυποταξίας, ιδίως μετά τη μετατροπή της ανυποταξίας από κακούργημα σε πλημμέλημα), αλλά και λόγω της «λειψανδρίας». Η δημιουργία αμιγώς επαγγελματικών ενόπλων δυνάμεων δεν θεωρείται εφικτή κυρίως λόγω οικονομικού κόστους. Επιπλέον, ισχύει πλέον η άποψη ότι η εθνική άμυνα αποτελεί υποχρέωση όλων των Ελλήνων, και όχι μιας τάξης επαγγελματιών/«μισθοφόρων».

Βέβαια, οι κάτοικοι της χώρας μας δεν επιδεικνύουν ιδιαίτερη επιθυμία προσωπικής προσφοράς. Και σ’ αυτό συμβάλλουν τα ρουσφέτια, είτε πρόκειται για τη μετάθεση των στρατευμένων παιδιών τους σε αστικά κέντρα, είτε για τη μεγαλύτερη δυνατή μείωση της θητείας, είτε για μακροχρόνιες αναβολές στράτευσης, είτε τέλος για απαλλαγή για «λόγους υγείας».

Σε κάθε περίπτωση η ανάγκη ύπαρξης ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων με στόχο την αποτροπή του δύστροπου γείτονα αποτελεί –μέχρι σήμερα τουλάχιστον- αντικείμενο ευρύτερης συναίνεσης. Στο πλαίσιο αυτό έχει καθιερωθεί υποχρεωτική στρατιωτική θητεία από τα 2,5-3 χρόνια του παρελθόντος, στους 12 μήνες του παρόντος .

Η τεράστια «διαρροή» στρατευσίμων μέσω αναβολών ή της ανυποταξίας έχει οδηγήσει εδώ και καιρό σε επεξεργασία σχεδίων που θα «φέρουν» στα στρατόπεδα για εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων όλους τους άρρενες Έλληνες, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Ένα από τα σχέδια προέβλεπε τη στράτευση στα 18, όπως στην Κύπρο, με κατοχύρωση, για όσους το επιθυμούν, θέσεων στα πανεπιστήμια. Αλλά σαφώς θα υπάρξουν προβλήματα αφού η ωριμότητα των 18χρονων κατά κανόνα απέχει του επιθυμητού για τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ θα υπάρξουν δυσκολίες κάλυψης των αναγκών σε γιατρούς και πληροφορικούς επιστήμονες.

Με βάση τελευταία μελέτη που βρίσκεται στο συρτάρι του υπουργού Εθνικής Άμυνας, θα χορηγούνται αναβολές στράτευσης για φοίτηση στο πανεπιστήμιο και πρώτο πτυχίο.
Με όριο το 24ο-25ο έτος της ηλικίας, ο απόφοιτος λυκείου θα έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει πέραν της μίας φοράς την είσοδό του στο πανεπιστήμιο και να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας βρίσκεται σε συνεννόηση και με το υπουργείο Παιδείας προκειμένου αν απαιτηθεί να υπάρξει κάποιο εναλλακτικό και ελαστικό σενάριο ως προς τη διευκόλυνση λήψης του πτυχίου.
Αναβολές για μεταπτυχιακά ή διδακτορικά δεν θα χορηγούνται.
Για την εφαρμογή του σχεδίου στράτευσης, άνευ πολλών αναβολών, η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δίδει ως κίνητρο τη μείωση της θητείας στους 9 μήνες.

Τελικά δεν αρκούν μόνο οι εκρήξεις πατριωτισμού από πλευράς των νεοελλήνων κάθε φορά που απειλούνται κυριαρχικά δικαιώματα μας από τη γείτονα χώρα. Χρειάζεται και πράξη. Από τη πλευρά της η υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, καθορίζοντας τον τρόπο της θητείας, απαντά σε κρίσιμα για την ύπαρξη μας ερωτήματα, όπως :

Συνεχίζει να υπάρχει απειλή από τη γειτονική χώρα; Αν όχι, πρέπει να σταματήσουν να ξοδεύουν  κόπο και χρήμα. Αν ναι, χρειάζεται η στρατιωτική θητεία ή θα πρέπει να δημιουργηθεί αμιγώς επαγγελματικός στρατός;

