Archive for Φεβρουαρίου 2012

Τη Βαρβαρότητα Εξέθρεψε το Πολιτικό μας Σύστημα

29 Φεβρουαρίου, 2012

 

 

 

 

 

 

Γράφει  :   Ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail  :   ggorezis@yahoo.gr

web     :   ggore.wordpress.com

Στην ελληνική κοινωνία τα συναισθήματα απογοήτευσης και θυμού της κοινής γνώμης, που ξεκίνησαν με τα σκάνδαλα «Βατοπέδι» και «Siemens», κλιμακώνονται επικίνδυνα σε λαϊκή οργή. Οι «εκατομμυριούχοι» βουλευτές, που σε δύσκολους καιρούς κάνουν εμβάσματα στο εξωτερικό και επιδίδονται σε ποικίλα άλλα σκάνδαλα, κάνουν τη κοινωνία να συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχουν θεσμοί, αλλά πρόσωπα που δημιουργούν τη πελατεία τους. Ότι τα κόμματα έχουν αλυσοδεμένη τη Δικαιοσύνη, της οποίας η ηγεσία εκλέγεται από το κυβερνών κόμμα, κατά παράβαση βασικής αρχής λειτουργίας των δημοκρατιών που τη θέλουν ανεξάρτητη εξουσία. Και ότι η διατήρηση σε ισχύ του άρθρου 68 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει την ασυλία των Υπουργών , ακυρώνει το αίτημα της «τιμωρίας». ΄Ετσι η «Ύβρις» παραμένει χωρίς την αναγκαία «Κάθαρση», με σοβαρή παρενέργεια τις συμπεριφορές Όχλου.

Σύμφωνα με το έργο του γιατρού και κοινωνιολόγου Γκυστάβ Λεμπόν «Η ψυχολογία των μαζών», που εκδόθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ο όχλος και το εξαγριωμένο πλήθος επιτρέπει την είσοδο στη βαρβαρότητα. Αυτός που μετέχει στον όχλο αποκτά συλλογική ψυχή. Η ανωνυμία και η διάχυση της ατομικής ευθύνης στη μάζα ελευθερώνουν τα ένστικτα. Η συνάθροιση πολλών ατόμων κάτω από ψυχολογική φόρτιση μεταμορφώνουν το άτομο σε ένα εύπιστο παρορμητικό πλάσμα, ικανό για κάθε ακρότητα. Το εξαγριωμένο πλήθος δεν συλλογίζεται, ούτε διαβουλεύεται. Η προσέγγιση της συμπεριφοράς του με πολιτικούς όρους είναι άτοπη, αφού η πολιτική είναι η έλλογη προσπάθεια μετριασμού της βίας στη κοινωνία, ενώ ο όχλος κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες. Τη βαρβαρότητα εξέθρεψε το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Δημιούργησε μια ανάλγητη κοινωνία, έρμαιο στη βαρβαρότητα των αγορών, που λειτουργούν σήμερα μέσα σε ένα περιβάλλον άκρατου ατομικισμού και καταναλωτισμού. Η κατάσταση χειροτερεύει με την ατιμωρησία του πολιτικού συστήματος. Αποτέλεσμα τα πάσης φύσεως ξεσπάσματα της κοινής γνώμης. Παραβιάσεις των διοδίων, διαπομπεύσεις πολιτικών προσώπων, καταπάτηση καπνιστικών απαγορεύσεων. Όλα έρχονται σαν φυσικό επακόλουθο. Δεν περιμένεις ώριμη συμπεριφορά από πολίτες προδομένους πάνω στο βασικό τους αίσθημα της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Φθάσαμε σε σημείο που η εκφορά δημόσιου λόγου έχασε κάθε αξιοπιστία. «Οι ένοχοι θα τιμωρηθούν». «Το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο». Ο πολίτης καγχάζει. Νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν, και αγωνίζεται να αποδείξει ότι δεν ανήκει σε πρωτόγονη φυλή που ο φύλαρχος προσπαθεί να τον υποτάξει με μαγικά καθρεφτάκια. Στο τόπο μας τα αλλοτινά εγκλήματα τιμής, που κάποτε αντιμετωπίζονταν με ελαφρυντικά, αντικαταστάθηκαν με τα άτιμα εγκλήματα του σήμερα, που είναι χωρίς τιμωρία. Χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας είναι ότι αυξήθηκαν τα «ξεσπάσματα» του κοινού, και σ’ αυτά συμμετέχουν όχι ελεύθεροι πολίτες, αλλά η «μάζα» και ο λεγόμενος «μαζάνθρωπος».

