Archive for Φεβρουαρίου 2010

Η Απάντηση στο Περιοδικό Focus

24 Φεβρουαρίου, 2010

Γράφει :   Ο Γιώργος Γκορέζης

Είναι φυσικό όλοι Έλληνες να νιώθουμε οργισμένοι για την συμπεριφορά ενός λαού, όπως εκφράζεται εν πολλοίς διά του περιοδικού Focus.
Μες την οργή του ο καθείς μας θα εδύνατο να θυμηθεί τα «κατορθώματα» των Γερμανών κατακτητών στη χώρα μας. Ας αφιερώσουμε στους εκδότες του περιοδικού τα έργα και τις ημέρες των πατέρων τους.

Οι Γερμανοί κατακτητές με την είσοδο στη χώρα μας επιδίωξαν την εξόντωση του Ελληνικού λαού με τη γενοκτονία, χρησιμοποιώντας την πείνα και τη βία, τα όπλα και το θάνατο. Ενεργούσαν επιστρατεύσεις για εργασία που δεν πλήρωναν, αρπαγές, καταστροφές, κατασχέσεις ζώων-μέσων μεταφοράς και κλοπές άλλων αγαθών, που χαρακτηρίζονταν λεία πολέμου. Για να καμουφλάρουν την καταλήστευση του πλούτου της χώρας, οι Γερμανοί έθεσαν σε κυκλοφορία το “μάρκο κατοχής”, νόμισμα χωρίς κανένα αντίκρισμα που τυπωνόταν σε απεριόριστο αριθμό. Με τον ίδιο τρόπο οι Ιταλοί κυκλοφόρησαν τη “μεσογειακή δραχμή”. Τα δύο αυτά νομίσματα αποσύρθηκαν τον Αύγουστο του 1941, αφού ανταλλάχτηκαν με ελληνικές δραχμές, που από τότε κυκλοφορούσαν ως πληθωρικό χαρτονόμισμα.

          Εκτός από τη ληστεία αυτή, οι κατακτητές υποχρέωσαν την κατοχική κυβέρνηση να πληρώσει δαπάνες κατοχής, εισπράττοντας το τεράστιο ποσό των 10 δισεκατομμυρίων δραχμών για τα κατοχικά στρατεύματα, όπως και άλλες “πιστώσεις”, τις οποίες βέβαια ποτέ δεν επέστρεψαν. Οι συμμαχικές δυνάμεις καθόρισαν στη “Διάσκεψη των Παρισίων” το ύψος της Eλληνικής αποζημίωσης στα 7,5 δις δολλάρια, όπου δεν περιλαμβανόταν το δάνειο. Εκκρεμούν επίσης και πλήθος αποζημιώσεις για εγκλήματα πολέμου.

 Πρόσθετα μέτρα των Γερμανών, όπως ο έλεγχος και η καταλήστευση των βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων καθώς και η απαγόρευση των μεταφορών από τη μία Ζώνη Κατοχής στην άλλη, αποδιοργάνωσαν εντελώς την Ελληνική οικονομία, με αποτέλεσμα ο Ελληνικός λαός να αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Οι δρόμοι των Αθηνών και του Πειραιά καλύπτονταν καθημερινά από άταφα πτώματα, κυρίως κατά τον αποκαλούμενο “μαύρο χειμώνα” του 1941-42. Συνολικά, πέθαναν από την πείνα πάνω από 360.000 έλληνες, ενώ αργότερα, το 1943-44, οι θάνατοι περιορίστηκαν, μετά την επέμβαση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Την πείνα και την εξαθλίωση του λαού συνόδευε η συστηματική προσπάθεια των κατακτητών να τον εξουθενώσουν πνευματικά με τη χρήση του ραδιοφώνου και άλλων μέσων προπαγάνδας.

