Archive for Αύγουστος 2011

Κεντρική Ομιλία στη Βούρμπιανη Γράμμου την 28 Αυγ 2011

28 Αυγούστου, 2011

( Στα πλαίσια επετειακής εκδήλωσης μνημοσύνου για τους πεσόντες στις επιχειρ’ησεις 1946-1949 )

 

Ομιλητής :  Υπτγος ε.α. Γεώργιος Γκορέζης

Πρόεδρος Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Ιωαννίνων.

e-mail :  ggorezis@yahoo.gr                                                            

Web   : ggore.wordpress.com              

 

Σεβασμιότατε,

Στρατηγοί, αξιωματικοί-οπλίτες, αγωνιστές-αγωνίστριες της περιόδου 1946-1949,

Κύριοι εκπρόσωποι πολιτικών αρχών και τοπικής αυτοδιοίκησης,

Κύριοι εκπρόσωποι εθνικών οργανώσεων, οργανισμών και συλλόγων,

Κύριοι εκπρόσωποι των ΜΜΕ,

Αγαπητοί νεολαίοι,

Φίλτατοι επισκέπτες, πατριώτες και προσκυνητές,

Κυρίες και κύριοι,

Από το 1897 μέχρι το 1949 η Ελλάδα μπλέχθηκε σε οκτώ πολέμους. Αντιμετώπισε Τούρκους, Βουλγάρους, Ιταλούς, Ρώσους, Γερμανούς. Ακόμα και τους Αγγλογάλλους στα Νοεμβριανά του 1916. Παρ’ όλο το πλήθος των εχθρών της η Ελλάδα κατόρθωσε να μεταφέρει τα σύνορα της από τη Θεσσαλία στην Ήπειρο, στις Πρέσπες, στο Μπέλες, στη Ροδόπη, στον Έβρο, σ’ όλο το Αιγαίο. Αγωνίστηκε εναντίον διαδοχικών επιδρομών των εχθρών της, που επιχειρούσαν να την ακρωτηριάσουν και να την υποδουλώσουν. Μέσα σε διάστημα 52 ετών.

Οι συνεχείς αυτοί αγώνες και τα αποτελέσματα τους κατέδειξαν την αγωνιστικότητα του λαού της, το ύψος των ηθικών της δυνάμεων, που πολλαπλασιάζει κάθε φορά τις περιορισμένες υλικές της δυνάμεις. Αλλά η πρόσφατη αυτή ιστορία παρέχει μια καθαρή εικόνα στο αμυντικό πρόβλημα της χώρας.

Η χώρα βρίσκεται πάνω σε άξονες κατακτητικών ιμπεριαλισμών. Του Σλαβικού από τα βόρεια, του Τουρκικού από τη Ανατολή. Αγωνίστηκε εναντίον τους στο πρόσφατο παρελθόν, και θα αγωνισθεί και στο μέλλον. Η σημερινή νεολαία, που ανδρώνεται μέσα σε μια ειρηνική κατάσταση που διαρκεί 62 χρόνια από το 1949 θα αντιμετωπίσει νέους αγώνες για την επιβίωση του έθνους, γιατί οι ιμπεριαλισμοί που περιβάλλουν τη χώρα έχουν ενταχθεί σήμερα, περισσότερο από άλλοτε, μέσα στον ανταγωνισμό των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Η επίθεση που δέχθηκε η Ελλάδα από του τέλους του μεγάλου πολέμου μέχρι το φθινόπωρο του 1949 περιγράφεται ως κομμουνιστική επίθεση κατά της Ελλάδος, με σκοπό την διανομή των εδαφών της μεταξύ Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας.

Ο αγώνας των κομμουνιστών στην Ελλάδα δεν έμοιαζε καθόλου με τον αγώνα των κομμουνιστών των γειτονικών της κρατών. Οι Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές αγωνίστηκαν και επεδίωξαν την επαύξηση των εδαφών της Γιουγκοσλαβίας, με την προσάρτηση της Τεργέστης. Οι Βούλγαροι για να σώσουν τη χώρα τους από τις κυρώσεις, λόγω της συμμαχίας τους με τους Γερμανούς. Οι Αλβανοί για την ανεξαρτησία τους και την προσάρτηση της Βορείας Ηπείρου. Οι Ιταλοί για να περιορίσουν τις συνέπειες της ήττας τους. Μαζί με τους σκοπούς αυτούς ήταν και η επιβολή του κομμουνισμού. Πουθενά όμως, αυτή η επιβολή δεν συνδυάσθηκε με παραχώρηση εθνικού εδάφους.