Η μάζα και το άτομο της μάζας, ο μαζάνθρωπος, δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν σκέφτεται, δεν κρίνει.

Η κατάρρευση του ταξικού συστήματος έφερε την κατάρρευση του κομματικού συστήματος. Η διαπίστωση της κατάρρευσης του κομματικού συστήματος δεν είναι η διαρροή μελών των κομμάτων, αλλά η αδυναμία τους να στρατολογήσουν τις νέες γενιές. Η πτώση των προστατευτικών τειχών των τάξεων , μετέτρεψαν τις κομματικές πλειοψηφίες σε άμορφη μάζα έξαλλων ατόμων. Το κύριο χαρακτηριστικό του ατόμου στη μάζα αυτή είναι η απομόνωση, και η έλλειψη κανονικών κοινωνικών σχέσεων. Είναι ο μαζάνθρωπος της εποχής της Τρόικας και των Μερκοζύ.

Ειδικότερα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, αφού η εθνική ιδέα προδόθηκε, εμφανίστηκε σαν «απελευθέρωση» η μεταπολιτευτική ασυδοσία. Τα πολιτικά τέκνα όσων εγκατέλειψαν τη Κύπρο και όσων καταβαράθρωσαν τη παραγωγική βάση της χώρας αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους, και δίνουν μαθήματα εξόδου από τη κρίση, παρέα με εργολάβους και μεγαλοεκδότες που θέλουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους.

Αντικοινωνικός και παρασιτικός καθώς είναι αυτός ο μαζάνθρωπος, είναι επιζήμιος για το ίδιο το καθεστώς. Τα δήθεν εκσυγχρονιστικά μέσα ενημέρωσης εκστρατεύουν τώρα εναντίον του, αν και σ’ αυτόν οφείλουν την ύπαρξη τους. Ζούμε με αφορμή το μνημόνιο έναν εμφύλιο ανάμεσα στις κάστες του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Είναι η διαμάχη ανάμεσα στους ανθρώπους του τύπου και των κομμάτων από τη μια μεριά και στους συνδικαλιστές του δημοσίου από την άλλη. Και οι δύο είναι ανυπόφοροι πολιτικά. Διότι όλοι μαζί τα φάγανε. Και όλοι μαζί εγκατέστησαν και λειτούργησαν το σύστημα της καλοπέρασης, χωρίς να αναλογίζονται για τις συνέπειες.

Επίκαιρες όσο ποτέ είναι και οι περιγραφές των εναλλαγών των πολιτευμάτων που κάνει ο Πλάτων στην «Πολιτεία» του. Περιγράφει τα συμπτώματα της δημοκρατίας της εποχής, ίδια και απαράλλαχτα με τα συμπτώματα της σημερινής εποχής. Εμπαιγμός στους ενάρετους και τίμιους πολίτες, έπαινος και τιμές στους εξυπνάκηδες και διεφθαρμένους. Αυτή η κατάσταση ανατρέπεται κάποια φορά βίαια από τους εξαθλιωμένους, που στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν τις αρχές της ισότητας και ισονομίας επιφέρουν στη πολιτεία χάος, με αποτέλεσμα να επικρατήσει η τυραννία του ενός απ’ αυτούς.  

Το ιδεολογικό υπόβαθρο των διαμαρτυρομένων στη χώρα μας είναι παρόμοιο μ’ αυτό που περιγράφει ο Πλάτων. Οι διάφοροι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται το συναίσθημα και πετυχαίνουν το μίσος εναντίον του κράτους και των οργάνων του. Δημιούργησαν οργισμένη μαζοψυχή, που δεν είναι λίγες φορές που καταστρέφει κτίρια και προβαίνει σ’ άλλες ανατρεπτικές πολιτικές ενέργειες.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι ότι σε εποχές πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας και αναταραχής οι μοναδικές επιταγές που μπορεί να εμπιστευθεί κάποιος είναι οι λαϊκές. Και ότι οι συμφωνίες ερήμην της κοινωνίας πολύ σύντομα αυτοακυρώνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμφωνία που υπέγραψε με τον Χίτλερ ο Άγγλος πρωθυπουργός Τσάμπερλεν στο Μόναχο. Ο άτυχος πρωθυπουργός πίστευε ότι με μία υπογραφή θα εξασφάλιζε την ειρήνη στην Ευρώπη. Τα σημεία των καιρών όμως ήταν έντονα κραυγαλέα. Όσα έγραφε η συμφωνία ήταν ανέφικτα και άκυρα πριν καλά στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών.

