Archive for Ιανουαρίου 2016

Η Κλιματική Αλλαγή και η Διάσκεψη των Παρισίων

31 Ιανουαρίου, 2016

DSC00007

 

 

 

 

 

 

Γράφει: Ο Γιωργος Γκορέζης

e-mail :  ggorezis@yahoo.gr

Web :     ggore.wordpress.com

 

Η κλιματική αλλαγή δεν αποτελεί συγκεκριμένο πρόβλημα με συγκεκριμένη απάντηση. Έχει ευρεία βάση, πάμπολλες συνέπειες, περιορισμένο διάστημα ανταπόκρισης, και πολλές φορές οδηγεί σε πολιτική ανυπακοή. Η πρόκληση που τίθεται είναι να διαχειρισθούμε μια πληθώρα κινδύνων σε κάθε επίπεδο, από το αγρόκτημα και την πόλη μέχρι το κράτος και την περιφέρεια και μέχρι την ίδια την υδρόγειο.

Βασική παράμετρος στην κλιματική αλλαγή είναι η άνοδος της θερμοκρασίας. O κόσμος θα γίνει πιο θερμός τις επόμενες δεκαετίες, ότι κι αν κάνουν οι άνθρωποι γι αυτό. Πόσο θερμός, δύσκολο να απαντήσουμε. Η κλιματική αλλαγή είναι αρκετά κατανοητή στην ποιοτική πλευρά από επιστημονικής άποψης, αλλά εξακολουθεί να υστερεί η επιστήμη σ’ ότι αφορά το ποσοτικό κομμάτι, με άλλα λόγια η επιστήμη μπορεί να πει γιατί το διοξείδιο του άνθρακα και άλλες προσθήκες στην ατμόσφαιρα αυξάνουν ή μειώνουν τη θερμοκρασία του πλανήτη, αλλά εξακολουθεί να αδυνατεί να βρει το μέγεθος της κλιματικής αλλαγής που προκύπτει εξ αιτίας μιας συγκεκριμένης μεταβολής στην ατμόσφαιρα. Ένας δεύτερος βαθμός αβεβαιότητας προκύπτει από το πώς θα εξελιχθεί ο κόσμος τις επόμενες δεκαετίες ως προς την χρήση της ενέργειας, το μίγμα των καυσίμων, τη δασοκομία, τη γεωργία και τη συνολική οικονομική μεγέθυνση.

Η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο από το γεγονός ότι το κλίμα επηρεάζει τις πράξεις των ανθρώπων. Μια ραγδαία επιδείνωση του κλίματος μπορεί να δώσει έναυσμα για λήψη πιο δραστικών μέτρων από αυτά που μπορεί να ανεχθεί ο ήπια θερμαινόμενος κόσμος του σήμερα. Την ίδια ώρα ο αντίκτυπος μιας τέτοιας ανόδου της θερμοκρασίας θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι πόροι που είναι διαθέσιμοι για δράση δεν επαρκούν.

Στο μεταξύ η αδράνεια του συστήματος μας καθιστά μάρτυρες της δραματικής παρούσης κατάστασης και των τάσεων που επικρατούν. Η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει, σε βάρος των παγωμένων τμημάτων του κόσμου που συρρικνώνονται, και έχουμε το φαινόμενο των πλημυρών την άνοιξη και το φθινόπωρο και της λειψυδρίας όλες τις εποχές του έτους. Οι ξηρασίες που αρχίσαμε να βιώνουμε στη Μεσόγειο και αλλαχού μπορούν να αποβούν καταστροφικές. Καθώς οι καλλιέργειες είναι ευπαθείς σε αλλαγές στα μοτίβα των βροχοπτώσεων και των ανώτατων θερμοκρασιών, οι λαοί, οι χώρες και οι περιφέρειες που εξαρτώνται από τη γεωργία είναι εκτεθειμένοι σε ανυπολόγιστους κινδύνους.

