Archive for Απρίλιος 2013

Η Ελλάδα μπορεί να ξυπνήσει από το …..λήθαργο

1 Απριλίου, 2013

DSC00007

 

 

 

 

 

Γράφει :  Ο Γιώργος Γκορέζης* 

e-mail  :  ggorezis@yahoo.gr

weblog:  ggore.wordpress.com

Στην εποχή μας βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου βίαιη ανατροπή σειράς δικαιωμάτων του πολίτη στον κοινωνικό, οικονομικό, εργασιακό και άλλους τομείς, που όλα θυσιάζονται στο βωμό του εξωτερικού δανεισμού. Η πολιτεία, στη προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης, καταπατεί βασικές αρχές της ατομικής και κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου, και οδηγεί τους πολίτες στην εξαθλίωση.

Στο νέο παγκόσμιο περιβάλλον η χώρα μας συσσωρεύει με ταχύ ρυθμό προβλήματα και αδυναμίες, σ’ αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο, όπου συντελείται πραγματική κοσμογονία. Ο κόσμος αλλάζει, και εμείς αρμενίζουμε ακόμα στο ιδεολόγημα ότι η παγκοσμιοποίηση κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Νέες ισχυρές δυνάμεις αναδεικνύονται στον πλανήτη μας, που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η πλήρης αντίθεση τους στα νεοφιλελεύθερα δόγματα, και εμείς παραμένουμε κολλημένοι στη ψευδαίσθηση ότι η ανάπτυξη θα προέλθει από τη ταμειακής σημασίας εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Η Δύση έχει από καιρό συνειδητοποιήσει ότι η « παγκοσμιοποίηση των ανοικτών θυρών » δεν είναι μονόδρομος. Κράτη στην Ευρώπη, μαζί με τις ΗΠΑ και Καναδά, επιλέγουν τον προστατευτισμό έναντι των ανερχόμενων δυνάμεων του παλαιού τρίτου κόσμου, όπως επίσης έναντι της Κίνας, της Ρωσίας και της Βραζιλίας, που εμφανίζονται δυναμικά στο προσκήνιο. Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική ( BRICS countries ) συναποφασίζουν την λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της εποχής ( Ίδρυση επενδυτικής τράπεζας κ.λ.π. ).Οι μικροί τίγρεις και οι δράκοι της Ασίας, Ν. Κορέα, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Βιετνάμ, Ινδονησία, που στηρίζονται και αυτές στο ενεργητικό τους κράτος, αντιπαραθέτουν δημιουργικές στρατηγικές στην παγκοσμιοποίηση και επινοούν πολιτικές για την ευημερία της χώρας τους.  

Στην Ελλάδα έχουμε διαστρεβλώσει την έννοια της παγκοσμιοποίησης, και κινούμαστε εκτός της παγκόσμιας πραγματικότητας. Η πραγματικότητα είναι ότι απώλειες από την παγκοσμιοποίηση έχουμε εμείς εδώ, στη Δύση,  και όχι ο παλαιός λεγόμενος τρίτος κόσμος. Ότι η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί στρατιές ανέργων στη Δύση και συμπιέζει το εισόδημα των μεσαίων τάξεων. Ότι η παγκοσμιοποίηση πιέζει τους αδύνατους να ανοίξουν τη θύρα τους, και αν αυτοί δεν προστατευθούν με μια ενεργητική στρατηγική, που να στηρίζεται σε μια οργανωμένη δημοκρατικά κοινωνία της γνώσης, οι συνέπειες θα είναι ιστορικές και ανεπανόρθωτες.

Αλλά στη χώρα μας συνεχίζεται για χρόνια τώρα το παιχνίδι της απαξίωσης των πάντων, και κανείς δεν ενδιαφέρεται να κτίσει, τουναντίον όλοι γκρεμίζουν. Όλο και περισσότεροι επιτήδειοι γκρεμίζουν τις αρχές και τις αξίες της κοινωνίας μας, και οι αρμόδιοι, που θα έπρεπε να ξαγρυπνούν, αδιαφορούν. Υπάρχουν ακαδημαϊκοί που χρησιμοποιούν τον τίτλο τους αποκλειστικά για διαπραγμάτευση των ατομικών τους συμφερόντων. Ιερωμένοι που εμπιστεύονται περισσότερο το χρήμα παρά το Χριστό. Δικαστικοί με πίστη σε άνομα συμφέροντα. Δημοσιογράφοι που τους ενδιαφέρει το κουτσομπολιό και όχι τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Επιστήμονες, που αντί να συνδέουν την επιστήμη με την παραγωγή, την συνδέουν με την διαφθορά και τη διαπλοκή. Συνδικαλιστές, που εξελίχθηκαν σε αντικοινωνική δύναμη και στήριξαν όλες τις επιλογές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.