Οι εποχές αλλάζουν. Αυτό που μένει σταθερό είναι η γεωγραφία και η μαζοψυχή κάθε εθνικού συνόλου. Είναι αυτό που οδηγεί στην καταδίκη και ακυρότητα κάθε συμφωνίας, συνθήκης ή πρωτοκόλλου που γίνεται υπό καθεστώς απειλής και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των κοινωνιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την μεγάλη ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας και την υποτίμηση των εισοδημάτων μας την έχει το πολιτικό σύστημα. Το κράτος διαλύθηκε από τις κομματικές και συνδικαλιστικές συμμορίες, και ο πλούτος της χώρας στη κυριολεξία πετάχτηκε στους δρόμους.  

Σήμερα οι πολιτικοί μας διαπραγματεύονται με όρους κομματαρχών της επαρχίας. Κρύβονται πίσω από την Τρόικα και τον διορισμένο πρωθυπουργό χωρίς να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι τα μικροκομματικά συμφέροντα και η διατήρηση της εξουσίας, γι’ αυτό και όλη η προσπάθεια τους καταναλώνεται σε περίτεχνες επικοινωνιακές πρακτικές.

Πολλοί φοβούνται ότι το πολιτικό σύστημα δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Τα κόμματα έχουν χρεωκοπήσει και στη πραγματικότητα είναι άθροισμα συντεχνιών κάθε είδους. Οι βίαιες προσαρμογές στο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας θα αποδομήσει όλα τα κόμματα , προκαλώντας οριζόντια επανίδρυση. Πολλά στελέχη τους θα κινηθούν προς αντίθετη κατεύθυνση, για να λυτρωθούν από τις αντιφάσεις από τις οποίες διακατέχονται.-  

 

 

 

 

Να διεκδικήσουμε Όσα μας Χρωστάει η Γερμανία

4 Φεβρουαρίου, 2012

Γράφει :   Ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail  :   ggorezis@yahoo.gr

web  :   ggore.wordpress.com

Η Γερμανική Κυβέρνηση στις 29 Δεκεμβρίου 2009 είχε ασκήσει αγωγή για ετεροδικία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης  για αναίρεση της απόφασης του Αρείου Πάγου της Ιταλίας, που αφορά αποζημίωση 60 εκ. ευρώ για τα θύματα του Διστόμου. Στις 3-2-2012 το δικαστήριο της Χάγης δικαίωσε τη Γερμανία.  Το γεγονός κανέναν δεν εξέπληξε, ούτε δημιουργεί νέα δεδομένα, διότι αφορά προσφυγή ιδιωτών, και το  δικαστήριο αυτό, που κατά βάση εκδικάζει προσφυγές κρατών, ποτέ στην ιστορία του δεν δικαίωσε ιδιώτες. Η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί στο ακέραιο το δικαίωμα να διεκδικήσει, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τα οφειλόμενα από τη Γερμανία.
Οι οφειλές της Γερμανίας είναι των εξής κατηγοριών:
 Πρώτον είναι οι επανορθώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές κατά τη διάρκεια της κατοχής, δηλαδή οφειλές προς το Δημόσιο, ύψους 7,1 δισεκ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938. Αυτές, σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας, υπολογίζονται έως τον Μάρτιο του 2010 στο ποσό των 108,43 δισεκ. ευρώ, χωρίς τους νόμιμους τόκους. Με τους τόκους υπερβαίνουν  το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ.Το χρεός μας είναι μόνο 360 δισεκ. ευρώ.