Είναι δύσκολο να πούμε ποιες θα είναι οι πιθανές εξελίξεις τις επόμενες δεκαετίες, λόγω της κεκτημένης ταχύτητας του κλιματικού συστήματος, αλλά και των υποδομών που στηρίζουν την ανθρώπινη παρέμβαση σ’ αυτό. Αλλά το τι θα γίνει για παράδειγμα σε τέσσερις δεκαετίες δεν έχει και τόσο σημασία, αφού δεν είναι και εύκολο να μεταβληθεί δραστικά. Εκείνο στο οποίο θα μπορεί ο κόσμος να ασκήσει ουσιαστικότερο έλεγχο, είναι η κατεύθυνση στην οποία θα κινείται το κλίμα εκείνη τη στιγμή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει στόχους για το 2020 ως εξής: Θα μειώσει συνολικά τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 20% σε σχέση με το 1990, 20% της ενέργειας θα παράγεται από ανανεώσιμες πηγές, και θα βελτιωθεί κατά 20% η ενεργειακή αποδοτικότητα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βασικά εργαλεία για να μειωθούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου είναι η αγορά εκπομπών ρύπου και οι εθνικοί στόχοι για τους ρύπους που βρίσκονται εκτός αγοράς ρύπων (ο στόχος για την Ελλάδα είναι η μείωση των εκπομπών κατά 4%). Τέθηκαν επίσης εθνικοί στόχοι για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές (στόχος για τη χώρα μας είναι η παραγωγή του 18% της ενέργειας που καταναλώνεται εντός Ελλάδος από ανανεώσιμες πηγές) και παρασχέθηκαν κίνητρα για την ανάπτυξη πράσινων τεχνολογιών. Επίσης, προβλέφθηκαν προγράμματα για την εξοικονόμηση ενέργειας — χαρακτηριστική είναι η Οδηγία για την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων, η οποία έχει οδηγήσει στην υποχρέωση για την έκδοση ενεργειακού πιστοποιητικού κάθε ακινήτου που πωλείται ή ενοικιάζεται και στο πολύ γνωστό πρόγραμμα «εξοικονομώ», που χορήγησε κίνητρα για τις εργασίες μέσα σε σπίτια που βελτιώνουν την ενεργειακή τους απόδοση. Στις μεταφορές επιδιώκεται η κυκλοφορία όλο και περισσότερων ηλεκτρικών ή υβριδικών οχημάτων ή οχημάτων που θα λειτουργούν με βιοκαύσιμα.

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη διάσκεψη του Ρίο για το περιβάλλον οι παγκόσμιες κυβερνήσεις συμφωνούν στη ρητορική για την κλιματική αλλαγή, αλλά αρνούνται να λάβουν ουσιαστικά μέτρα για την προστασία του πλανήτη. Κι όμως, οι περισσότερες μελέτες περιγράφουν το μέλλον ζοφερό. Οι μετριοπαθείς προβλέψεις μιλούν για άνοδο της πλανητικής θερμοκρασίας κατά τρεις-τέσσερις βαθμούς Κελσίου ως το τέλος του αιώνα, η οποία θα συνοδευθεί από λιώσιμο των πάγων και αλυσιδωτές αντιδράσεις με ολέθριες συνέπειες για την υγεία μας, την οικονομία μας, τον πολιτισμό μας αλλά και τη ζωή που μας περιβάλλει.

Η σύνοδος της Κοπεγχάγης το 2009 οδήγησε στη διαπίστωση ότι με τις διασκέψεις δεν οδηγούμαστε πουθενά. Οι αναπτυσσόμενες χώρες αντέδρασαν σε μια συμφωνία, επειδή δεν υπάρχει ρεαλιστικός τρόπος να μετατραπούν σε βιομηχανικές και μεταβιομηχανικές οικονομίες, χωρίς να αυξηθεί σημαντικά η κατανάλωση ενέργειας, άρα και οι κατά κεφαλήν εκπομπές ρύπων. Πριν από τη σύνοδο της Κοπεγχάγης όμως είχαμε τη σύμβαση –πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, που προέκυψε από τη διάσκεψη κορυφής του Ρίο ντε Τζανέιρο το 1992,που δέσμευε τις χώρες να ανακόψουν την πορεία της κλιματικής αλλαγής, και το πρωτόκολλο Κιότο το 1997, με το οποίο οι μεγάλες χώρες δεσμεύθηκαν για τη ποσότητα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μέχρι το 1912.