Στην Ελλάδα ο αγώνας των κομμουνιστών τέθηκε υπό την κηδεμονία των σλαβικών ομόρων κρατών. Ήταν τεράστιο σφάλμα της ηγεσίας τους, που προήλθε από έλλειψη πολιτικής ωριμότητας και τυφλό δογματισμό. Σαν συνέπεια ήλθε η υποστήριξη της απαιτήσεως των Βουλγάρων κομμουνιστών να μην επιβληθούν κυρώσεις στη Βουλγαρία για την επιδρομή της στην Ελλάδα παρά το πλευρό των Γερμανών, και η απόφαση της 5ης ολομέλειας του ΚΚΕ στις 30 Ιανουαρίου 1949 περί αποσπάσεως της Μακεδονίας από την Ελλάδα.

Η κομμουνιστική επίθεση κατά της Ελλάδος οργανώθηκε σε τρείς γύρους. Ο πρώτος γύρος ήταν η συγκρότηση του ΕΑΜ στην κατοχή, η οργάνωση του κομμουνιστικού στρατού του ΕΛΑΣ και η διάλυση των εθνικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής. Ο δεύτερος γύρος ήταν το αιματηρό κίνημα του Δεκεμβρίου 1944. Μετά την καταστολή του κινήματος και τη συμφωνία της Βάρκιζας ( 12 Φεβ 1945 ) η Σοβιετική Ένωση οργάνωσε την κατάκτηση της Ελλάδος με τα όπλα. Ήταν ο τρίτος γύρος.

Οι κομμουνιστές αποχωρώντας από την Ελλάδα μετά την καταστολή του Δεκεμβριανού κινήματος κατέφυγαν στην Αλβανία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Στο Ρουμπίκ της Αλβανίας και στο Μπούλκες της Βοϊβοδίνας άρχισε να λειτουργεί σχολή στελεχών. Οι Έλληνες κομμουνιστές που κατέφυγαν στις γειτονικές χώρες υπολογίζονται σε 12.000, ενώ ίδιος ήταν και ο αριθμός των Σλαβομακεδόνων, που λόγω εγκλημάτων τους κατά την κατοχή κατέφυγαν και αυτοί στη Γιουγκοσλαβία.

Η Σοβιετική Ένωση ανέλαβε να προπαρασκευάσει τη διεθνή κοινή γνώμη για το δήθεν δίκαιο των ελλήνων κομμουνιστών. Υποστήριξε  στα διεθνή φόρα  την ίδρυση κράτους με την ονομασία Μακεδονία, μέσα στα όρια της Γιουγκοσλαβίας, και τις αξιώσεις της Βουλγαρίας για προσάρτηση εδαφών και έξοδο στο Αιγαίο.

Τα πρώτα θερμά επεισόδια άρχισαν το Μάρτιο του 1946 στον Όλυμπο, την Κατερίνη και τα Χάσια. Ακολουθούν πολυάριθμες αποστολές από το Μπούλκες προς το Γράμμο, το Βέρμιο, το Βίτσι, τα Πιέρια. Χτυπούσαν αιφνιδιαστικά, κυρίως σταθμούς χωροφυλακής.

Τον Οκτώβριο συγκροτήθηκε το Γενικό Αρχηγείο τους υπό τον Μάρκο Βαφειάδη. Η τακτική του ανταρτοπολέμου στο πρώτο αυτό στάδιο ήταν η αιφνιδιαστική επίθεση, εξόντωση της φρουράς, τρομοκράτηση με άμεσες εκτελέσεις αντιφρονούντων και ταχεία αποχώρηση και εξαφάνιση των επιτιθεμένων.

Οι επιτιθέμενοι απέφευγαν τη σύγκρουση με τις εθνικές δυνάμεις, επειδή ειδοποιούνταν έγκαιρα από την αυτοάμυνα των χωριών και των πόλεων περί των κινήσεων του στρατού. Η αυτοάμυνα πήρε μεγάλη έκταση, οργάνωσε δίκτυο πληροφοριών και συνδέσμων, ανέλαβε ναρκοθετήσεις και σαμποτάζ, τρομοκρατούσε τον πληθυσμό ακόμα και με δολοφονίες αντιφρονούντων.