Μήπως πρέπει να αυξηθούν σημαντικά οι αμυντικές δαπάνες για την αγορά ικανού αριθμού υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων που, με τη χρήση περιορισμένου έμψυχου δυναμικού, θα αποτρέπουν τον αντίπαλο; Είναι κάτι τέτοιο εφικτό από οικονομικής και τεχνολογικής σκοπιάς;

Με τη σημερινή δομή δυνάμεων, πως θα εξασφαλιστεί επαρκής επάνδρωση των μονάδων: θητεία στα 18 ή παραχώρηση υπηκοότητας και στράτευση μεταναστών; Μπορούμε να συνεχίσουμε με τάγματα 30-40 στρατιωτών;

Είναι προφανές ότι πρέπει να γίνουν ορισμένες επιλογές και να ληφθούν αποφάσεις, που θα έχουν και πολιτικό κόστος. Στον ευαίσθητο χώρο των ενόπλων δυνάμεων δεν είναι δυνατόν  να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

                                                               Γιώργος Γκορέζης*

                                                              Web :  ggore.wordpress.com

 

 

Ο Γιώργος Γκορέζης γεννήθηκε στη Παραμυθιά Θεσπρωτίας. Αριστούχος του Γυμνασίου Παραμυθιάς, αποφοίτησε στη συνέχεια από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ( απευθύνθηκε έπαινος της Σχολής στο Γυμνάσιο επειδή πέτυχε 4^ος σε σειρά επιτυχίας ) ,την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, την Ανωτάτη Σχολή Εθνικής Αμύνης και όλα τα σχολεία του εσωτερικού.

Αποφοίτησε επίσης με άριστα από την Ανωτάτη Σχολή Διοικήσεως και Επιτελών ( Command and General Staff College ) του Αμερικανικού Στρατού, όπου φοιτά κατ’ έτος, μετά από εξετάσεις, ένας μόνο αξιωματικός από τον Ελληνικό Στρατό.

Ανήλθε όλη την κλίμακα της στρατιωτικής ιεραρχίας, υπηρετώντας σε καίριες διοικητικές και επιτελικές θέσεις σε κρίσιμους περιόδους για την πατρίδα μας.

Από το 1988 μέχρι το 1990 υπηρέτησε με το βαθμό του Συνταγματάρχη στο Στρατηγείο της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ ( AFSOYTH ) σαν Διευθυντής πληροφοριών, και από το 1997 μέχρι το 2000 με το βαθμό του Υποστρατήγου σε επιτελική Διεύθυνση του ΓΕΣ.

Αρθρογραφεί σε αθηναϊκές και επαρχιακές εφημερίδες και περιοδικά πάνω στα εθνικά μας προβλήματα και τη κοινωνική, οικονομική και πολιτική μας ζωή.

 Είναι ενεργό μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου και της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας. Τον Αύγουστο 1998 προήδρευσε στη Λισσαβόνα του ΧΧΙΥου Διεθνούς Συνεδρίου Στρατιωτικής Ιστορίας, στο οποίο συμμετέσχον 300 επιστήμονες απ’ όλο τον κόσμο.

 Έχει γράψει πολλές μονογραφίες στρατιωτικών θεμάτων. Κυκλοφόρησαν τα εξής βιβλία του : « Τα Αδιέξοδα », « Η Εθνική Αντίσταση 1941-45 », « Το Δίκαιο της Θαλάσσης » και « Διεθνείς Συμφωνίες, Συνθήκες και Συμβάσεις ». Το τελευταίο τυπώθηκε και κυκλοφόρησε με έξοδα του ΓΕΣ σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες.

Ομιλεί εκτός της Ελληνικής την Αγγλική και την Ιταλική.-

 

Η Ένταση στο χώρο του Αιγαίου και το νέο Δίκαιο Θαλάσσης

 

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης*

E-Mail : ggorezis@yahoo.gr

 