Εκτός από τα παραπάνω, οι αρχές κατοχής συνέλαβαν και κράτησαν σε στρατόπεδα της χώρας, ή έστειλαν ως ομήρους στη Γερμανία χιλιάδες Έλληνες. Δεκάδες χιλιάδες εκτελέστηκαν ομαδικά με αποφάσεις των στρατοδικείων του κατακτητή, σε χωριά και σε πόλεις. Ισοπέδωσαν μέχρι 2.500 χωριά, πυρπολώντας 400.000 σπίτια. Ο Δ. Γληνός γράφει για το Ελληνικό Έθνος “που γνώρισε την πιο σκληρή, την πιο απάνθρωπη, την πιο αιμοβόρα, την πιο αποπνικτική σκλαβιά στα τρεις χιλιάδες χρόνια της τρικυμισμένης ιστορίας του”. Στην έκθεση που υπέβαλε η Ελληνική Κυβέρνηση στις 6 Μαΐου 1946 στη Γραμματεία της Διάσκεψης Ειρήνης στο Παρίσι, για τις καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα σε μέσα και ψυχές, αναφέρονται και τα εξής:

Καταστροφές: Στο οδικό δίκτυο 62%, στα τεχνικά έργα 90%, στα αυτοκίνητα 73%, στους σιδηροδρόμους 83%, στα πλοία 73%, στο τηλεγραφικό δίκτυο 100%, στις επικοινωνίες 74%, στους λιμένες 67%, στην Πολιτική Αεροπορία 100%. Καταστράφηκαν 401.306 οικοδομές, ήτοι το 23% του οικοδομικού συνόλου της χώρας. Κάηκαν 1.644 χωριά.

Θάνατοι: 935.000 ψυχές, ήτοι το 13% του πληθυσμού, 8.000 άνδρες φονεύθηκαν από την Γερμανική πολεμική δραστηριότητα, ενώ ο αριθμός των εκτοπισθέντων βιαίως στη Γερμανία και σε άλλα εδάφη ίσως ποτέ δεν θα γίνει γνωστός”.

Τα ίδια τα μυστικά αρχεία της Βέρμαχτ στην Ελλάδα, όπως αποκαλύπτει στο βιβλίο του ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, αναφέρονται σε 20.650 φονευθέντες, 25.728 αιχμαλώτους και 4.795 “εξιλαστήριες εκτελέσεις”, όπως τις ονόμασαν στο “λογιστικό απολογισμό” τους οι Γερμανοί.

Βαθιά τα σημάδια, πληγές που ποτέ δεν έκλεισαν, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και κατά της χώρας μας που δεν δέχονται κανένα συγχωροχάρτι και δεν ξεπληρώνονται με καμιά πολεμική αποζημίωση.

Οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας, που είχαν εξαιρεθεί από την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας το 1924 με την προτροπή της Αλβανίας επειδή τους θεωρούσε Αλβανούς, χρησιμοποιήθηκαν στην κατοχή από την Ιταλία για την προώθηση των σχεδίων τους, την προσάρτηση της Θεσπρωτίας στην Αλβανία. Τα σχέδια προέβλεπαν την μείωση του Ελληνικού πληθυσμού είτε με φόνους και εκτελέσεις, είτε με την τρομοκρατία, ώστε να αναγκάζεται να μεταναστεύει, και τέθηκαν σε εφαρμογή αμέσως με την είσοδο των Ιταλών στην Ήπειρο. Στις Φιλιάτες υψώθηκε η Αλβανική σημαία και με επικεφαλής τους αιμοσταγείς Νουρή και Μαζάρ Ντίνο από την Παραμυθιά και Γιασίν Σαντίκ από το Μαργαρίτι, οι Αλβανοτσάμηδες στη Θεσπρωτία παρέδωσαν στη φωτιά και τη λεηλασία 2.050 σπίτια, ενώ οι εκτελεσθέντες στο νομό ανέρχονται σε 880. Πιστοί σύμμαχοι των Ιταλών πρωτοστάτησαν σε λεηλασίες, κακοποιήσεις αθώων, βιασμούς, ληστείες, εμπρησμούς. Μετά την ανακωχή της Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 1943 οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες συνέχισαν τα εγκλήματα στο πλευρό των Γερμανών, και στις 29 Σεπτεμβρίου 1943, με κατάλογο που συντάχθηκε από τους Αλβανοτσάμηδες, 49 πρόκριτοι της Παραμυθιάς οδηγούνται στον τόπο της εκτέλεσης από τους Γερμανούς.