Η κυβέρνηση και το Γενικό Επιτελείο Στρατού άρχισαν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη οργανώσεως και εξοπλισμού του πληθυσμού της υπαίθρου, γιατί ο στρατός δεν ήταν δυνατό να βρίσκεται παντού.

Τον Μάρτιο του 1947 Λόχος της 43ης ταξιαρχίας στο Κάντζικο Γράμμου απέκρουσε με επιτυχία επίθεση 350 ανταρτών με σοβαρές απώλειες εκατέρωθεν. Μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις διεξάγονται από τον Απρίλιο του 1947 στη περιοχή κεντρικής Πίνδου με ισχυρά τμήματα των 2ας,8ης,και 9ης Μεραρχιών  ( επιχείρηση «Αετός» ) εναντίον δυνάμεως 4000 ανταρτών, κατανεμημένης στις περιφέρειες Αγράφων, Κόζιακα και Ηπείρου. Τον Ιούνιο 1947 οι επιχειρήσεις συνεχίζονται για εκκαθάριση του Γράμμου.

Τον Ιούλιο εκδηλώνεται ισχυρός ελιγμός των αντιπάλων δυνάμεων εκ των Αλβανικών συνόρων προς γέφυρα Μέρτζιανης και Κόνιτσα. Αγωνιώδεις μάχες διεξάγονται στη γέφυρα εναντίον 5 Ταγμάτων. Τμήματα της 8ης Μεραρχίας αγωνίζονται απεγνωσμένα για να συγκρατήσουν τη φάλαγγα αυτή που προελαύνει προς Καλπάκι, αφού ενισχύθηκε με άλλα 4 Τάγματα. Δεν είναι πια συμμορίες αλλά τακτικός στρατός, που άρχισε να διεξάγει πόλεμο τακτικής μορφής. Η μεγάλη αυτή επίθεση τελικά αντιμετωπίστηκε από τις 41 και 43 Ταξιαρχίες και την αεροπορία.

Οι μέχρι τούδε επιχειρήσεις καταδεικνύουν ότι από τα μέσα του 1947 οι κομμουνιστικές δυνάμεις άρχισαν να παίρνουν την οργάνωση τακτικού στρατού και να περνούν από τον ανταρτοπόλεμο στο πόλεμο ελιγμών για επίτευξη στρατηγικών σκοπών δημιουργίας ελεύθερων περιοχών υπό τον έλεγχο τους. Οι επιχειρήσεις των εθνικών δυνάμεων δεν είχαν φέρει αποφασιστικά αποτελέσματα εναντίον τους, επειδή ακολουθούσαν μεθόδους τακτικού πολέμου και ταυτόχρονα δεν ήταν οργανωμένες για την καταπολέμηση ανταρτοπολέμου.

Η οργάνωση του στρατού που επιβλήθηκε από τη Βρετανική αποστολή ήταν απρόσφορη. Ο στρατός, προκειμένου να εκκαθαρίσει μια περιοχή, προσπαθούσε να την περιβάλει εκ πολλών κατευθύνσεων, ώστε να εγκλωβίσει τις αντίπαλες δυνάμεις.  Αυτό όμως ήταν αδύνατο να επιτευχθεί, γιατί στα ορεινά και δασωμένα εδάφη ήταν εύκολο στον αντίπαλο να κατανέμονται σε μικρές ομάδες και λόγω του ορεινού και δασωμένου εδάφους να διαφεύγουν.

Η τακτική του εγκλωβισμού χτύπαγε στο κενό. Απαιτείται άλλη τακτική. Συνεχής δίωξη με ευκίνητα σώματα, ένα είδος ανταρτοπολέμου, παρεμφερής μέθοδο με εκείνη που εφάρμοσαν τα ελληνικά σώματα στο Μακεδονικό αγώνα 1903-1906 για την καταπολέμηση των βουλγαρικών συμμοριών στη Μακεδονία.

Τον Αύγουστο του 1947 οι εθνικές δυνάμεις ανέλαβαν μεγάλες επιχειρήσεις εκκαθαρίσεως του ορεινού συμπλέγματος Γράμμου. Οι επιχειρήσεις αυτές, παρά τις αιματηρές προσπάθειες του στρατού δεν έφεραν ικανοποιητικά αποτελέσματα. Οι κομμουνιστικές δυνάμεις διατήρησαν τον έλεγχο του χώρου μεταξύ Νεστορίου, Κόνιτσας, Μετσόβου και Πενταλόφου στο Γράμμο.