Η προσδοκία των ελλήνων πολιτικών ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξευρωπαΐσει την πολιτική της συμπεριφορά, ώστε να εγκαταλείψει τις επεκτατικές της βλέψεις στο Αιγαίο και να αποχωρήσει οικειοθελώς από την Κύπρο, αποτελεί περισσότερο ευχή ή αυταπάτη, παρά προϊόν συνεκτικής πολιτικής ανάλυσης. Ενθαρρυμένη η Τουρκία από την διπλωματική της επιτυχία του κράτους υποψήφιου μέλους, επιχειρεί τώρα κάτι ανάλογο στο Αιγαίο. Οι συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού μας εναερίου χώρου και οι παραβάσεις του FIR Αθηνών από τα τουρκικά αεροσκάφη, όπως και «οι βόλτες» των τουρκικών αεροσκαφών πάνω από το Αγαθονήση και το Φαρμακονήσι αποσκοπούν στην «ευρωπαϊκή καταγραφή» των μονομερών διεκδικήσεων της Άγκυρας.

Η Τουρκία δεν αποσκοπεί καθόλου στην πρόκληση κάποιας μείζονος κρίσεως στην περιοχή. Σε αντίθεση με αυτά που πιστεύει κυβέρνηση και αντιπολίτευση, η Τουρκία επιχειρεί να αξιοποιήσει τις ενταξιακές της προοπτικές, όχι προς τον «εξευρωπαϊσμό» της συμπεριφοράς της στα ελληνοτουρκικά, αλλά προς την ευρω-κατοχύρωση των μονομερών διεκδικήσεών της εις βάρος της Ελλάδος, όπως ήδη πέτυχε με την Κύπρο.

Οι Έλληνες δεν έχουμε παρά να στηρίξουμε τις ελπίδες μας στο Διεθνές Δίκαιο, όπως αυτό απορρέει από το Νέο Δίκαιο για τη θάλασσα, που υπογράφηκε την 16-11-94 από 117 κράτη στην Ιαμική. Με βάση τον διεθνή αυτό νόμο η Ελλάδα μπορούσε επί δεκαετίες τώρα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, πράγμα που θα επέλυε δια παντός τα προβλήματα της με τους Τούρκους. Η Τουρκία, που πρόβλεψε έγκαιρα την απειλή, δήλωσε πως μια τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε αιτία πολέμου.

Αλλά οι βασικές ρυθμίσεις του νέου Δικαίου της θάλασσας εξακολουθούν να είναι ευνοϊκές και έχουν ως εξής :

Αιγιαλίτιδα ζώνη    

Το πλάτος της μπορεί να φθάσει μέχρι τα 12 ν.μ. και ιδιαίτερα ευνοεί την χώρα μας. Διατηρούμε τα 6 ν.μ.

Συνορεύουσα ζώνη

Σύμφωνα με το νέο δίκαιο η συνορεύουσα ζώνη μπορεί να επεκτείνεται μέχρι 24 ν.μ., μετρώμενη μετά την αιγιαλίτιδα ζώνη.

Αποκλειστική οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)

Η ΑΟΖ έχει κατά το νέο δίκαιο έκταση 200 νμ (για την ακρίβεια 188 νμ, εάν αφαιρέσουμε τα 12 νμ της αιγιαλίτιδας ζώνης). Μέσα στην ζώνη αυτή το παράκτιο κράτος ασκεί όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα που ασκεί στην υφαλοκρηπίδα, για έρευνα και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.

Αρχιπελαγικά κράτη

Η νέα Σύμβαση περιλαμβάνει ευνοϊκές διατάξεις για τα αμιγώς αρχιπελαγικά κράτη, δηλαδή εκείνα που αποτελούνται αποκλειστικά από νησιά, όχι όμως και για τα μικτά κράτη, όπως η χώρα μας, αν και ιστορικά ο όρος ξεκίνησε από το Αιγαίο που απεκαλείτο “Αρχιπέλαγος”.

Υφαλοκρηπίδα

Τα νησιά έχουν κατά τη νέα ρύθμιση πλήρη δικαιώματα υφαλοκρηπίδας. Επομένως και η νέα ρύθμιση είναι ευνοϊκή για την χώρα μας.

Οι Διαφορές στο Αιγαίο

Με τον Νόμο 2674 στις 20 Μαίου 1982 η Τουρκία καθιέρωσε τα χωρικά της ύδατα και εναέριο υπερκείμενο χώρο στα 6 Ναυτικά Μίλια.   Ο Νόμος εξουσιοδοτεί την κυβέρνηση να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα πέραν των 6 Ναυτικών Μιλίων σε ορισμένες περιοχές, και βάσει αυτού ο  Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών στις 2 Ιουνίου 1982 διακήρυξε ότι στη Μαύρη Θάλασσα και στη Μεσόγειο το όριο των χωρικών υδάτων φθάνει στα 12 Ναυτικά Μίλια..