Στη τελευταία παγκόσμια σύνοδο του Παρισιού 12 Δεκ του 2015, 195 χώρες ενέκριναν επιτέλους σχέδιο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής . Η συμφωνία στοχεύει στον περιορισμό της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας και στην αποσύνδεση των εθνικών οικονομιών από τα ορυκτά καύσιμα. Τα μέτρα που υιοθετήθηκαν αποβλέπουν στην επιβράδυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής εντός των επόμενων δεκαετιών.

Η συμφωνία του Παρισιού επικυρώθηκε και υπεγράφη από τον υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, Λοράν Φάμπιους, εν μέσω πανηγυρικού κλίματος. Για ιστορική συμφωνία κάνει λόγο η Ε.Ε., η οποία σημειώνει ότι «μετά από τόσα χρόνια διαρκών προσπαθειών, πετύχαμε μία πολύ σημαντική νίκη για την Ευρώπη». «Σήμερα ο πλανήτης είναι ενωμένος εναντίον της κλιματικής αλλαγής» δηλώνει στο Twitter, o πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. 150 αρχηγοί κρατών και μεταξύ αυτών οι των υπερδυνάμεων έδωσαν το μέτρο της κρισιμότητας με την παρουσία τους στη διάσκεψη. Ο Αμερικανός Μ. Ομπάμα κατέθεσε από του βήματος την αλήθεια του θέματος: «Αυτό που πρέπει να μας δίνει ελπίδα είναι ότι πρόκειται για σημείο καμπής, ότι τώρα είναι η στιγμή που επί τέλους αποφασίσαμε να σώσουμε τον πλανήτη μας ,ότι υπάρχει μια αίσθηση κατεπείγοντος και μια όλο και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι είναι στο χέρι των δυνατοτήτων μας να κάνουμε κάτι γι’ αυτό».

Η συμφωνία συνιστά ένα σημαντικό βήμα προόδου για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της κλιματικής αλλαγής» τονίζει από την πλευρά της, η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, καλώντας τις εθνικές κυβερνήσεις να θέσουν σε άμεση εφαρμογή τα όσα συμφωνήθηκαν. Θετικά αποτιμούν τη συμφωνία οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, κάνοντας λόγο για ουσιώδη «στροφή». Τη δέσμευση για τη μείωση της θερμοκρασίας κατά 2 – 1,5 βαθμούς Κελσίου χαιρετίζει από την πλευρά της, η WWF. «Τα 15 επόμενα χρόνια θα είναι αποφασιστικά για να παραμείνουμε κάτω από τους 2 βαθμούς Κελσίου» εκτιμά η World Resources Institute, ενώ η Fondation Nicolas Hulot ζητεί την άμεση επίτευξη του στόχου, πριν από το 2020. Το θέμα απασχόλησε και την διάσκεψη του Νταβός, 20-24 Ιαν 2016, ενώ εξακολουθεί και πάλι να παραμένει η αχίλλειος πτέρνα της συμφωνίας, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν συμφωνημένα μέτρα για τον έλεγχο της εφαρμογής της.

Ως εκ τούτου η κλιματική αλλαγή είναι κάτι που ο 21ος αιώνας όχι μόνο δεν θα μπορεί να αποφύγει, αλλ’ αυτή είναι που θα διαμορφώσει τον αιώνα. Η κλιματική αλλαγή δεν είναι μόνο μια πρόκληση για να λυθεί το πρόβλημα, αλλά αποτελεί περισσότερο το πλαίσιο ή τοπίο. Αποτελεί το πρίσμα μέσα από το οποίο θα δούμε τους θεμελιώδεις όρους εμπορίου ανά τον πλανήτη. Όπως επίσης αποτελεί την εντελώς αντιληπτή γεωπολιτική και γεωφυσική βάση του 21ου αιώνα.