Στο τέλος Δεκεμβρίου οι κομμουνιστικές δυνάμεις ανέλαβαν αποφασιστική επίθεση προς κατάληψη της περιοχής Κόνιτσας με σκοπό την εγκατάσταση στη Κόνιτσα της Κυβέρνησης τους. Μεγάλη μάχη άρχισε στις 25 Δεκεμβρίου γύρω από τη Κόνιτσα, την οποία υπεράσπιζε η 75 ταξιαρχία υπό τον συνταγματάρχη Δόβα, που το μεσημέρι της ίδιας μέρας τραυματίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον ανχη Παλλαντά. Η μάχη διήρκεσε πολλές μέρες και πέρασε από δραματικές φάσεις. Ενισχύσεις προσέδραμαν από τις 41 και 42 ταξιαρχίες και σε συνεργασία με δυνάμεις της 8ης Μεραρχίας κατόρθωσαν να απωθήσουν τις κομμουνιστικές δυνάμεις. 

Εν τω μεταξύ επήλθε σοβαρή εξέλιξη στην Αμερικανική πολιτική. Από τις αρχές του 1947 η Βρετανία έκανε γνωστό ότι δεν μπορούσε να προσφέρει βοήθεια στην Ελλάδα, και τα ηνία αναλαμβάνει η Αμερική. Ο πρόεδρος Τρούμαν στις 12 Μαρτίου 1947 ανακοίνωσε το « δόγμα Τρούμαν », ότι δηλαδή η Αμερική αναλαμβάνει να δώσει την απαιτούμενη βοήθεια σε Ελλάδα και Τουρκία για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και ακεραιότητα τους από τη Κομμουνιστική απειλή.

Στις αρχές του 1948 η οργάνωση των κομμουνιστών σταθεροποιείται σε μεγάλες μονάδες, 8 μεραρχίες των 3000, και η δύναμη τους ανήρχετο σε 25-26 χιλιάδες, εφοδιασμένες με 34 πυροβόλα και 45 αντιαεροπορικά. Οι επιδρομές συνεχίστηκαν παντού, με το στρατό και τη χωροφυλακή να μάχονται με ηρωισμό και να υφίστανται μεγάλες απώλειες.

Από τον Ιούνιο του 1948 άρχισε η αποφασιστική επίθεση των εθνικών δυνάμεων για την εκκαθάριση του Γράμμου ( επιχείρηση Κορωνίς ) στην οποία πήραν μέρος 6 Μεραρχίες υπό τον διοικητή του Β΄ Σ. Στρατού στρατηγό Π. Καλογερόπουλο, οι 8η (Μπαλοδήμος),9η (Μανιδάκης), 10η (Βασιλάς),2α (Παπανικολάου) 15η (Λάϊος)και 1η(Πεντζόπουλος). Η επιχείρηση αυτή πέρασε από δραματικές φάσεις και έφερε μεγάλες απώλειες στις εθνικές δυνάμεις. Στα μέσα Αυγούστου και ύστερα από μεγάλες προσπάθειες καταλήφθηκε ο Γράμμος. Οι κομμουνιστικές δυνάμεις μετακινήθηκαν από τον Γράμμο στο Βίτσι.

Τον Δεκέμβριο οι εθνικές δυνάμεις ανέλαβαν μεγάλες επιχειρήσεις εκκαθαρίσεως της Πελοποννήσου, που διήρκεσαν μέχρι το Μάιο του 1949 με τη πλήρη εξόντωση των κομμουνιστικών δυνάμεων της Πελοποννήσου. Εν τω μεταξύ στις 20 Ιανουαρίου 1949 ανέλαβε αρχιστράτηγος ο Αλ. Παπάγος. Ο Παπάγος ανέλαβε απεριόριστα δικαιώματα στη διοίκηση του Στρατού και τη διεύθυνση των επιχειρήσεων. Η αρχαιότης του έναντι των διοικητών Μεγάλων Μονάδων συνέτεινε στην εμπέδωση ισχυρής διοίκησης στο Στρατό.

Οι κομμουνιστικές δυνάμεις στα μέσα του 1949 συμπυκνώνονται κατά το μεγαλύτερο μέρος στο Βίτσι και το Γράμμο. Στηρίζονται τώρα στη βοήθεια μόνο της Αλβανίας. Ο Τίτο από το 1948 ήλθε σε αντίθεση με την Κομινφόρμ και η Γιουγκοσλαβία έκλεισε τα σύνορα.