Με τον Αναγκαστικό Νόμο 230 στις 17 Σεπτεμβρίου 1936, η Ελλάδα καθορίζει χωρικά ύδατα  6 Ναυτικών Μιλίων. 

Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 12 στις 18 Σεπτεμβρίου 1931, η Ελλάδα καθορίζει εύρος εναερίου χώρου 10 Ναυτικά Μίλια, σχετικά με την αεροπλοΐα και τα θέματα αεραμύνης, και στηρίζει την απόφασή της αυτή στο ότι η Εθνική Ασφάλειά της απαιτεί ευρύτερη ζώνη αεροπορική για την έγκαιρη προειδοποίηση επίθεσης, από τα χωρικά ύδατα των 6 Ναυτικών Μιλίων.

Η Αποστρατικοποίηση των Νησιών του Αιγαίου

Τα νησιά που κείνται στην είσοδο των Δαρδανελίων  επηρεάζονται από την συνθήκη Λοζάννης / Μοντρέ, τα νησιά της Ανατολικής Μεσογείου από τη συνθήκη της Λοζάννης και τα Δωδεκάνησα από την συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία.

Συνθήκη  Λοζάννης  (1923), Άρθρο 13: 

«Προς τον σκοπό να εξασφαλισθεί διατήρηση της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνηση αναλαμβάνει να τηρεί τους εξής περιορισμούς στα νησιά Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία :  (1) όχι ναυτικές βάσεις και οχυρώσεις….    (2)  Τα Ελληνικά στρατιωτικά αεροπλάνα απαγορεύεται να πετούν πάνω από το έδαφος της Ανατόλια.  Αμοιβαία, η Τουρκία απαγορεύει  στα στρατιωτικά της αεροπλάνα να πετούν πάνω από τα νησιά αυτά.   (3)   Οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στα νησιά αυτά περιορίζονται στις απολύτως αναγκαίες κλάσεις που καλούνται για θητεία……. όπως και σε μια σχετική δύναμη χωροφυλακής και αστυνομίας».

Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία (1947), Άρθρο 14 :  «Η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα την πλήρη κυριαρχία των Δωδεκανήσων.  Τα νησιά αυτά θα είναι και θα παραμείνουν αποστρατικοποιημένα».

            Προσθήκη 13 (D) :  «Αποστρατικοποιημένα εννοεί να απαγορεύονται όλες οι Ναυτικές, οι στρατιωτικές και αεροπορικές εγκαταστάσεις και οχυρώσεις.  Η στάθμευση των στρατιωτικών,  ναυτικών και αεροπορικών Μονάδων.   Οι στρατιωτικές ασκήσεις.   Αυτό δεν απαγορεύει το προσωπικό ασφαλείας, που πρέπει να περιορίζεται σ’ ένα λογικό αριθμό να  οπλίζεται με όπλα που μπορούν να φέρονται και χρησιμοποιούνται  από ένα πρόσωπο».

Ως προς τη Λήμνο, η συνθήκη του Μοντρέ αντικατέστησε ολικώς τη συνθήκη της Λοζάννης, αναγράφοντας στο προοίμιο:

 Έχοντας  «αποφασίσει να αντικαταστήσουμε με την παρούσα τη συνθήκη που υπογράφηκε στη Λοζάννη στις 24

Ιουλίου 1923 ….»

Εναέριος Έλεγχος του Αιγαίου

Με τις προβλέψεις του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας  (International Civil Aviation Organization – ICAO)  που  ιδρύθηκε με τη σύμβαση του Σικάγο το 1944,η Ελλάδα έχει την ευθύνη  να διαχειρίζεται το FIR του Αιγαίου (Flight Information Regiοn )-για πληροφορίες πτήσεων και προειδοποιήσεις για πτήσεις. Η Τουρκία και η Αμερική υποστηρίζουν ότι εξαιρούνται τα στρατιωτικά αεροπλάνα.

Ο Γιώργος Γκορέζης

           Weblog : ggore.wordpress.com