 

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος αναλυτής, συγγραφέας. Σχολιασμένα

 

  • sitemap

Τέλος φόρμας

This NASA visualization for the National Climate Assessment released on May 6 shows how average temperatures in the U.S. will increase 5 to 10 degrees Fahrenheit by the end of the century if carbon dioxide emissions continue current trends. It is based on a NOAA analysis of climate model data. The National Climate Assessment is specifically focused on providing information about the impacts of climate change on the U.S. NASA supports this effort and contributes a global perspective through its | NASA Goddard Photo and Video | Flickr

Η Κρίση και οι Επώδυνες Μεταρρυθμίσεις

2 Ιανουαρίου, 2016

DSC00007

 

 

 

 

 

 

 

Γράφει :  Ο Γιώργος Γκορέζης

e-mail : ggorezis@yahoo.gr

web     : ggore.wordpress.com

 

Η επιλογή μας για συμπόρευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους κανόνες του παγκόσμιου γίγνεσθαι αποτέλεσε πατριωτική πράξη που θέτει ενώπιον μας δύσκολα βήματα. Αλλά οι δυσκολίες, η αέναη κίνηση, η συνεχής αστάθεια και οι απρόβλεπτες μεταβολές ταιριάζουν στους Έλληνες, που ανά τους αιώνες αναζητούσαν τη πρόοδο και την ευημερία. Και αυτό είναι που θα διαψεύσει όσους πιστεύουν ότι η καταστροφή είναι αμετάκλητη.

Η Παγκοσμιοποίηση δημιουργεί σήμερα εξατομικευμένες, «τοπικές» ευκαιρίες. Ομάδες και περιφέρειες κρατών χαράζουν τους δικούς τους δρόμους, γνωρίζοντας εκ των προτέρων «προς τα που πάνε τα πράγματα». Και επειδή «τα πράγματα» δεν εξελίσσονται σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά σε μεγάλες περιόδους, οι εκτιμήσεις πρέπει να βλέπουν αρκετά μπροστά.

Τέτοιου είδους ασκήσεις αγνοούνται στη χώρα μας, πράγμα που έχει το δικό του μερίδιο συμμετοχής στη παρούσα κρίση. Αν για παράδειγμα είχαμε προσέξει τις υποδείξεις που είχαν γίνει από τις αρχές της δεκαετίας του 70 αλλά και το 1997 για το συνταξιοδοτικό σύστημα, αν είχαμε πάρει στα σοβαρά τις εκτιμήσεις από το 1980 για την αποβιομηχάνιση της χώρας, αν είχαμε προετοιμάσει τη χώρα για τις παρενέργειες του σταθερού ευρώ, αν όλα αυτά απασχολούσαν τους ειδικούς, το πολιτικό και επιχειρηματικό κατεστημένο, η σημερινή κρίση θα ήταν πιο εύκολα διαχερίσιμη.

Ο πλανήτης στον οποίο ζούμε θα φιλοξενήσει στο μέλλον ένα καλύτερο κόσμο, κυρίως επειδή το επίπεδο ζωής θα έχει βελτιωθεί. Μέτρο θα αποτελεί πλέον η παγκοσμιοποίηση, που θα επιβάλει συγκλονιστικές αλλαγές στον τρόπο που δουλεύουμε, στην τεχνολογία, τις πρώτες ύλες και στην ευμάρεια που θα βιώνουμε μέσα στο πολιτιστικό μας πρότυπο. Ο κόσμος θα συνεχίσει να στηρίζεται στις μεγάλες αξίες, προσθέτοντας κάθε νέα πραγματικότητα στις δοκιμασμένες παλαιές. Στη χώρα μας μπορεί να δημιουργήσει ανεπανάληπτες ευκαιρίες η επιλογή της παιδείας, αλλά και η ανάδειξη ανταγωνιστικών ευκαιριών.

Αν και ο ανταγωνισμός θα αυξηθεί, η Ελλάδα έχει καλές προοπτικές. Διαθέτει ανθρώπινες δυνάμεις υψηλής εξειδίκευσης που έχουν άριστη γνώση λειτουργίας των παγκοσμιοποιημένων διαδικασιών. Αυτό που χρειάζεται να αναπτύξει από τούδε, που είναι και το συστατικό της παρούσας κρίσης, είναι μια εμπεριστατωμένη εταιρική και κρατική οργανωτική ικανότητα, αντίστοιχη των ανθρωπίνων δεξιοτήτων της.