Το εξουσιαστικό μας σύστημα αποδείχθηκε μέχρι τώρα αναποτελεσματικό, αλλά και ανίκανο. Η κρίση των θεσμών, οικονομική, κοινωνική και ηθική , υποδηλώνει την ιστορική υστέρηση του συστήματος εξουσίας σε σχέση με την κοινωνία. Η πολιτική μας ελίτ, κατάκοπη από σκάνδαλα, κορεσμένη από νεποτισμό, αποσυρμένη από την αίσθηση του πραγματικού, βρίσκεται πια αντιμέτωπη με την ίδια τη κοινωνία. Οι άστοχες παρεμβάσεις στην κοινωνία οξύνουν αντί να επιλύουν τα προβλήματα. Η κατάσταση επιτείνεται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, που παρουσιάζουν πλαστές πραγματικότητες, και είναι επικίνδυνο ναρκωτικό όχι μόνο για τη κοινωνία, αλλά και για τη δημοκρατία.   

 Η παραγωγική βάση συρρικνώνεται, η ανεργία ανέρχεται, η οικονομία απαιτεί διαρθρωτικές αλλαγές και προσαρμογές, αλλά οι πολιτικοί μας δίνουν προτεραιότητα στο πολιτικό κόστος. Παραμένουν κολλημένοι στη βαθειά μεταπολιτευτική τους νύχτα, ανίκανοι να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις με ορίζοντα τον 21ο αιώνα. Οράματα, όνειρα, ιδέες, στρατηγικές, εναλλακτικές λύσεις, ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει στη λύση των προβλημάτων, αλλά και να προσελκύσει στη δημόσια σκηνή τα αυθεντικά ταλέντα της νέας γενιάς, έχουν με ευθύνη τους απομακρυνθεί από το προσκήνιο. Η δημιουργικότητα, η πρωτοτυπία, η εφαρμογή νέων αρχών οργάνωσης και η σύγχρονη τεχνολογία δεν επιβεβαιώνονται. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας επιδίδονται με αξιοθαύμαστο ζήλο στον ανταγωνισμό, που επιβάλλει η επικοινωνιακή τους πολιτική για προσέλκυση εκλογικής πελατείας.

Στην εξωτερική μας πολιτική η κατάσταση είναι από καιρό στο ναδίρ. Ύπουλα κοσμοπολίτικα σχέδια επιδιώκουν ανενόχλητα να σβήσουν την ιστορική μας μνήμη και  την εθνική μας υπερηφάνεια. Η εθνική μας κυριαρχία και η ιστορική μας υπόσταση στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη απειλούνται. Η Τουρκία διατηρεί για 39 τώρα χρόνια 40.000 στρατό κατοχής στη Κύπρο, παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ . Ασκώντας κρατική τρομοκρατία, έθεσε υπό ομηρεία την Ελλάδα, η οποία για πάνω από τριάντα χρόνια δεν μπορεί να κάνει χρήση ενός κυριαρχικού της δικαιώματος, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο σύνολο του θαλάσσιου χώρου της, ή η χάραξη της Αποκλειστικής οικονομικής Ζώνης ( ΑΟΖ ).

 Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά ήλθε και ο οικονομικός Αττίλας στην Κύπρο. Η αποσταθεροποίηση που έχει προκληθεί στην νοτιοανατολική Μεσόγειο με πρωταγωνιστές Ελλάδα και Κύπρο δεν μπορεί παρά να κάνει όσους συνέδεσαν την οικονομική κρίση με τα αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην περιοχή, να αισθάνονται δικαιωμένοι. Η  ισχυρή οικονομικά Κύπρος που μέχρι πριν λίγους μήνες πολλοί Έλληνες θεωρούσαν ασφαλή για να τοποθετήσουν τις οικονομίες τους , «κατέρρευσε» σαν χάρτινος πύργος . Η Τρόικα πιέζει τη Κύπρο να ψηφίσει όλα τα σχετικά «εδώ και τώρα», λες και πρόκειται για μια απλή ανώδυνη απόφαση. Λες και θέλουν να βεβαιωθούν για την καταστροφή. Είναι η ίδια χώρα για την οποία μέχρι πρόσφατα κάναμε υπολογισμούς και προσθέσεις για τα κέρδη που αναμένει από τα τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου.

Εδώ στην Ελλάδα ,ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς πολλές φορές επανέλαβε -και θα συνεχίσει να επαναλαμβάνει- ότι τα όποια κοιτάσματα υπάρχουν δεν είναι ελληνικά αλλά ευρωπαϊκά, ελήφθη και σχετική απόφαση στο Ευρω-κοινοβούλιο. Έχουμε πολλές αμφιβολίες για το αν αυτή τη επαναλαμβανόμενη επισήμανση έχει να κάνει με την ασφάλεια των αποθεμάτων έναντι του όποιου κινδύνου, ή έχει να κάνει κυρίως με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Το πιθανότερο νομίζουμε είναι το δεύτερο. 