Ο μαρτυρικός λαός της Θεσπρωτίας αντέδρασε δυναμικά σ΄ όλες τις μεθοδεύσεις του κατακτητή και των Αλβανοτσάμηδων. Σκληροτράχηλοι αγωνιστές όπως ο Νίκου, ο Γεωργίου, ο Μπαλούμης, ο Τσίτσος και άλλοι, έγιναν οι μπροστάρηδες στον αγώνα. Από την Πάργα μέχρι τα Γιάννενα και από τον Καλαμά μέχρι την Πρέβεζα έστησαν γρήγορα τα λημέρια τους και έγιναν οι προστάτες των αδικουμένων και ο τρόμος και ο φόβος κάθε προδότη, δολοφόνου ή εκβιαστή. Θρυλικές έμειναν οι μάχες των Ομάδων του Νίκου και του Μπαλούμη στα υψώματα Σπαθαράτι Μαργαριτίου με Ιταλούς και Αλβανοτσάμηδες, στις οποίες οι τελευταίοι κατατροπώθηκαν και είχαν πολλούς νεκρούς. Ακολούθησαν στις 24 Μαρτίου 1943 η μάχη στο Μαντζάρι, στις 21 Μαΐου 1943 οι μάχες Σκάλας Παραμυθιάς και Σταυρού Σουλίου, τον Αύγουστο 1943 οι μάχες του Φαναρίου, στις 30 Ιουνίου 1944 η μάχη των Αγίων Θεοδώρων και πολλές άλλες νικηφόρες αναμετρήσεις, που αναπτέρωναν το ηθικό των κατοίκων της περιοχής. Τέλος στις 17 και 18 Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί και οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες ηττήθηκαν κατά κράτος στη μάχη της Μενίνας και στις 21 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί υποχώρησαν, αφού ηττήθηκαν στη μάχη της Μενίνας στις 18 Αυγούστου. Οι Αλβανοτσάμηδες για να αποφύγουν τη Νέμεση της δικαιοσύνης κατέφυγαν στη γειτονική Αλβανία.-

Οι Απειλές του Γενετικού και Τεχνολογικού Ολοκληρωτισμού

14 Φεβρουαρίου, 2010

 

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης

Η ατέρμων επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος του ανθρώπου αφήνει πάντα το απροκάλυπτο συναίσθημα του θαυμασμού, αλλά και του φόβου για τον νέο κόσμο που αναδύεται. Πολλές και ποικίλες είναι οι προκλήσεις στην εποχή μας. Επιχειρούμε να ελέγξουμε τα πάντα και να ξανασχεδιάσουμε τη ζωή πάνω στη Γη, αγνοώντας πολλές φορές τους φραγμούς που η ίδια η φύση έχει επιβάλει. Ενώ οδηγός μας θα πρέπει να είναι οι προβληματισμοί μας στο παρελθόν, όπως η παραβίαση του ιατρικού κώδικα, ή  η αγανάκτηση που προκάλεσαν στη δίκη της Νυρεμβέργης τα εγκλήματα των Ναζί, και τα ρατσιστικά προβλήματα που η Ευγονική επωάζει.

Η κατάσταση δεν περιορίζεται μόνο στη δύναμη της νέας Γενετικής. Πολλές άλλες νέες τεχνολογίες πολλαπλασιάζουν σήμερα τον προβληματισμό του ανθρώπου. Από τον κίνδυνο του πυρηνικού ολοκαυτώματος περάσαμε στο δρόμο της Μικροηλεκτρονικής, στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στη Νανοτεχνολογία, τη Ρομποτική και τις αφάνταστες εφαρμογές τους, αλλά και στις επιπτώσεις που έχουν στη ζωή μας και  στο μέλλον μας. Γενετική και Μικροηλεκτρονική, Βιολογία και Φυσικοχημεία, Μαθηματικοποίηση και Ηλεκτρονική Υπολογιστική, Μοριακή Τεχνολογία και Περιβαλλοντική Μηχανική και πολλές άλλες επιστημονικές διασταυρώσεις ποικίλων συνδυασμών, γεννούν ήδη νέα επιστημονικά επιτεύγματα, που σπρώχνουν την άμαξα της προόδου και του πολιτισμού άτακτα.