Οι εθνικές δυνάμεις περισφίγγουν από τον Ιούλιο 1949 το Βίτσι και το Γράμμο με τα Α΄ και Β΄ Σ. Στρατού, με συνολική δύναμη 7 Μεραρχιών, 1μεραρχίας ορεινών καταδρομών, 2 ανεξάρτητων ταξιαρχών και 14 ελαφρών ταγμάτων πεζικού , υπό τη διοίκηση του στρατηγού Βεντήρη. Διοκητής του Α΄ Σ. Στρατού ο στρατηγός Τσακαλώτος και του Β΄ Σ. Στρατού ο στρατηγός Μανιδάκης.

Στις 2 Αυγούστου 2 Μεραρχίες του Α΄ Σ. Στρατού ενεργούν προκαταρκτική επίθεση προς Γράμμο στη κατεύθυνση Πυρσόγιανη-Ζέρμα-ύψ. Τσάρνο, με το σκοπό να τραβήξει την προσοχή των κομμουνιστικών δυνάμεων προς το Γράμμο, επ’ ωφελεία της επικείμενης επίθεσης των κυρίων δυνάμεων προς Βίτσι. Ενώ εξελίσσεται η παραπλανητική αυτή επίθεση με το συνθηματικό Πυρσός Α, το Β΄Σ. Στρατού παίρνει τη διάταξη του και στις 10 Αυγούστου αρχίζει την επίθεση προς Βίτσι ( Πυρσός Β ) με 4 μεραρχίες και 2 ταξιαρχίες καταδρομών, υποστηριζόμενες υπό τεθωρακισμένων και αεροπορίας. Η μάχη διήρκεσε μέχρι 14 Αυγούστου. Οι κομουνιστικές δυνάμεις εκδιώχθηκαν από τις οχυρωμένες θέσεις τους και εισήλθαν στο Αλβανικό έδαφος, εγκαταλείποντες 39 πυροβόλα.

Στις 24 Αυγούστου οι εθνικές δυνάμεις επιτίθενται στο Γράμμο. Το Α΄Σ. Στρατού με 3 μεραρχίες και τη μεραρχία καταδρομών, υποστηριζόμενες από τεθωρακισμένα και αεροπορία εκτόπισε τις κομμυνιστικές δυνάμεις από ισχυρές αμυντικές θέσεις ( Τσάρνο-Παπούλι ) και με ευρύ ελιγμό από τη κατεύθυνση Πόρτα Οσμάν-Γκούμελ-Σακούλι-υψ. 2520 εξάρθρωσε την άμυνα τους ( επιχείρηση Πυρσός Γ΄). Οι κομμουνιστικές δυνάμεις έφυγαν άτακτα προς Αλβανία, εγκαταλείποντες 17 πυροβόλα.

Με τις επιχειρήσεις αυτές κατέρρευσε ο αγώνας των κομμουνιστών για την κατάληψη της Ελλάδος. Η Ελλάδα σώθηκε από την υποδούλωση.

Είναι ανάγκη να τονισθεί ότι την νίκη αυτή δεν την πέτυχε κάποιο κόμμα. Την πέτυχε όλος ο Ελληνικός λαός, μιας και απέναντι του το ΚΚΕ της εποχής εκείνης είχε όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Τον εθνικό στρατό τον στελέχωσαν παιδιά από κάθε Ελληνική οικογένεια, και απ’ όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων. Ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου είχε χαρακτηρίσει το Κομμουνιστικό Κόμμα της εποχής εκείνης κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας.

Ο αγώνας αυτός στοίχησε στη χώρα μας υπέρογκες θυσίες. Όλη η Ελλάδα μεταβλήθηκε σε απέραντο νεκροταφείο. Τα χωριά ερειπώθηκαν. Τα σπίτια ρήμαξαν, ο κόσμος ξεσπιτώθηκε και ορφάνεψε, οι γυναίκες μαυροντύθηκαν και κλαίγαν τα παιδιά που χάσανε.