Η παγκοσμιοποίηση δεν έβλαψε την ελληνική ταυτότητα, που βρίσκει πάντοτε φιλόξενη μοίρα σ’ ένα πολυκεντρικό σύστημα. Στο κόσμο που επιλέξαμε να ζούμε, οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η «καταστροφή» μπορεί να είναι «δημιουργική». Για ένα νέο και ενάρετο κύκλο η ριζική αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων της ύφεσης μπορεί να αποτελέσει σημείο εκκίνησης, αρκεί να κρατηθεί μακριά από τον πολιτικό αυταρχισμό, την αδιαλλαξία και τον οικονομικό προστατευτισμό.

Στο περιβάλλον παγκοσμιοποίησης που εισήλθαμε, χρειαζόμαστε νέα κεφάλαια που να είναι έτοιμα να αναλάβουν τους αναλογούντες κινδύνους, να οργανώσουν τις κατάλληλες επενδύσεις και να πιστέψουν στην ελληνική προοπτική. Θα βοηθήσει η διάχυση των τεχνολογιών, που κατέστη κανόνας ανάπτυξης. Η σταθερότητα στη περιοχή είναι άλλος σοβαρός παράγοντας επιτυχίας. Οι παραγωγικές μονάδες αναπτύσσονται στις χώρες που προσφέρουν τα κατάλληλα πλεονεκτήματα, και οι κινήσεις των κεφαλαίων δεν θα συνοδεύονται βέβαια από αντίστοιχες κινήσεις «στρατευμάτων», ή συστημάτων ελεγχόμενης διοίκησης, αλλά αυτά που στο παρελθόν αποκαλούσαμε «συμμαχίες» θα συνεχίσουν να παρέχουν προστασία και σταθερότητα περιβάλλοντος.

Στα προηγούμενα χρόνια η χώρα μας, μια ρημαγμένη, αλλά έτσι κι’ αλλιώς φτωχή χώρα, κατόρθωσε να σημειώσει πρόοδο. Παρ’ όλα τα λάθη και τη διαφθορά, που περιόρισαν την επιτυχία. Δεν υπάρχει λόγος να μην αισιοδοξούμε ότι το εγχείρημα μπορεί να επαναληφθεί με πιο αποτελεσματικό τρόπο. Το μέγεθος των αλλαγών που διανοίγονται μπροστά μας μπορεί να μας προκαλεί σύγχυση και φόβο. Αλλά οι προκλήσεις αφορούν το μέλλον της χώρας και των παιδιών μας και είναι τεράστιες

Πολλά θα εξαρτηθούν από τον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τη παρούσα κρίση. Στις δύσκολες επιλογές, θα πρέπει τελικά να είμαστε ικανοί να βρούμε την απαιτούμενη νέα ισορροπία. Με σύγκλιση στόχων και αρχών μεταξύ των διαφόρων κέντρων αποφάσεων και στο κέντρο περίπλοκων συμφερόντων. Και με το να σταματήσουμε να θεωρούμε ότι η Ελλάδα ήταν, και θα πρέπει να παραμείνει διαφορετική από τους άλλους. Η ιστορία και η γεωγραφία, σ’ ένα κόσμο που συγκλίνει ταχύτατα και συνεννοείται καλύτερα, δεν αποτελούν εμπόδιο.

Οι αδυναμίες του κρατικού και κοινωνικού μας συστήματος οδήγησε την ατομική προσπάθεια του νεώτερου κυρίως πληθυσμού της χώρας να επενδύσει σε ανώτερες μορφές οργάνωσης κοινωνιών. Αλλά η έξοδος επιστημόνων ελληνικής παιδείας δεν είναι τωρινό φαινόμενο, λόγω της απελπιστικής κρίσης στην αγορά εργασίας, αλλά μια παλαιότερη τάση, που τώρα διευρύνεται. Αυτό μπορεί να αποτελέσει το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Στην εποχή που ξανοίγεται μπροστά μας πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή την παραδοχή ότι η πραγματική ευκαιρία ξεκινά με το «εθνικό κέντρο» ανοικτό σ’ όλα τα διεθνή ρεύματα, σ’ όλες τις συνιστώσες του κόσμου.