Οι κατακτητές επιδίωξαν την εξόντωση του Ελληνικού λαού με τη γενοκτονία, χρησιμοποιώντας την πείνα και τη βία, τα όπλα και το θάνατο. Στην έκθεση που υπέβαλε η Ελληνική Κυβέρνηση στις 6 Μαΐου 1946 στη Γραμματεία της Διάσκεψης Ειρήνης στο Παρίσι, για τις καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα σε μέσα και ψυχές, αναφέρονται και τα εξής:

   «Καταστροφές: Στο οδικό δίκτυο 62%, στα τεχνικά έργα 90%, στα αυτοκίνητα 73%, στους σιδηροδρόμους 83%, στα πλοία 73%, στο τηλεγραφικό δίκτυο 100%, στις επικοινωνίες 74%, στους λιμένες 67%, στην Πολιτική Αεροπορία 100%.  Kκαταστράφηκαν 401.306 οικοδομές, ήτοι το 23% του οικοδομικού συνόλου της χώρας. Κάηκαν 1.644 χωριά. Θάνατοι: 935.000 ψυχές, ήτοι το 13% του πληθυσμού.  8.000 άνδρες φονεύθηκαν από την Γερμανική πολεμική δραστηριότητα, ενώ ο αριθμός των εκτοπισθέντων βιαίως στη Γερμανία και σε άλλα εδάφη ίσως ποτέ δεν θα γίνει γνωστός».

Έπειτα είναι το κατοχικό δάνειο στη Γερμανία, ύψους 3,5 δισεκ. δολαρίων, σε αγοραστική αξία 1938. Η σημερινή του αξία, χωρίς τους τόκους, ανέρχεται  σε περίπου 54 δισεκ. ευρώ. Το δάνειο αυτό, που υπολογίζεται κάθε χρόνο, τόσο από την τράπεζα της Ελλάδας, όσο και από την γερμανική κρατική τράπεζα, προκάλεσε καθοριστικά την πείνα και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς απ’ αυτήν.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης του 1907 που ίσχυε τότε, Γερμανοί και Ιταλοί υποχρέωσαν την Ελλάδα να τους καταβάλει για έξοδα κατοχής το ποσό των 1,5 δισεκ. δραχμών το μήνα. Οι Γερμανοί, θέλοντας να χρηματοδοτήσουν και τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ρόμελ στην Αφρική, επέβαλαν στη χώρα μας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, για τις πέραν του παραπάνω ποσού αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος. Ας σημειωθεί ότι η γερμανική πλευρά κατέβαλε ήδη κατά τη διάρκεια της κατοχής δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου, όπως και η Ιταλία, που μετά τον πόλεμο προχώρησε στην εξόφλησή του.

Το ζήτημα του κατοχικού δανείου τέθηκε από την ελληνική πλευρά σύμφωνα με τον Ξ. Ζολώτα και το 1955, οπότε και επισημάνθηκε ότι, ενώ οι γερμανικές αποζημιώσεις είχαν ανασταλεί, εντούτοις το κατοχικό δάνειο ήταν απαιτητό, αφού επρόκειτο για «κανονικές πιστώσεις που θα έπρεπε να εξοφληθούν» .Στη συνέχεια το ζήτημα του κατοχικού δανείου έθεσε ανεπίσημα η Ελλάδα το 1964 με τον Άγγ. Αγγελόπουλο.
Και τα δύο αυτά ποσά, επανορθώσεις για τις καταστροφές και κατοχικό δάνειο, είναι αναγνωρισμένες οφειλές με διεθνείς συμφωνίες και συμβάσεις, αρκεί να τα ζητήσει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση.

Και τέλος οφειλές της Γερμανίας είναι  οι αρχαιολογικοί θησαυροί, που άρπαξαν από τα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους και από παράνομες ανασκαφές, είναι καταγεγραμμένοι και δεν έχουν επιστραφεί, όπως είναι και οι αποζημιώσεις των θυμάτων 100 Ολοκαυτωμάτων, με 56.225 νεκρούς.  

Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995.Παρά ταύτα η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. . Κατά καιρούς τέθηκε το θέμα ακόμη και με ρηματική νότα, αλλά το θέμα έμεινε εκεί, μετά την άρνηση των γερμανικών κυβερνήσεων. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.