Η πρωτόγνωρη πρόοδος των επιστημών φέρνει μαζί της τον θαυμασμό και το φόβο ταυτόχρονα, την αλήθεια και το ψέμα, το δέον και το παράτυπο, ένα δυϊσμό που θέλει προσεκτική προσέγγιση. Kλωνοποίηση, γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί και ποικίλοι γενετικοί νεωτερισμοί μας φέρουν σ’ ένα καινούργιο κόσμο, αλλά οι αντιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, τεχνολογίας και κοινωνίας οδηγούν σε μια νέα αντίληψη για το τι είναι κοινωνικά αποδεκτό και τι κατακριτέο.

Στα θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας σήμερα που είναι ο υπερπληθυσμός και η καταστροφή του περιβάλλοντος, ο εξοντωτικός πυρετός της τεχνολογικής εξέλιξης και η απώλεια της ευαισθησίας, η απομάκρυνση από τις ηθικές αξίες και η προσκόλληση σε ιδεολογίες και δόγματα, ο λογικός άνθρωπος ( Homo Sapiens ) μπορεί και πρέπει να δώσει απάντηση. Μια απάντηση που να στηρίζεται στη βούληση της λογικής και όχι τη λογική της βούλησης, στη δύναμη της θέλησης και όχι στη θέληση της δύναμης. 

Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή ηθική κρίση της από τις αρχές της ιστορίας του ανθρώπου, αφού θα πρέπει να βρούμε νέες απαντήσεις σε ερωτήματα όπως ο ορισμός της ζωής και του θανάτου. Ήδη όμως η νόηση δεν είναι όπως την ξέραμε. Με τη γόνιμη διασταύρωση ηλεκτρονικού υπολογιστή και βιοιατρικής σχεδιάζεται η εμφύτευση μικροτσίπ στον εγκέφαλο των συνανθρώπων μας, για να μοιραζόμαστε τη σκέψη τους. Με ένα μικροτσίπ θα μπορεί να μπει τέλος και στη Βαβέλ των γλωσσών, αφού θα μπορούν να μεταφράζονται αυτόματα και ζωντανά, ενώ η γνώση και σοφία, η κάθε επιστήμη μπορούν να εμφυτεύονται στον εγκέφαλο του φοιτητή.

Οι νέες γενετικές τεχνολογίες στοχεύουν σε μια επαναστατική πρακτική της Ιατρικής και της Γεωπονίας για την αντιμετώπιση του ανθρώπινου πόνου και της πείνας αντίστοιχα. Τα προβλήματα έχουν να κάνουν με την ορθή εφαρμογή της νέας γνώσης. Μια ηθική διάσταση που προσεγγίζεται δύσκολα, καθώς είναι ένας αγώνας στον οποίο επιδιώκει να επικρατήσει ο κερδοσκόπος αντί του ανθρωπιστή. Γι’ αυτό τρεις τύποι αρχών θα πρέπει να ρυθμίζουν την λειτουργία της θεσμοθετημένης και στη  χώρα μας Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής. Η πρώτη αρχή αφορά την κυβερνητική παρέμβαση προστασίας των συμφερόντων των πολιτών. Η δεύτερη αρχή αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως π.χ. το δικαίωμα του καταναλωτή στην επιλογή. Και η τρίτη αρχή αφορά την κοινωνική δικαιοσύνη, ίση δηλαδή και δίκαιη κατανομή των αγαθών σε όλους.

Οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί-φυτά επιστρατεύθηκαν σήμερα για να καταπολεμήσουν το πρόβλημα της πείνας στον αυξανόμενο πληθυσμό του ανθρώπου. Η επιμονή που χαρακτηρίζουν τους επενδυτές στην τεχνολογία των μεταλλαγμένων αναδεικνύουν περισσότερο τις προθέσεις χρησιμοποίησης αυτής της νέας γνώσης, φέρνοντας στο προσκήνιο και πάλι τον λεγόμενο δυϊσμό. Απέναντι από τον ιερό σκοπό αντιμετώπισης της πείνας έχουμε τις καταστροφικές επιπτώσεις στο οικοσύστημα, με την μεταφορά σ’ αυτό ξένων γονιδίων, που καταστρέφουν την φυσική επιλογή. Και αυτό πέραν των επιφυλάξεων στο θέμα της υγείας, που δεν έχουν μπει ακόμα στη βάσανο των αποδείξεων.