Το πόλεμο αυτό άλλοι τον λένε συμμοριτοπόλεμο και άλλοι εμφύλιο πόλεμο. Όσοι τον λένε εμφύλιο νομίζουν ότι τον δικαιολογούν. Ξεχνούν ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο πιο βρώμικος πόλεμος. Στους εμφυλίους πολέμους βγαίνουν στην επιφάνεια οι μεγαλύτεροι προδότες και οι απαισιότεροι φονιάδες. Όπως επίσης ξεχνούν ότι η εθνική συμφιλίωση δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω σε ιστορικές ανακρίβειες, ούτε να επιτευχθεί με μονομερείς παραχωρήσεις από τη μια πλευρά.

Η νίκη στο Γράμμο και στο Βίτσι ήταν λοιπόν νίκη ελευθερίας για τον Ελληνικό λαό, που δεν έζησε ποτέ την εξαθλίωση και την τυρρανία που έζησαν άλλοι λαοί υπο κομμουνιστικά καθεστώτα.

Αιωνία ας είναι η μνήμη των Αξιωματικών και οπλιτών του  Στρατού μας που έπεσαν στον Γράμμο και το Βίτσι!

Αιωνία η μνήμη όσων αντιστάθηκαν στην κομμουνιστική λαίλαπα !

Επικήδειος Λόγος στον Σχη Παπακώστα Αριστομένη

28 Αυγούστου, 2011

Εκφωνήθηκε την 261800Αυγ 2011 στον Ιερό Ναό Περιβλέπτου Ιωαννίνων

 

 

 

 

 

Υπό του Υπτγου ε.α. Γεωργίου Γκορέζη

 Προέδρου της Ένωσης Αποστράτων Αξκών Ιωαννίνων

e-mail  :  ggorezis@yahoo.gr

Web     :  ggore.wordpress.com

 

    Η μοίρα μου επεφύλαξε το θλιβερό καθήκον και την πικρή τιμή, να απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό, από μέρους της Ένωσης Αποστράτων Αξκών Στρατού , των φίλων και συναδέλφων σου, σε σένα, το επίλεκτο μέλος, αξέχαστε συνάδελφε και φίλε Αριστομένη Παπακώστα.
Η είδηση του θανάτου σου, συγκλόνισε φίλους και συναδέλφους. Γιατί όλοι γνωρίζαμε τη θαλερή και ακμαία πνευματική και σωματική σου υγεία, και την θαυμάζαμε.

Για μας ήσουν σε όλα ακαταμάχητος. Πρώτευσες στην νεαρή ηλικία σου σε αθλητικές επιδόσεις, κυρίως στο δρόμο και το ποδόσφαιρο. Και ήσουν ανεπανάληπτος σαν νεαρός υπολοχαγός στην εξάσκηση και προετοιμασία διμοιριών επιδείξεων, όπως περήφανα το διαλαλούσες σε μας τους νεώτερους σου. Ο θάνατος σου προκάλεσε βαθύτατη οδύνη σε όλους, που είχαν την ευτυχία να σε γνωρίσουν και να σε αγαπήσουν.

 Η επικήδειος ιστόρηση της προσωπικότητας σου εκφεύγει των χρονικών ορίων της νεκρωσίμου αυτής ακολουθίας.

 Συνάδελφε και φίλε Παπακώστα Αριστομένη. Για εμάς τους συναδέλφους σου ήσουν πάντα ένα άριστο παράδειγμα προς μίμηση, στους περισσοτέρους τομείς της δράσης σου. Ξεκινώντας από την Άρτα εργαζόσουνα, πριν εισαχθείς στην Σχολή Ευελπίδων, και αφού αποφοίτησες από τη Σχολή σταδιοδρόμησες στον Ελληνικό Στρατό.

Χρησιμοποίησες τη σταδιοδρομία σου στο Στρατό για να διδάξεις ήθος και αξιοπρέπεια στους νεωτέρους.Αδιαμαρτύρητα, σαν άλλος Σωκράτης, ήπιες το 1968 το κώνειο της ανάλγητης αδικίας, που επεφύλαξε στο πρόσωπο σου η τότε ανώμαλη πολιτική κατάσταση, και που σου επεβλήθη μόνο και μόνο επειδή έβλεπες μακριά, και έλεγες την αλήθεια. Αλλά χάρις στις έμφυτες ικανότητες σου, την απαράμιλλη, τη μοναδική θα έλεγα υπομονή και επιμονή σου, παρέκαμψες  όλες τις δυσκολίες, και είχες το σθένος να αποφοιτήσεις από μια ακόμα ανώτατη Σχολή, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Αλλά το κυριώτερο είναι, ότι όταν σου δόθηκε η ευκαιρία αργότερα να αποκαταστήσεις την αδικία στο πρόσωπο σου, όπως και το εδικαιούσο, αποποιήθηκες να κριθείς εκ νέου και να αποκτήσεις βαθμούς και αξιώματα, γιατί, όπως μας έλεγες, τον αξκό πρέπει να τον διακρίνει η αξιοπρέπεια εν παντί τόπω και χρόνω.        