Η άρνηση τις γερμανικής κυβέρνησης εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Ένας, στον οποίο οφείλεται κυρίως η παραπληροφόρηση, είναι ο ισχυρισμός της Γερμανίας ότι δήθεν έχει δώσει στην Ελλάδα στις 21 Σεπτεμβρίου 1961 115 εκατομμύρια μάρκα, με τα οποία ισχυρίζεται ότι ξόφλησε τις υποχρεώσεις της. Στη συναλλαγή που έγινε τότε για την απελευθέρωση του εγκληματία πολέμου Μέρτεν, υπογράφηκε πραγματικά σύμβαση, όπου όμως τονίζεται ρητώς ότι δεν εξοφλούνται οι υποχρεώσεις της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Για πρώτη φορά, η χώρα μας έθεσε επίσημα το ζήτημα του κατοχικού δανείου το 1965. Αυτό προκύπτει πέραν των άλλων και από τη σχετική Έκθεση που υπέβαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 23/2/1965 στον πρόεδρο της κυβέρνησης Γεώργιο Παπανδρέου. Στην έκθεση αναφέρονται επί λέξει τα εξής: «Κατά τας συνομιλίας μου μετά των κυρίων Zachs και Kaizer ανέφερα την ύπαρξιν του εκκρεμούντος θέματος του δανείου της Τραπέζης της Ελλάδος προς τον γερμανικόν στρατόν κατοχής και υπεγράμμισα την σημασίαν την οποίαν αποδίδει η ελληνική κυβέρνησις εις ένα φιλικόν διακανονισμόν του εν λόγω θέματος». Έκτοτε το ζήτημα τέθηκε ξανά το 1974 από τον Ξενοφώντα Ζολώτα και στις 18 Απριλίου 1991 προφορικά από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά στον Γερμανό ομόλογό του κ. Γκένσερ.

Το κατοχικό δάνειο στη συνέχεια τέθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο το 1995. Ο Έλληνας πρέσβης στη Γερμανία κ. Ι Μπουρλογιάννης επέδωσε στις 14 Νοεμβρίου 1995 στον υφυπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας κ. Χάρτμαν σχετική ρηματική διακοίνωση με την οποία ζητούσε να αρχίσουν διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και ειδικότερα για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Τη ρηματική αυτή διακοίνωση απέρριψε με δήλωση του κ. Χάρτμαν η γερμανική κυβέρνηση.

Πρόσφατα ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2012, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011). «Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών». Ο δε Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).

Όμως καμία γερμανική κυβέρνηση δεν πρόκειται να ανταποκριθεί, αν δεν απαιτήσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις αυτό που πρέπει. Διότι την ευθύνη φέρουν ακεραία οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, τα ελληνικά κόμματα και οι Έλληνες πολίτες, που δεν πίεσαν τις κυβερνήσεις να πράξουν το χρέος τους, για το τεράστιο αυτό εθνικό θέμα.  Όλοι ντρεπόμαστε για το τελευταίο κατάντημα της Βουλής, που μόνο 28 βουλευτές μας στο σύνολο των 300 δέχθηκαν να προσυπογράψουν συζήτηση στην Ελληνική Βουλή του θέματος, ώστε να ξεκινήσει αίτημα προς τη γερμανική κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.

Πέρασαν 16 χρόνια μετά την γερμανική απόρριψη του αιτήματος για την εξόφληση των οφειλών της Γερμανίας, μεσολάβησαν τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις με πρωθυπουργούς τον Κ. Σημίτη, τον Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου, φθάσαμε σε κυβέρνηση Παπαδήμα, και ο ελληνικός λαός ακόμη περιμένει τους υποτιθέμενους υπεύθυνους κυβερνητικούς χειρισμούς. Καμία όμως κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της πάνω στο θέμα αυτό. Η λέξη κλειδί που ερμηνεύει το φαινόμενο είναι η υποτέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων και ελληνικών κομμάτων στα ξένα συμφέροντα.

Ο λαός έχει πεισθεί πλέον ότι το παρόν πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις έχουν δεσμευτεί απέναντι στην Γερμανία και στη Δύση να απαλείψουν κάθε δικαίωμα διεκδίκησης των οφειλομένων. Ο λαός όμως δεν έχει απαλείψει τίποτα και δεν έχει διαγράψει τίποτα. Ο κυρίαρχος λαός  θα διεκδικεί πάντοτε, μέχρις ότου υλοποιήσει τις δίκαιες απαιτήσεις του.-