Παρ’ όλα αυτά οι απαιτήσεις της αγοράς μπορεί να οδηγήσουν στην δημιουργία τεράστιων σολομών, με κίνδυνο την κατάρρευση της υδρόβιας χλωρίδας και πανίδας, νεοφανούς λαδιού, που ήδη μαγειρεύεται, συμμετρικού ελάτου για τα Χριστούγεννα, κ.λ.π. Ενώ έληξε σιωπηρά πάνω στο θέμα το μορατόριουμ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η βιομηχανία έχει το τελευταίο «όπλο» στα χέρια της, τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, για να πετύχει τη μεγαλύτερη παραγωγή μεταλλαγμένων και να ρίξει, όπως λέει, τις τιμές των τροφίμων στο ράφι.

Η νέα γνώση είναι το νερό που ξεδιψά, αλλά και πνίγει μαζί. Στη Βιολογία τρεις είναι οι βασικοί τομείς, όπου ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει μια σοβαρή μορφή εξουσίας, σε σημείο που του επιτρέπει να παριστά με αλαζονεία τον « Μικρούλη θεό ». Η αναπαραγωγή, η κληρονομικότητα, και το νευρικό σύστημα. Πολλοί πειραματισμοί πάνω στους ανωτέρω τομείς είναι θεμιτοί. Υπάρχουν και περιπτώσεις θεσμικής απαγόρευσης, κυρίως όταν η ανάπτυξη της γενετικής τεχνολογίας κινεί το ενδιαφέρον των εμπόρων, και όταν οι συμμαχίες μεταξύ Γενετικής, Ευγονικής και Χρήματος πυκνώνουν.

Η κλωνοποίηση έφερε τον προβληματισμό σχετικά με τον χρόνο εμψύχωσης του εμβρύου, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μια επιχειρηματολογία ένθεν και ένθεν, που όμως δεν οδηγεί σε καμία πειστική απάντηση. Η αναπαραγωγική κλωνοποίηση θεωρείται ηθικά απαράδεκτη, διότι παραβιάζει τις αρχές του σεβασμού του ανθρώπου και την προστασία του γενετικού υλικού, όπως επίσης περιορίζει την μοναδικότητα του ανθρώπου, την ελευθερία του και την προσωπική του αυτότητα. Από την άλλη μεριά η θεραπευτική κλωνοποίηση συμβάλλει στην απάλυνση του ανθρώπινου πόνου, καθώς δημιουργεί όργανα για μεταμόσχευση, χωρίς τον κίνδυνο απόρριψης.

Σε ότι αφορά την γήρανση, έχουμε πλησιάσει αρκετά το στόχο, αλλά είναι δύσκολο να τον διακρίνουμε ευκρινώς. Ακόμα κι’ αν γίνουμε μαθουσάλες, σκεφθήκαμε τις κοινωνικές προεκτάσεις ; Ή τις αντοχές του εγκεφάλου μας, σε πορεία αντίθετη αυτής που χάραξε η φύση ; Γνωρίζουμε ότι τα γονίδια μας που μεταφέρουμε στην επόμενη γενιά είναι αθάνατα, και κατά κάποια άποψη διαιωνίζεται έτσι και η ύπαρξη μας. Αλλά ο άνθρωπος κινείται στην κόψη του ξυραφιού, και από την αθανασία φθάνει μέχρι την ευθανασία. Μια νομική όμως κατοχύρωση της ευθανασίας θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα νέο καιάδα, στην εξολόθρευση διανοητικά ασθενών και παιδιών με αναπηρία, όπως στα χρόνια του Χίτλερ, και στην εμπορία οργάνων για μεταμόσχευση.

Στη βάση όλων των τεχνολογικών νεωτερισμών, αλλά και της παγκοσμιοποίησης των πάντων, η μελλοντική δημοκρατία υπερβαίνει την κλασική ιδιότητα του πολίτη και επαναπροσδιορίζει ηθικές έννοιες και αξίες. Ο νέος διαμορφούμενος κόσμος απαιτεί ένα νέο δίκαιο, που να ισχύει για όλους, αυτοκράτορες και θνητούς. Είναι η σοβαρότερη αντίδραση της ανθρωπότητας στη γιγάντωση του νέου ολοκληρωτισμού, του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού που απειλεί την ανθρωπότητα.-