Παντρεύτηκες την Ελένη και απέκτησες μαζί της τον μονάκριβο σου γιό, τον Χάρη, τον οποίο και καμάρωνες με κρυφή χαρά και περηφάνια.

 Σ’ όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας σου, τόσο σαν αξιωματικός όσο και σαν μηχανικός , ήσουν ένας ακούραστος μαχητής. Η σκέψη και η ψυχική σου διάθεση δεν έλειψαν ποτέ. Ξαφνικά όμως σε πρόδωσε η μοίρα. Η αγωνιστική σου διάθεση κουράστηκε, όπως τόσο συχνά, δυστυχώς, γίνεται μ’ εκείνους που πιστεύουν στην αξιοκρατία και την αξιοπρεπή άσκηση του επαγγέλματος τους. 

 Ήσουν συμπαθής και σεμνός, και απολάμβανες της αγάπης και της εκτιμήσεως των συναδέλφων σου, ανωτέρων και κατωτέρων σου. Ποτέ δεν είπες κακό λόγο για κανένα, ούτε ακόμα και γι’ αυτούς που σε έβλαψαν.

 Ήσουν έντιμος και μετά πάθους υποστηρικτής του δικαίου, ήσουν ειλικρινής σε όλους. Ανάλωσες τον εαυτόν σου, χωρίς να αποκτήσεις υλικά ανταλλάγματα, πέρα από την εξασφάλιση των μέσων για μια αξιοπρεπή διαβίωση της οικογένειάς σου.   Αγωνίσθηκες στη ζωή σου σαν καλός αγωνιστής και απέρχεσαι του κόσμου τούτου αφήνοντας βαθειά την ανάμνηση των αρετών σου μεταξύ των συνανθρώπων σου.          

 Απέρχεσαι εκ του πρόσκαιρου τούτου κόσμου, με την συνείδηση ήσυχη ότι εκπλήρωσες, παντού όπου ετάχθης, το καθήκον σου προς την πατρίδα και την κοινωνία.

Θρηνούμε σήμερα τον εκλεκτό φίλο, τον υπέροχο άνθρωπο, τον ακάματο και τιμιότατο εργάτη.
Κλαίμε το φως που έσβησε. Τον ήλιο που χάθηκε.

Ο Αριστομένης Παπακώστας ανήκε στους άρχοντες, σ΄αυτούς που δεν τους αναδεικνύουν οι βαθμοί και οι τίτλοι.

 Θεωρώντας ως κύριο εφόδιό του την αγάπη του κόσμου, ποτέ δε μας λύπησε. Μία και μοναδική λύπη μας δίνει τώρα, με το θάνατό του.

Η φυσιογνωμία του Αριστομένη Παπακώστα επί μακρόν θα μείνει εναργής και ζωηρή μεταξύ των ανθρώπων που τον γνώρισαν στην κοινωνία των Ιωαννίνων.

Τα συναισθήματα όλων, ομόθυμα και ειλικρινή, εκδηλώθηκαν στην νεκρώσιμη αυτή ακολουθία, στην οποία το πλήθος προσήλθε πάνδημο,  για να απευθύνει το τελευταίο χαιρετισμό και ασπασμό.

 Πονάμε, αλλά αισθανόμαστε περήφανοι για ό,τι υπήρξες. Σε πείσμα του θανάτου θα ζεις στις σκέψεις και στις καρδιές μας. Και η μνήμη, είναι  ζωή. 

 Με τη συναίσθηση της πενιχρότητας των λόγων μου, τελειώνω, αγαπητέ μας Αριστομένη, απευθύνοντάς σου, από μέρους των αξιωματικών  συναδέλφων σου, που όλους αγάπησες και όλοι σε αγάπησαν, τον τελευταίο χαιρετισμό, και εναποθέτοντας ευλαβικά στη σεπτή σορό σου, τον στέφανο τούτο.

Αιωνία σου η μνήμη, αλησμόνητε και αγαπητέ φίλε και συνάδελφε.