Η συγκυρία είναι άσχημη, αλλά έπρεπε κάποτε να μπούμε σ’ αυτόν τον πόλεμο. Αλλά δεν έπρεπε να μπούμε χωρίς καμία προετοιμασία. Και το βάρος ανήκει κυρίως σ’ όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις.  Στις κυβερνήσεις μας από το 2009. Οι οποίες δεν έκαναν απολύτως τίποτα προς την κατεύθυνση επανασχεδιασμού από το μηδέν της ελληνικής οικονομίας, ώστε να υπάρξει η διαλαλούμενη μεν αλλά ανύπαρκτη προς το παρόν επανεκκίνηση. Αντιθέτως περίμεναν τους δοσάδες.

Αυτή η κατάσταση είναι εθνική ανάγκη να ανατραπεί. Για να μπορέσει η χώρα και ο λαός της να ανασάνουν. Για να αποκτήσουμε εθνική αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση, ώστε να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα.

Σε πρώτη φάση αυτό που χρειάζεται είναι να επανακτήσει ο λαός εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, ελπίδα και προσδοκία. Την προσδοκία ότι, αν παλέψεις, αν πρωτοτυπήσεις, αν δημιουργήσεις, θα ανεβάσεις το επίπεδο και την ποιότητα της ζωής. Η χώρα μπορεί και πρέπει να δώσει ελπίδα και προοπτικές τόσο στον εργάτη των χεριών όσο και σ’ αυτόν του πνεύματος.

Οι νέες τεχνολογίες, η επιστήμη και η γνώση δίνουν σήμερα τη δυνατότητα για άλματα στην οικονομία. Αυτή η δυνατότητα υλοποιείται με πολλούς τρόπους, και ένας απ’ αυτούς είναι η αύξηση των κονδυλίων στην έρευνα και την τεχνολογία. Ώστε να αποκτηθούν νέοι κλάδοι γνώσης και παραγωγής σε ανέγγιχτους ακόμα από τη χώρα μας τομείς της επιστήμης, όπως για παράδειγμα η νανοτεχνολογία, η βιοτεχνολογία, η βιογενετική, η σύγχρονη πληροφορική και πολλοί άλλοι. Αρκεί να συμφωνήσουμε στον τύπο ανάπτυξης που θέλουμε. Να προσαρμόσουμε σ’ αυτόν τις ανώτατες σχολές, και να καθετοποιήσουμε την παραγωγή. Θέματα με τα οποία οφείλουν να καταπιαστούν άμεσα η πολιτική, τα ΜΜΕ και η εκπαίδευση. Ώστε να οργανώσουμε την επίθεση στο μέλλον.

Το κέντρο της παραγωγής είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Γι’ αυτό η χώρα έχει ανάγκη αρχών, αξιών, κανόνων, δημόσιου ήθους, και όλων αυτών που δημιουργούν το αναγκαίο πλαίσιο εντός του οποίου θα μπορούν να επεξεργασθούν προτάσεις και μακρόπνοες στρατηγικές. Η εμπέδωση κανόνων που συμβάλλουν στην δημοκρατική ανάπτυξη, αλλά και η εξασφάλιση δημόσιου ήθους από τους φορείς μιας τέτοιας ανάπτυξης είναι βέβαιο ότι θα κάνουν τη χώρα μας ισχυρή και τους πολίτες της αισιόδοξους.

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται ανασύνταξη όλων των υγιών δυνάμεων της χώρας, με προσκλητήριο εγρήγορσης και δράσης απέναντι στη παρακμή του παλαιοκομματικού συστήματος. Χρειάζεται η δημιουργία νέου, ακηδεμόνευτου, πρωτοπόρου και ενωτικού πολιτικού οραματισμού και πρακτικής. Που θα βάλει τις βάσεις για το αύριο της πατρίδος μας, ένα αύριο αντάξιο του ονόματος και της ιστορίας της. Η χώρα μας μπορεί και πρέπει να ξυπνήσει από το λήθαργο και τη νάρκωση της αδράνειας και της παρακμής, που της επέβαλαν οι ελίτ-κάστες της μακράς μεταπολιτευτικής νύχτας. Μπορεί και πρέπει να ανοίξει τους ορίζοντες μιας νέας εποχής. Και όλοι μας θα βοηθήσουμε σ’ αυτό.- 

* Ο Γιωργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., συγγραφέας, πρόεδρος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Ιωαννίνων.