Πολλά μπορεί να αλλάξουν στα χαρακτηριστικά των κρατών στο αυριανό περιβάλλον συμμαχιών μας, ένα όμως που θα τα διακρίνει περισσότερο από ποτέ, είναι ο βαθύτερος εκδημοκρατισμός τους. Η συμμετοχή των πολλών στις αποφάσεις που αφορούν όλους θα είναι περισσότερο αποφασιστική. Οι απειλές για αλλαγές θα αφορούν μόνο αυτές που δημιουργούνται από την ταχεία αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου.

Για την κοινωνία μας στοιχείο αποσταθεροποίησης των οικονομικών και κοινωνικών σταθερών μπορεί να αποτελέσει η γήρανση του πληθυσμού, σε συνδυασμό με τις τελευταίες μετακινήσεις πληθυσμών. Υπάρχει τεκμηριωμένη ελπίδα για σημαντική βελτίωση των οικονομικών συνθηκών στις χώρες της Ασίας και την υποσαχάρια Αφρική για να υποστείλει τις πρόσφατες υψηλές μεταναστευτικές ροές, παρά την εξωφρενική αύξηση του πληθυσμού τους που τις ευνοεί. Ας μη ξεχνάμε ότι χρειάσθηκαν 250 χιλιάδες χρόνια για να φθάσει ο παγκόσμιος πληθυσμός στο 1 δισεκατομμύριο, ενώ σε άλλα 100 χρόνια έφθασε στα 2 δισεκατομμύρια και σε 50 χρόνια από τώρα αναμένεται να φθάσει στα 9,5 δισεκατομμύρια.

Μετά την απομάκρυνση από την «ψυχροπολεμική εποχή» καθοριστική για την χώρα μας θα είναι η αλλαγή που συντελείται πάνω στις προϋποθέσεις διατήρησης της ειρήνης, που θα συνεχίζεται χάρις στην στρατιωτική υπεροχή της Δύσης. Η σταθερότητα στην περιοχή μας, αποτελεί τον κύριο παράγοντα επιτυχίας, και στη προοπτική αυτή εγγράφονται οι ρεαλιστικές, εδώ και λίγα χρόνια, ελπίδες να ευρεθούν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα ενέργειας στον κυριαρχικό μας χώρο. Στα χρόνια που έρχονται η Ελλάδα θα χρειασθεί περισσότερο παρά ποτέ σταθερό περιβάλλον δημοκρατίας, ανοικτά σύνορα γα την διακίνηση κεφαλαίων και ανθρώπων, και πλήρη ενσωμάτωση στη παγκόσμια πολιτισμική κονίστρα, κυρίως στον τομέα υπηρεσιών παιδείας. Οι πρόσφατες αναταράξεις στο αραβικό τόξο, η εμπλοκή της Τουρκίας και οι πρόδηλες ανησυχίες της Δύσης είναι στοιχεία που ευνοούν την ελληνική υπόθεση. Οι δεσμοί με τον αραβικό κόσμο θα αναδειχθούν και πάλι, μετά την ηρεμία που θα ακολουθήσει τις συνταρακτικές συγκρούσεις και αλλαγές στις κοινωνίες αυτές. Κλειδί παραμένει η μεσολάβηση του κράτους του Ισραήλ, εφ’ όσον μπορέσουμε να κρατήσουμε την ανάμειξη του υπό έλεγχο.

Μέχρι τούδε το κράτος που οργάνωσε η κοινωνία μας είχε σαν σκοπό να κρατήσει τον τόπο ενωμένο. Στο νέο περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εισήλθαμε οι τάσεις που επικρατούν είναι η διεύρυνση των κοινών κανόνων όχι μόνο στον οικονομικό τομέα, αλλά κυρίως στον πολιτικό κώδικα. Το κράτος μας θα πρέπει επιτέλους να συγχρονισθεί με τους κανόνες της Ευρώπης. Να απεμπολήσει τον παλαιό του πελατειακό χαρακτήρα και σαν κράτος εργαλείο πλέον να εμβαθύνει στην παιδεία και τους κανόνες συμβίωσης, επενδύοντας στη ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών.-

 

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου.